You need to enable JavaScript to use this application.

خشمی به غلظت خون

4 روز،19 ساعت پیش در بالَـکی از کتاب

روث در دفتر خاطراتش نوشته است:

«وقتی ما دخترها به دبستان می‌رویم و پسرها ما را کتک می‌زنند و بین زنگ‌ها موهایمان را می‌کشند و ما این را برای یک بزرگ‌سال تعریف می‌کنیم، او می‌گوید: «پسرها فقط چون شما رو دوست دارن این کار رو انجام می‌دن!» این‌گونه است که ما به پسرها اجازه می‌دهیم فکر کنند بر ما تسلط دارند. سپس وقتی بزرگ‌تر می‌شویم و آن‌ها به ما تعرض می‌کنند، چون این کارشان را به عنوان تعریف و تمجید تلقی نمی‌کنیم، باعث می‌شود هرزه‌های کوچک احمقی به‌نظر بیاییم! آن‌ها ما را کتک می‌زنند، ما را می‌کشند، آن هم فقط به این دلیل که ما را دوست دارند! چرا ما نمی‌توانیم این را بفهمیم؟»

_ برندگان

من واقعی‌ام!

2 هفته پیش در بالَـکی از کتاب

«می‌دونم چی بهت گذشته، یه روز از خواب بیدار شدی و فهمیدی نمی‌تونی اون کسی باشی که یادت می‌آد؛ همون دختری که همه ازت انتظار داشتن باشی. فقط دیگه اون نبودی، کاری هم از دستت برنمی‌اومده. پس خانواده‌ت به این نتیجه رسیدن که تو هیولایی و باهات دشمن شدن.»

_ آواز فاخته

ادامه نوشته 4

آتشی برای خنکی دل

2 هفته،3 روز پیش در نجوای دارک‌کمدی یک روح

شاید من زودتر از بابا یاد گرفتم که هنگام کمک به دیگران، کشتی خودم رو سفت بچسبم و باهاشون غرق نشم؛ و دیروز جمله‌ی «هرکاری از دستت بر می‌اومده انجام دادی، از این به بعد دیکه به ما ربطی نداره» رو بر زبون آوردم. نمی‌دونم، نمی‌دونم شاید پدر و مادرها هم نیاز دارن گاهی بهشون گوش‌زد کنی که کافیه. شاید «به ما/من ربطی نداره» خیلی ستمگرانه و خودخواهانه باشه، اما وقتی یک آدمِ بزرگ کمک‌ و نتیجه‌ی کارهات رو حیف می‌کنه، دیگه واقعا بهت ربطی نداره. بابت این موضوع، توی روزهایی که باید سلامت جسمی بهتری داشته باشم، جان و نفس‌های قسطی به رگ‌هام برگشته. نمی‌خوام بذارم با مشکلاتی که خودشون به وجود آوردن من رو هم توی باتلاق فرو ببرن، اون هم نه زمانی که تازه دارم زندگیم رو سر و سامون می‌دم و توی مسیری که کلی براش تلاش کردم، قرار گرفته‌ام.

من اونقدر زور ندارم که یک نفر رو از چسبناکی لجن‌زاری که درست کرده و اجازه داده انقدر بالا بیاد نجات بدم. حتی اگر بتونم، چطور می‌شه کسی که خودش می‌خواد توی اون موقعیت بمونه رو نجات داد؟

می‌دونم بیشتر حرف‌هایی که به بابا زدم رو با خودم بودم، هنوز دارم خودم رو راضی می‌کنم که بیشتر دخالت نکنم. برای من مرز گذاشتن برای گفتار خیلی راحت‌تر از مرز گذاشتن برای پندار و کرداره، توی ذهنم دارم اون فرد رو به زور می‌کشم بیرون و بعد باتلاق و تمام موجوداتش رو نابود می‌کنم. اما همین‌جا نشسته‌ام، چون دیگه کاری از دستم برنمی‌آد. مگر اینکه اگه دیدم اوضاع بدتر شد یا خانواده‌ی من رو بیشتر درگیر کرد، چیزی که با خشم گفتم رو عملی کنم و برم یک آتش به پا کنم...

 

پ.ن۱: از ۲۱ شهریور؛ از خروس‌ جنگی بودن خسته شدم، می‌خوام به جای خروس لاریْ یک اردک در سوئد باشم، اونجا با اردک‌ها فسنجون نمی‌پزن.

پ.ن۲: شب‌ها خواب می‌بینم اون مشتی که مامان نذاشت حواله کنم رو کوبیده‌ام توی صورت استخونی و لاجون هیولا. بعد از خواب بیدار می‌شم و حسرت می‌خورم که چرا نزدم؟ مثل وقت‌هایی که توی گرمای تابستون یادم می‌آد کی و کجا بستنی و فالوده نخوردم، چرا نخوردم؟ اه...

4

جوراب پَک مَن

3 هفته،5 روز پیش در موج افکار نیمه‌شب
این نوشته دارای رمز می‌باشد.

امید چیزی پَـردار است

2 ماه،1 هفته پیش در رقص واج‌ها
امید چیزی پَـردار است

امید چیزی پَردار است

در نهان پر می‌زند

و آن‌نغمه‌ی بی‌کلام را سر می‌دهد

هرگز خاموش نمی‌‌شود، مدام می‌خواند

نوای شیرین‌ش در بوران شنیده می‌شود

توفان باید سخت باشد

تا بتواند این پرنده‌ی کوچک را بترساند

که دل‌های بسیاری را گرم کرده است

نغمه‌اش را در برهوت سرما شنیدم

در بیگانه‌ترین دریا

چیزی از پاره‌های من نخواست

هرگز، حتی در قعر تنگ‌دستی

_ امیلی دیکنسون

0

هفت دیوِ خموده

3 ماه پیش در چی‌چِکا

معلم، یک‌ ماه زمان در کف دستان‌مان گذاشته بود تا پروژه‌مان را انجام دهیم. موضوع آزاد بود، هیچ‌گونه پیشنهاد و کلیشه‌ای برای ساختن ایده‌های پیش‌فرض در ذهن‌ ما ایجاد نشده بود.

