این یکی رو میخوام بدون فکر کردن یا جهت دار کردنش بنویسم.

این چند وقت اخیر سعی کردم ارتباطاتم رو با دنیای بیرون بیشتر کنم و از دنیای مجازی تا حدودی فاصله بگیرم... با آدم های جدید بسیاری آشنا شدم، با داستان هاشون، سبک و نحوه ی زندگی کردنشون، عقاید، تفکرات، سختی هایی که کشیدن، راه هایی که تا الان طی کردن، تجربیات، شکست هاشون و یه عالمه چیزای دیگه...

از هیولای مذکر میپرسم گفتن دوستت دارم انقدر راحته؟ 

میگه نه... کلی مسئولیت به همراه داره و هرکسی نمیتونه بگه!

ولی چطور ممکنه کسی از جمله ی دوستت دارم استفاده کنه بعد هم ولت کنه و بره؟

ازم پرسید چرا تمام عکس هایی که میگیری نصفه است و ما نصف دیگه ات رو توی هیچکدوم از عکسا نداریم؟

تا قبل از اون کلا از خودم عکسی نمیگرفتم... ایده ی گرفتن عکس های نصفه رو از بچه های بیان گرفتم (چی بودی تو واقعا بیان...)

گاهی اوقات دست E کوچولو رو میگیرم و با خودم اینور اونور میبرم، همیشه بالشتش توی بغلشه و هرجا که خسته شد همونجا میشینه!

بعضی وقتا به بچه هایی برمی‌خوریم که آسایش و زندگی آروم و راحتی دارن، واقعا باعث خوشحالیه، اینکه یه بچه عشق مورد نیازش رو دریافت می‌کنه باعث میشه بیشتر به این زندگی امیدوار بشم...