نمیدونم عشق من!
تا وقتی یه "دوست خوب واقعی" نداشته باشی نمیتونی "دوست های بد و سمی" دور و برت رو تشخیص بدی. انگار اون موقع بعد از مقایسه های فراوان تازه میفهمی معنای حقیقی دوست چیه و یه دوست خوب به چه کسی میگن.
نمیدونم عشق من!
تا وقتی یه "دوست خوب واقعی" نداشته باشی نمیتونی "دوست های بد و سمی" دور و برت رو تشخیص بدی. انگار اون موقع بعد از مقایسه های فراوان تازه میفهمی معنای حقیقی دوست چیه و یه دوست خوب به چه کسی میگن.
انگار ما آدما همیشه با خودمون یه مداد قرمز و پاک کن به همراه داریم... هرچقدر با یک آدم صمیمی میشیم خط قرمز ها رو پاک میکنیم، مثلا به جای استفاده از کلمات رسمی و جدی سعی میکنیم لحن صمیمانه و خودمونی تری بگیریم، وقتی که خط های قرمز بیشتری پاک میشن اون آدم بهمون نزدیک و نزدیک تر میشه!
_ داشتم به ادمایی که توی بیمارستان میمیرن فکر میکردم. قصد دلسوزی نداشتم.چنین انتظاری هم نداشتم.
میدونی؟ حق انتخاب های زیادی ندارن تا اخرین منظره ای که میبینن چی باشه. فقط سه تا انتخاب سادست. سقف اتاق، دکتری که سعی میکنه خودشو غمگین نشون بده، یا چهره کسی که داره با تمام وجود براش اشک میریزه
سکوت کرد.
_ من نمیخوام اینطوری بمیرم. میخوام بتونم تصمیم بگیرم برای اخرین بار، به چی نگاه کنم.
اروم زمزمه کرد: و فکر میکنی اون انتخاب چی باشه؟
سکوت کردم
هنوز ابتدای کتاب دنیای سوفی به سر میبرم و فعلا رسیدم به نظریات اتمی و بازی هیجان انگیز و خاطره ساز لگو...
چرا آدمها بزرگ که میشوند دست از بازی کردن برمیدارند؟
ما آدم بزرگا اکثر اوقات یادمون میره کودک درونی هم داریم که باید باهاش وقت بگذرونیم و بازی کنیم، در واقع دنیای بزرگسالی اصلا این اجازه رو بهمون نمیده، نه وقتش هست و نه حوصله اش!
احتمالا روند نوشتن این شب نسبت به بقیهی شب ها کمی متفاوت تر باشه...
سلام؟ باورم نمیشه بیش از یک هفته است که ننوشتم، حس میکنم هرچی پیش میریم و سنم بیشتر میشه حوصله ام برای نوشتن داره کم و کمتر میشه، این چند وقت ترجیح دادم بیشتر خواننده باشم تا نویسنده!
هدفم از قلم در دست گرفتن این بود که در آیندهای نه چندان دور وقتی برمیگردم و نوشته هامو میخونم بدونم اون زمان دقیقا به چه چیز و چجوری فکر میکردم... چقدر بیشتر به بلوغ فکری رسیدم و عاقل تر شدم، و تمام این شب ها چیزی جز این نبوده!
این یکی رو میخوام بدون فکر کردن یا جهت دار کردنش بنویسم.
اما عزیز من هیچوقت یادت نره، مدادرنگی های شکسته هنوز رنگ دارن.
یکی از چیزایی که این چند وقت خیلی خودمو درگیرش کردم این بود: "چگونه باید یک نویسندهی فاخر شد!"
میدونی خب طبیعتا هرکسی قلم خاص خودش رو داره...
چقدر حرف زدهام، چقدر در ذهنم حرف زدهام.
+محمود دولت آبادی
بعضی وقتا این راحت تره که یه الکترون رو از دست بدی تا اینکه دنبال ۷ تا بیشتر بگردی
ممنون از همه آدمایی که دلمو شکستن و اذیتم کردن و به مرور باعث شدن این هیولایی باشم که الان هستم. با اون آدم ضعیف حساس دل نازک اصلا حال نمیکردم.
من اینجوریم که، یه قدم تورو با سه قدم جبران میکنم، حالا چه با دور شدن باشه چه نزدیک شدن.
اتفاقا منم روزای سختی رو گذروندم و اذیت شدم،اما هیچوقت ازش به عنوان بهونه ایی برای بد بودن استفاده نکردم.
درحالی که قلبت میخواد از سینه بیرون بزنه وانمود میکنی هیچچیز تکونت نداده؛ چون یک زن قوی همین کار رو میکنه.
وقتِ چای است؛ همراهی میکنی؟