من بچه بودم و بسیار رویاپردازتر از الان‌، پس کمان مه‌آلود رنگینی از دشت کُنار به خانه آوردم، هر کمان را از پنجره آویختم و از چیستی‌‌شان پرسیدم. میان متن‌های علمی و افسانه‌ای غرق شده بودم و طول موج رنگ‌ها، تاریکی راهروی میان کمان‌های دوقلو و اهریمنی بودن رنگین‌کمانْ یک‌جا در ذهن کوچک‌م جای گرفتند. حتی بابا هم نمی‌دانست رنگین‌کمان بی‌نوا چه خویشاوندی‌ای با اهریمن دارد و مامان می‌گفت تنها چیزهایی که یاد گرفته‌ام را بنویسم. من پافشاری می‌کردم تا برهانی به‌چنگ بیاورم، اما مدتی گذشت و از جست‌و‌جو خسته شدم. همان‌طور که نتوانسته بودم نرمی یا تیزی لبه‌‌ی رنگین‌کمان را لمس کنم، از درک پلیدی‌‌ نیز ناتوان ماندم.

هنوز به پایان یک‌ماه مانده بود که مجله‌ی چاق و چله‌‌ی پرملات‌م را به پایان رساندم و به‌این نتیجه رسیدم بهتر است پای پشمالوی موجودی سیاه به نوشته‌ها و نقاشی‌هایم باز نشود. نمی‌دانستم از همه‌جا بی‌خبر، یک موجود جهنمی را نه، که روح هفت دیو را با شوق فراوان میان ورق‌ها جای داده‌ام! دیوانی که نامی از رخ رنگین خود می‌گیرند، با ایزدان باران‌زای سپید به نبرد و ستیز می‌پردازند، موجب ترک باران از آسمان می‌شوند و کرداری همچون آفریننده‌ی خود_اهریمن دارند.

 

پ.ن۱: بندهش از این دیوان به عنوان «سامگان» یاد می‌کند، یعنی سام، زال و رستم که رنگارنگی را برمی‌گزینند.

پ.ن۲: بسیاری از دیوان براساس رنگ‌شان نام‌گذاری شده‌اند، مانند دیو سپید، شبرنگ‌دیو، سخره‌دیو (سرخ‌رنگ) و ...

2

واژگان واژونه

3 ماه پیش در نجوای دارک‌کمدی یک روح

به گونه‌ای عطش گرفتار شده‌ام و چه گرفتاری تلخ و شیرینی، اگر سردردها بی‌امان‌م نکنند و به پرخوری‌ام برسم، بزرگ خواهم شد. تمام حرف‌ها، منظور و کنایه‌هایم را خورده‌ام، تمام‌شان را! وقتی همه‌ی واژه‌ها را قورت دادم، مانند ناتریس موجی از ولع و بلع درون‌م به غرش و هیاهویی بی‌پایان افتاد. روی آوردم به رشته‌ی سطرهای دیگران، کتاب‌ها را فرز و آتش‌گونه ورق می‌زدم و حیران مانده بودم که تا به حال این‌مرض به جانم افتاده؟ افتاده بود، اما نه انقدر هولناک. میلی به خوراک ندارم، واژه‌ها درون‌م را پر کرده‌اند و عطش جوهر دارم. امپراتور کلمات شاه‌کلید دروازه‌ی کتاب‌ها را در جیب‌م گذاشته است تا ماجرایشان را به‌دوش بکشم.

هرچقدر عطش انبار کردن واژه‌ها و جملاتْ در وجودم را دارم، صدمنی بیشتر، دلم نمی‌خواهد از زیر پلک‌م بیرون تراوند یا با تار مویی از سرم بگریزند. چشمان بی‌حس بی‌جایی بیخ گوش‌م ایستاده و حصاری بر بروزدادن‌م کشیده است. سیلاب واژه‌ها را به حال خود می‌گذارم و زمزمه‌هایم را از میان موم روی لب‌ها به بیرون می‌سرانم. با دست و پای در بند، سینه‌خیز خواهم آمد و برای آزادی، دندان به دیوار زندان می‌کشم.

 

پ.ن: ناتریس (تریس غیرواقعی) یکی از شخصیت‌های کتاب «آواز فاخته» است. شاید روزی درباره‌ش بنویسم...

3

آغوش‌های دورادور

3 ماه پیش در واژه‌های سوار بر بوسه
این نوشته دارای رمز می‌باشد.
از یک‌جایی به بعد زندگی انقدر بهت سخت می‌گیره که دیگه به ژنتیک سرطان به چشم مبحثی سنگین نگاه نمی‌کنی.

به عنوان کسی که همیشه به بهترین شکل ممکن کار رو پیش می‌بره و به سرانجام می‌رسونه، زیادی آشوب‌ام...

آدم گاهی دوست داره به چاق سلامتی‌هایی که نویسنده برامون توی پنل می‌ذاره، جواب بده.

درباره

یک مجری برای نگه‌داشتن تنوره‌های کبریتی، یاس‌های کویتی، پوست آبنبات‌ها، پروانه‌های زخمی، هلالی از ماه، کاشی‌های شکسته و اندیشه‌های بوق سگی...

تمامی حقوق برای واژه‌های زیر قالی محفوظ است

|

پلتفرم انتشار محتوا نویسنده