سوگ

سلام بر اهالی شهر نویسنده 

بیش از دو هفته شده که افتخار نوشتن رو کسب نکردم... البته مینوشتم ولی وسطاش از خستگی خوابم می‌برد، بعد هم که بیدار میشدم میدیدم همش پریده (انقدر میگم تا بالاخره راوی بخش auto save رو درست کنه.)

اگر از احوالات کیومرث بخواید بدونید غمش گینه... از درد و رنج و سختی هایی که هیچکاری برای رفع یا بهبودشون ازم برنمیاد متنفرم! مثل درد عاشق شدن بهترین دوستت، درد از دست دادن عزیزان و....

هیولای مذکر معتقده یه وقتایی هست ما بیشتر از خودِ اون آدما براشون غصه میخوریم! چون داخل اون آدما نیستیم و ازشون خبر نداریم، این درد خیلی ممکنه یه وقتایی بزرگتر از تصور بشه!

و حتی اون آدمی که داره اون لحظه رو زندگی میکنه، خیلی راحت تر میگذرونه تا مایی که خبر داریم و غصه میخوریم.

 

حالا؛

در مبحث مرگ عزیزان یه چیزی دیدم خیلی بولد شده مهمونی هایی هست که بعد از فوت در خونه‌ی داغدار میگیرن و دعوایی که میگن اونا حال خوشی ندارن این‌ چه کاریه و...

من همیشه بر این اعتقاد و باور بودم که قدیمیا یه چیزی می‌دونستن که بعضی سنت ها و افکار رو به نسل بعد منتقل کردن، تا وقتی پا جای پاشون نذاری نمیتونی درک کنی و این‌چرخه همینطور تا آیندگان ادامه داره!

اصولا در هر خانواده ای یه شخص درون‌گرا که توانایی ابراز احساسات رو نداره یا براش سخته که شیون کنه یا باور کنه که چنین اتفاقی افتاده عموما مسئولیت پذیرایی رو بر عهده میگیره، و خیلی خوبه! واقعا خوبه!!

حداقل چندین ساعت ذهنت رو مشغول نگه می‌داره و خیلی راحت تر با اون داغی که داره میسوزونتت کنار میای، واقعا جزو سنت هاییه که اصلا دلم نمیخواد با گذر زمان برداشته بشه.

تنها بودن در شرایط سوگ کنار اومدن با این مسئله رو سخت تر میکنه...

خلاصه که این شکلی.

 

 

پ ن: دوستانم رو به نویسنده دعوت کردم و از این بابت بسیار خوشحالم... و خوشحال تر از اون اینکه استقبال کردن :))))))

از همین تریبون یه بوس بهشون