هزار و یک شب با کیومرث(شب دوازدهم)

درود بر همراهان و حامیان همیشگی کیومرث!

تا تو بشینی و منم یکم حرف بزنم چایمون هم دم کشیده... :)

 

حالت چطوره عزیز؟

دیروز پریروزا که تو راه کلاسمون بودم یهو یاد اولین باری افتادم که دانشگاه رو تجربه کردم، حس میکنم قبلا هم این داستان رو برات تعریف کردم... شایدم نکردم؟ نمیدونم، به هر حال؛

اولین بار با مامان رفتیم دانشکده حقوق، اون موقع ها ۱۱ سالم بود ولی اصلا شبیه ۱۱ ساله ها نبودم، خلاصه که تمااام طول مسیر تا کلاس حقوق جزا و جرم شناسی رو لرزیدم! به معنای واقعی کلمه روی ویبره بودم، نمیدونم بخاطر ترس و استرس بود یا که چی!

دیروز که فاصله خوابگاه تا دانشکده رو طی میکردم کاملا با صلابت و محکم راه میرفتم، تفاوت اعتماد بنفس باعث شد از عمق وجود لبخند بزنم، حس خیلی خیلی خوبی داشتم!

یادمه اون زمان اسم یکی رو گذاشته بودن اسب سیاه چون قد و موهای خیلی بلند مشکی رنگ داشت، از همون موقع همیشه دلم میخواست منم یه لقب داشته باشم که بقیه من رو با اون بشناسن (قطعا توقع نداشتم کیومرث باشه😂)

حتی یادمه خوشمزه ترین بندری عمرم رو توی سلفش خوردم، تجربه تکرار نشدنی ای بود :))))

فکر میکنم دیگه چای باید دم کشیده باشه، کمی میل داری؟

_استکان خالی از چای خرمالو

 

 

 

پ ن: اینجا خونه ی کیومرثه، ترجیح میدم شبیه وبلاگ یه نویسنده بهش نگاه نکنی، زیاد اهمیت نمیدم به اینکه چی یا چجوری مینویسم، آدم تو خونه خودش راحت نباشه دیگه کجا میخواد راحت باشه؟

پ ن۲: امروز بنده را در نهایت نبردن اتاق رنگ کارخانه و بسیار غمم گینه =<<