راستش گاهی به این فکر میکنم که اگر در آن روز تصمیم دیگری میگرفتم، چه سرنوشتی در انتظارم بود؟
اگر به رویای مخفیانه کودکیام چنگ میزدم و یک مهندس میشدم، حالا زندگیام چگونه بود؟ اگر تصمیم میگرفتم بهجای رشته علوم تجربی، به هنرستان بروم، حالا چه وضعیتی داشتم؟ اگر اکنون دانشجوی سال دوم مهندسی کامپیوتر بودم، چقدر خوشحال بودم؟ اگر فکر نمیکردم نجات جان آدمیزاد از روح و روانم مهمتر است و برای همین، تصمیم نمیگرفتم که برای پزشک شدن بجنگم، چه؟ آیا واقعاً باز هم ارزشمند بودم؟ اگر رویای پدر و مادرم را به جان نمیخریدم و آن را به بخشی جداناشدنی از خودم تبدیل نمیکردم، حالا سرنوشتم چگونه بود؟
آیا خوشحال بودم؟ آیا آرام بودم؟ آیا از ته دل میخندیدم؟ آیا این اشکها همینطور ادامه پیدا میکردند؟ آیا قلبم باز هم از درد، اینگونه در سینهام میکوبید؟
جوابی برایش ندارم. شاید هم دارم. فکر نمیکنم هیچکدام از اینها خوشحالم میکرد. حتی اگر همین حالا قبولی «پزشکی فلان شهر» را میدیدم، نمیتوانستم ذوق کنم. فقط میگفتم «تمام شد.»
میدانم که اشک شوق نمیریختم. بالاخره وقتی ذوقت کور میشود، دیگر هر اتفاقی هم که بیفتد، تفاوت چندانی برایت ندارد. حتی اگر حالا یک طراح لباس یا مدل موفق بودم، باز هم ته دلم خوشحال نبودم. اگر یک برنامهنویس مسلط بودم، باز هم خوشحال نبودم. چون این دستاوردهای مادی نمیتوانند معیار خوشحالی واقعی باشند. نهایتاً شاید بتوانند برای یک روز خوشحالت کنند. بعدش چه؟ دوباره همان چرخه پوچی به تو سلام میکند.
خندهدار است. برای بهتر شدن حال روحیات دو سال بجنگی و دست به هر کاری بزنی، اما نهتنها بهتر نشوی، بلکه تمام علائمت هم تشدید شوند. افسردگیات شدت بگیرد و بر اضطرابت غلبه کند. آنقدر خسته شوی که حتی دیگر توان مواجهه با خودت و ادامه دادن را در خودت نبینی.
قبلاً میگفتم نمیخواهم چیزی حس کنم. اما بعد از اینکه احساساتم را بیحس کردم، همهچیز بدتر شد. حالا احساساتم شدیدتر و حساستر شدهاند؛ اما همین احساسات دوباره دارند آزارم میدهند.
هرگز در این حد احساس خستگی نداشتهام...