You need to enable JavaScript to use this application.

پیدا می‌شوم!

5 ماه،3 هفته پیش در نجوای دارک‌کمدی یک روح

حال من خوب است، بال‌م نیز هم.

امروز شمس بلندبالا را محکم در آغوش‌ گرفتم و کلاه‌م از قد کوتاه موهایم پایین افتاد. پس از برداشتن گام‌های طولانی و قهقه‌ی واژه‌های مرکب، از پشت حلقه‌ی نی به کشیدگی چشم‌های پررنگ‌ش نگریستم و شعف‌آلود شدم. جدال ذرات یخِ طالبی‌بستنی در سقف دهان را با آفتاب داغ فرق سرم احساس کردم و در دل به بلندترین خیابان خاطره گفتم: «چشم دیوان کور! سرانجام از سایه‌ی پرتقال‌های عمارت کلاه‌فرنگی به سوی شهر چنارهای کهن‌سال گریختم.»

اَ گَلَـه واگِشتِه؛ هرگاه تب را کنار می‌زدم و با رخی خاکستری از بستر گرمادیده جدا می‌شدم، مامان این جمله را با دیگران زمزمه می‌کرد. ساکنان کوه‌های رنگین شرجی، آدمی که نفس‌های زندگی باز در گلویش راه می‌رود را این‌گونه به واژه می‌کِشند: «گم‌شده‌ای که پیدا شده‌است.» من دارم پیدا می‌شوم. روزی، خودِ روشن‌م به یک‌باره فروریخت و ناپدید شد، اما پیدا می‌شوم...

 

پ.ن: هنوز زمانی گیر نیاورده‌ام که به اطلال بروم. نمی‌دانم خرده‌‌شیشه‌ها را جمع کرده‌اند یا نه، اگر مرا برده‌ باشند چه؟ بیش از زمان، سَری نترس می‌خواهم...

3

از نو

5 ماه،3 هفته پیش در نجوای دارک‌کمدی یک روح

آماده‌ام بگویم: «درود!» :)

درود بر نویسنده که نمی‌دانم چرا حس گاز زدن پن‌کیک با مربای شاه‌توت را برایم تداعی می‌کند.

من، آسمانی ساکن در «دالون» بیان بودم. پس از باز شدن پیچش بند انگشتانم و الک کردن و آوردن مجری‌ کوچک واژه‌‌های قدیمی به اینجا، با سری خسته و گرمازده تصمیم گرفتم درِ دالان را ببندم، روی قالی درون پنج‌دری بنشینم و اگر میوه‌های تابستان و مولکول‌های تیزشان اجازه بدهند، شیرینی خنک‌شان را هورت بکشم.

حرف‌های پراکنده‌ی فراوانی در گوشه‌ی لپ‌م دارم که امیدوارم در این خانه بمانند.

6

راز لیسیانتوس‌های رُز‌آلود

5 ماه،4 هفته پیش در پرسه در رویا

دیشب مانند تمام شب‌ها چارگوشه‌ی دریچه‌های کوتاه و بلند را کشیده بودم و ماهِ ایستاده در جنوب، نور خود را روی قالی می‌غلتاند و با ارابه‌ی پروین به غرب می‌کشاند. نشسته بر زمینی که خیز برداشته بود، به اندام مواج مهتاب در آب گلدان می‌نگریستم و می‌اندیشیدم که چرا چنین شتابان است. شاید گم شده بود، گم‌‌گشته‌ها پا تند می‌کنند. چشم‌هایم با چشیدن عطر دم‌دمی لیسیانتوس‌های سپیدی که در پنجره گذاشته بودم، سرد و گرم می‌شد. بوی رز می‌دادند، رزهای گرمادیده. نمی‌دانم کدام نیای من میان گیاهان شنا می‌کرده که این چنین از بو به ریشه‌هایشان می‌رسم و روی زبانه‌ی آتش خورشید سر می‌خورم. خواب، تندتند در سرم کلاغ‌پر می‌رفت و شانه‌هایم می‌پرید، قلبم می‌ایستاد، سرم پرتاب می‌شد و کسی محکم بر در پلکم می‌کوبید. نمی‌دانم، شاید چشم‌هایم گم شده بودند. نسیم اردیبهشت، گله‌گله افیون مهتاب‌آلود گلبرگ‌های کم‌چین را به روی سرم می‌ریخت و صدای زیر فرو رفتن گرده‌های صورتی میان ابروهایم، نت‌های لالایی را به انگشتانم یادآوری می‌کرد. گرده‌ها روی مژه‌هایم تلنبار شدند و چشم‌های سنگینم را به رویا بردند. خواب می‌دیدم شب است. شب بود و داشتم در شمال آسمان به دنبال هلال ماهی می‌گشتم که در رویای پیشنم، برایم درخشید. جلوی در دالان خانه‌ی جنوب ایستاده بودم. تاریک بود و دشتی از گل‌های رز، زمین را تا دامنه‌ی کوه نوک‌تیزی از زاگرسْ سپید کرده بود. با خود گفتم: «رز نیستند؟» اما بودند، رزهایی هم‌قد و قواره‌ی لیسیانتوس‌ها. در کنارشان سوسن بنفشی به چشمم خورد که لبه‌‌ی برگ‌هایش سیاه بودند، یک لیلیوم بزرگ و تنها که به سوی در، سر کج کرده بود. باقی گل‌های روشن از کنار آن تا شمال روییده و راهی ساخته بودند که در پایانش ماهی برایم چشمک زده بود. با خود می‌اندیشیدم که این تافته‌ی جدا بافته اینجا چه می‌خواهد؟ شاید گم شده بود. چه ساده‌لوحانه گمان می‌کردم اهالی رویا گم می‌شوند؛ هرچقدر می‌خواهند تاریک و بی‌فروغ باشند، همیشه جلوی پایشان روشن است. شاید آن سوسن نوک‌تیز، هشدارآلود روییده بود که به ساق پایم بگوید: «اینجا نمان، رزهای سپید چراغ راهت هستند.»

