You need to enable JavaScript to use this application.

"نمیدانم"

1 هفته پیش

من اینبار از خودم دلگیرم!

از این بلاتکلیفی ای که مغزم مرا درونش نهاده:(

نمیدانم باید به سخنان پوچ دیگران بنگرم یا رفتار هایشان را آنالیز کنم‌؛ یا نمی‌دانم باید به چشمانم اعتماد کنم یا به تصویری که میبینم؛ و نمیدانم چه چیز حقیقت و چه چیز دروغین است!

سخنان دیگران با رفتارشان همخونی ندارد، تصویر یکسانی را دو جور متفاوت که گویی متضاد هم اند می‌بینم و نمیدانم چون اینجوری ام ، آنجورم، یا چون آنجوریَم ، اینجورم!

دختری را درونم میبینم که از این بلاتکلیفی خسته و فرسوده است و گمان میبرد که لیاقت دوست داشته شدن را ندارد؛او خود را از هر کسی پایین تر می‌بیند و از تلاش کردن برای دوست داشته شدن و دوست داشتن میهراسد؛ من اورا میبینم که دلش پر می‌کشد اما ذهنش بی رحمانه به او می‌گوید که تو کافی نیستی و نخواهی بود حالا خواه درستش کنی خواه نکنی.

 

2

"بهانه یا اجبار؟"

2 هفته،5 روز پیش

هیچکس هرگز کاری را به اجبار انجام نمی‌دهد.

شاید راضی به انجامش نبوده ولی قطعا سودی برایش داشته است.‌

و من اندازه شخصی که رها شده است دلگیرم از کسی که رهایم کرد و بهانه اش "اجبار" بود.

اما من سودی که برایش داشت را دیده ام،دفعات متوالی به یقین رسیده ام که او هرگز "مجبور" به رها کردنم نبوده است بلکه فقط "راضی" نبوده است.

درست است،نوش دارو بعد مرگ فایده ندارد.

حال هرچقدر برایم تلاش کنی؛بی فایده است...

چنانچه در روزهایی که نیازت داشته ام نبودی؛لطفا از این به بعد حتی اگر از دوری ات مردم هم نیا.

-the missing piece 

پ.ن:نمیدونم چرا سر هر سریال خودم رو جای نقش اصلیش میزارم و حس حالش رو درک میکنم و مینویسم از جانبش:/

3

"بهشت"

3 هفته،6 روز پیش

برام مهم نیست که بعد مرگ کجا میرم

من میخوام وقتی که زندم بهشت رو ببینم.

 

 

-My Liberation Notes

2

"جهنم سرد"

1 ماه پیش

انگار بعضی انسان ها به دنیا آمدند تا تنها باشند، نه آنکه ناراحتش باشند نه؛ بلکه عاقلانه دوستش می‌دارند. تنهایی نقطه قدرت و اوج عزت نفس آنها میشود،ترس از دست دادن جایش را به سرسخت بودن میدهد،وابستگیِ نداشته اشان آرامش را به آنها هدیه می‌دهد و تنهایی،آنها را به نهایت وجودیت می‌رساند. آنان در تنهاییِ خود پر میگشایند و مثال ققنوس به آسمان حمله میبرند. ان ها نظرات بی اندازه آدمیان را در گوشه های ذهنشان نگه نمی‌دارند ،آن ها را پر و بال نمی‌دهند و بخاطرش جهنمی سرد در مغزشان نمی‌سازند.

 

آرزویم اینست؛کاش انسانی بودم که تنها متولد شده بود...

 

کاش در گوشه ها و مراکز ذهنم نظرات پراکنده مردمان زوزه نمی‌کشید؛کاش سلول به سلول هایم اهمیتی به افکار آدمیان نمی‌داد و در نهایت کاش میتوانستم کاری کنم که خودم را با زخم هایم بپذیرم،بی آنکه هر لحظه خودم را از نگاه دیگری بررسی کنم و اخرش عیب هایم را هزار برابر بدتر ببینم.

1

"تعلق"

1 ماه،1 هفته پیش

روزهایی طولانی بدنبال جایی گشتم که نامش را حتی نمیدانستم؛اکنون سرنوشت شخصی را سر راهم قرار داد که اینگونه مرا به جایی رساند که شاید از اول بهش "تعلق" داشتم.

4
هیچ نوشتکی یافت نشد.

تمامی حقوق برای 𐙚₊˚⊹ Luna محفوظ است

|

پلتفرم انتشار محتوا نویسنده