شاید من زودتر از بابا یاد گرفتم که هنگام کمک به دیگران، کشتی خودم رو سفت بچسبم و باهاشون غرق نشم؛ و دیروز جملهی «هرکاری از دستت بر میاومده انجام دادی، از این به بعد دیکه به ما ربطی نداره» رو بر زبون آوردم. نمیدونم، نمیدونم شاید پدر و مادرها هم نیاز دارن گاهی بهشون گوشزد کنی که کافیه. شاید «به ما/من ربطی نداره» خیلی ستمگرانه و خودخواهانه باشه، اما وقتی یک آدمِ بزرگ کمک و نتیجهی کارهات رو حیف میکنه، دیگه واقعا بهت ربطی نداره. بابت این موضوع، توی روزهایی که باید سلامت جسمی بهتری داشته باشم، جان و نفسهای قسطی به رگهام برگشته. نمیخوام بذارم با مشکلاتی که خودشون به وجود آوردن من رو هم توی باتلاق فرو ببرن، اون هم نه زمانی که تازه دارم زندگیم رو سر و سامون میدم و توی مسیری که کلی براش تلاش کردم، قرار گرفتهام.
من اونقدر زور ندارم که یک نفر رو از چسبناکی لجنزاری که درست کرده و اجازه داده انقدر بالا بیاد نجات بدم. حتی اگر بتونم، چطور میشه کسی که خودش میخواد توی اون موقعیت بمونه رو نجات داد؟
میدونم بیشتر حرفهایی که به بابا زدم رو با خودم بودم، هنوز دارم خودم رو راضی میکنم که بیشتر دخالت نکنم. برای من مرز گذاشتن برای گفتار خیلی راحتتر از مرز گذاشتن برای پندار و کرداره، توی ذهنم دارم اون فرد رو به زور میکشم بیرون و بعد باتلاق و تمام موجوداتش رو نابود میکنم. اما همینجا نشستهام، چون دیگه کاری از دستم برنمیآد. مگر اینکه اگه دیدم اوضاع بدتر شد یا خانوادهی من رو بیشتر درگیر کرد، چیزی که با خشم گفتم رو عملی کنم و برم یک آتش به پا کنم...
پ.ن۱: از ۲۱ شهریور؛ از خروس جنگی بودن خسته شدم، میخوام به جای خروس لاریْ یک اردک در سوئد باشم، اونجا با اردکها فسنجون نمیپزن.
پ.ن۲: شبها خواب میبینم اون مشتی که مامان نذاشت حواله کنم رو کوبیدهام توی صورت استخونی و لاجون هیولا. بعد از خواب بیدار میشم و حسرت میخورم که چرا نزدم؟ مثل وقتهایی که توی گرمای تابستون یادم میآد کی و کجا بستنی و فالوده نخوردم، چرا نخوردم؟ اه...