روث در دفتر خاطراتش نوشته است:

«وقتی ما دخترها به دبستان می‌رویم و پسرها ما را کتک می‌زنند و بین زنگ‌ها موهایمان را می‌کشند و ما این را برای یک بزرگ‌سال تعریف می‌کنیم، او می‌گوید: «پسرها فقط چون شما رو دوست دارن این کار رو انجام می‌دن!» این‌گونه است که ما به پسرها اجازه می‌دهیم فکر کنند بر ما تسلط دارند. سپس وقتی بزرگ‌تر می‌شویم و آن‌ها به ما تعرض می‌کنند، چون این کارشان را به عنوان تعریف و تمجید تلقی نمی‌کنیم، باعث می‌شود هرزه‌های کوچک احمقی به‌نظر بیاییم! آن‌ها ما را کتک می‌زنند، ما را می‌کشند، آن هم فقط به این دلیل که ما را دوست دارند! چرا ما نمی‌توانیم این را بفهمیم؟»

_ برندگان

 

خواندن کتابی با بن‌مایه‌ی زن بودن، تعرض و کشته شدن همزمان با رخ دادن تمام این‌ها در واقعیت، اصلا از این دنیا و به‌ویژه از این مرز به‌دور نیست. چرا که ما اینجا با صورت‌های نشسته به سوگ کشته شدن زنان و دختران‌مان می‌نشینیم و درحالی که همه از هرسو می‌خواهند ما را خفه کنند، جنایت را کم‌اهمیت جلوه دهند یا واژه‌هایی که به‌زور از زیر خفقان بر زبان می‌آوریم را بدزدند و عربده بکشند:

«مگه چیکار کرده بود؟»

«پس ما چی؟»

آخر تمام حرف‌ها، می‌خواهند ما را به نمایش واویلا بکشانند که: آه از درد آن پدر، برادر، شوهر و... چه رنجی می‌برد آن‌که دستش را بر دهان دیگران می‌گذارد و می‌گوید: «هیس!» چه آدم‌های در عذابی هستند، آنقدر که کثیفی‌اش در چشمان‌شان دودو می‌زند، نوک انگشت‌ها، رنگ و دَم‌هایشان بوی جنایت می‌دهد، نفس‌شان در دنیا می‌پیچد و زمین‌ها را ستم‌خیز می‌کنند.

آه از درد تمام قاتلان و آن‌هایی که سکوت می‌کنند، شانه بالا می‌اندازند، گوش‌هایشان را می‌گیرند و چشم‌هایشان را می‌بندند تا قرمزشدن خاک و نمناک شدن آسمان از اشک زنان ادامه پیدا کند و بی‌کم و کاستی ارثیه‌ی مردان باقی بماند.

ما همه مقداری بیزاری زیر ناخن‌هایمان داریم، ناخن‌هایی که به‌خاطر زن بودن، به این جهان چنگ زده‌اند تا غرق نشوند...

 

پ.ن: انقدر اندوه‌ و خشم‌مرده شده‌ام که نه تنها دیگر سوگی در دستم جای نمی‌گیرد، که واژه‌ها هم دیر به عزا می‌رسند...