شب ها قبل خواب به سیاهی پشت پلک هام خیره میشم و فکر میکنم، اول به خودم و دوم به دیگری.
این روزا از خودم راضی نبودم، حس ناجور بیفایده بودن رو داشتم، به این فکر میکردم که چقدر میتونستم بهتر رفتار کنم، حرف بزنم، واکنش بدم... و این موجب افسردگی و بیحالی شدید شده بود!
شمارو نمیدونم، ولی من همیشه در اینجور مواقع با یه "پاشو خودتو جمع کن" دوباره عزمم رو جزم میکنم.
این چند وقت به این فکر میکردم که آدما هم فاسد میشن، ممکنه دوتا دلیل داشته باشه:
غرور برای چیزی که هستن.
مقایسه برای چیزی که نیستن.
قیاس کردن خودمون با دیگران یه جاهاییش خوبه، یه جاهاییش برمیگرده به حس حسادت! درس خوندن رو مثال میزنم، یکی شروع میکنه به همراه شدن و یاد گرفتن از شخصی که درسش بهتره! چرا از من بهتره؟ مگه از چه منابعی استفاده میکنه؟ چند ساعت مطالعه داره؟ تمام تمرکزش روی بهبود و پیشرفت خودشه.
شخص دوم اما تصمیم میگیره تمام تمرکزش رو بزاره روی اون فرد، دوستاشو ازش میگیره، زیرآب اون آدم رو میزنه (واژهی زیباتری برای توصیف این کار نداریم؟)، خلاصه هرکار که بتونه انجام میده تا افت کنه. از اینجاست که فرد شروع به پوسیدگی میکنه!
گل سرسبدشون هم که غروره، از بالا به پایین نگاه کردن به دیگران، خودت رو برتر دونستن درحالی که هیچی نیستی، و...
میتونم برای این شخصیت ها از واژهی عقده ای استفاده کنم؟ بخوایم منطقی فکر کنیم هرکسی ممکنه عقدهی چیزی رو در درونش داشته باشه، ولی اینکه این مورد به صورت مثبت یا منفی شکوفا بشه تماماً دست خودشه... پس نمیگم!
پ ن: ممنون از آسمان عزیزم برای پرسیدن یهویی این سوال، بهش برای فکر کردن های زیاد نیاز داشتم :))
پ ن۲: احتمالا امشب به این فکر کنم که کاش بعد دو هفته پست بهتر و با کیفیت تری مینوشتم... بیخیالش!
پ ن۳: مقایسه کردن کلا جنبهی مثبت نداره... همونم زیادهرویش باعث روانی شدن طرف میشه.
پ ن۴: تو این روزا به چی فکر میکنی؟
پنجرهای رو به مهتاب 5 روز،21 ساعت پیش