آن شب‌هایی که خواب‌های سپید در سرم پرسه می‌زدند، ماهْ هلالی و تکیده نبود. زبان برچیده بودم، چون روشنایی ناامیدانه‌ی صبح بر روشنی رویاهایم سایه می‌انداخت. حالا راه رازآلود رزها را جسته‌ام و میان نور فانوس‌شان گام برمی‌دارم، عطر خنک‌شان را مزه می‌کنم و گه‌گاهی خارهای تیز را از پایم بیرون می‌کشم؛ چرا که یک مرده نمی‌تواند از فردای زنده شدن، ناگهان بال بگشاید و پر بزند.

نیش بلند مارهای کوتوله

6 ماه،1 هفته پیش در موج افکار نیمه‌شب
این نوشته دارای رمز می‌باشد.

بستنی بوفالو

6 ماه،2 هفته پیش در نجوای دارک‌کمدی یک روح
این نوشته دارای رمز می‌باشد.

نبودن با نبودنی‌ها

6 ماه،2 هفته پیش در نجوای دارک‌کمدی یک روح

قله‌ی نامه‌هایی که برای نداشته‌هایم نوشته‌ام، به ناشناخته‌ها رسیده است. نامه‌‌ به تنها دختری که هرگز به دنیا نخواهد آمد، آسمانی که نمی‌خواست به پایان برسد، انسان‌های نزدیک نامرئی، برای خدایی که همیشه خواب بوده است و دیگر مترسک‌های کاهی.

می‌خواهم دست از سر نیست و نبودها بردارم. نامه‌ای می‌نویسم برای داشته‌هایم، برای چشم‌هایی که در خاطرات روشن و خندان دیگران، سنگ انتظار را با پلک می‌سابند...

بادیان

6 ماه،3 هفته پیش در نجوای دارک‌کمدی یک روح
بادیان

گمان می‌کردم طلسم شده‌ام، حالا شک از گمانم جدا شده است و به دنبال واژه‌ای اَلف‌دار، پیچش طره مو و تفاله‌ی معلق چای دارجیلینگی چیزی هستم که مرا به سوی نقشه‌ی خفته در صندوقچه‌ای راهنمایی کند. آدمی با این همه مصیبت، سرانجام باید یک روزی در جایی قلبش بایستد؛ اما قلب من با درد‌های پیشین هنوز دارد می‌دود. پس بازْ مِجری روشن آرزوها را از لب پنجره برمی‌دارم، کالبد خاطره بر تن ساعت‌های جادویی می‌پوشانم و در آن ‌می‌گذارم. هیچ اتفاقی نمی‌افتد. رویدادها از چشم من پنهان شده‌اند. می‌دانم، می‌دانم جادو کم و بیش دارد، اما نیست و نبود ندارد. بادیانی میان دو انگشت می‌گیرم و فوت می‌کنم، اما هیچ نوری از پره‌های نوک‌تیزش بیرون نمی‌زند. به او اعتراف می‌کنم تا روشن شود. آن‌گاه ستاره‌‌ای درخشان را به آسمان زندگی می‌آویزم. دورتر می‌ایستم و به بام سیاه‌مرده می‌نگرم. گردبادی از هزاران بادیان چشمک‌زن می‌تواند رنگ بر گونه‌ی گل‌های نامرئی بدمد و مهر از لب‌های صندوقچه بردارد.

 

پ.ن۱: آرزوی امشب‌، پیدا کردن نقشه‌ی خفته در صندوقچه است.

پ.ن۲: شاید تا روشنی هوا از یاد ببرم...

گل مهتاب‌گردان کجاست؟

6 ماه،4 هفته پیش در واژه‌های سوار بر بوسه
این نوشته دارای رمز می‌باشد.
از یک‌جایی به بعد زندگی انقدر بهت سخت می‌گیره که دیگه به ژنتیک سرطان به چشم مبحثی سنگین نگاه نمی‌کنی.

به عنوان کسی که همیشه به بهترین شکل ممکن کار رو پیش می‌بره و به سرانجام می‌رسونه، زیادی آشوب‌ام...

آدم گاهی دوست داره به چاق سلامتی‌هایی که نویسنده برامون توی پنل می‌ذاره، جواب بده.

درباره

یک مجری برای نگه‌داشتن تنوره‌های کبریتی، یاس‌های کویتی، پوست آبنبات‌ها، پروانه‌های زخمی، هلالی از ماه، کاشی‌های شکسته و اندیشه‌های بوق سگی...

تمامی حقوق برای واژه‌های زیر قالی محفوظ است

|

پلتفرم انتشار محتوا نویسنده