شب ها قبل خواب به سیاهی پشت پلک هام خیره میشم و فکر میکنم، اول به خودم و دوم به دیگری.
این روزا از خودم راضی نبودم، حس ناجور بیفایده بودن رو داشتم، به این فکر میکردم که چقدر میتونستم بهتر رفتار کنم، حرف بزنم، واکنش بدم... و این موجب افسردگی و بیحالی شدید شده بود!
شمارو نمیدونم، ولی من همیشه در اینجور مواقع با یه "پاشو خودتو جمع کن" دوباره عزمم رو جزم میکنم.
نمیدونم عشق من!
حس میکنم دیگه هیچی نمیدونم، هیچی نمیفهمم، حتی نمیدونم از کجا و چجوری باید شروع کنم به غر زدن.
قبول داری آدمی از کاه، کوه میسازه؟
یا اینکه هرچیزی و هرکاری از هرکسی برمیاد؟
درود بر همراهان و حامیان همیشگی کیومرث!
تا تو بشینی و منم یکم حرف بزنم چایمون هم دم کشیده... :)
سلام بر اهالی شهر نویسنده
بیش از دو هفته شده که افتخار نوشتن رو کسب نکردم... البته مینوشتم ولی وسطاش از خستگی خوابم میبرد، بعد هم که بیدار میشدم میدیدم همش پریده (انقدر میگم تا بالاخره راوی بخش auto save رو درست کنه.)
من به شخصه واقعا از بعضی رفتارها بدم میاد، و همونطور که در شب اول درموردش صحبت کردم به آدما فرصت جبران هم میدم، انقدر برام این موضوع حائز اهمیت بود که اولین شب درموردش نوشتم تا اگر موردی پیش اومد دیگه بعدش دلخوری بوجود نیاد!
در آغاز، خشنود کردن پدر و مادر مد نظرمان بود و بعد خشنود کردن آموزگاران در مدرسه و سپس کلیسا!
تا این که به نقش بازی کردن عادت کردیم. ما از ترس طرد شدن مدعی شدیم کسی هستیم که نبودیم. ترس از طرد شدن تبدیل به ترس از مطلوب نبودن شد. سرانجام ما به کسی تبدیل شدیم که در حقیقت نیستیم. تبدیل به رونوشتی شدیم از باورهای مادر، پدر، جامعه و مذهب.
همه ادعا دارن عاقل و بالغن تا اینکه نوبت به عذر خواهی و گفتگو برای حل مسئله میرسه!
وقتِ چای است؛ همراهی میکنی؟