گاهی ارزش یک اشک، از هزار ناجی بیشتر است؛ چرا که اشک، نشانهی بیداری است، نه اسارت.
راز برکه - شب سوم (زنجیرهای پنهان)
گاهی ارزش یک اشک، از هزار ناجی بیشتر است؛ چرا که اشک، نشانهی بیداری است، نه اسارت.
راز برکه - شب سوم (زنجیرهای پنهان)
بنظرم بهترین آغاز برای یک نوشته، بیربط بودنش به محتواست؛ مثل عنوانهایی که راوی برای نوشتههای دیگهش میذاره. بر فرض محال که من ذرهای از اینستاگرام خوشم بیاد، اما اگر خوشم میاومد میگفتم به قول اینستاگرامرها «لنگر» نوشتههای من همینه.
قبل از هرچیز، باید بگم که بسیار از سرد شدن هوا خوشحالم و اصلا دلم برای خورشید تابستون تنگ نخواهد شد. (این جمله رو جایی خونده بودم که یادم نیست کجا بود - سرقت ادبی محسوب میشه؟)
بارون این چند روز اخیر واقعاً زیبا و لذتبخش بود. گرچه احوالات ما هم بارونی بوده اما بارون همیشه خوبه...
و حالا بعد از چند روز، بعد از چند آپدیت، دوباره راوی با یه لیوان گندهی چایی(احتمالا شما توی خونهتون بهش بگید پارچ) اومده برای نوشتن!
باید بگم واقعاً دارم از فیچر جدید «نوشتک» لذت میبرم. دلایل زیادی داره ولی بهترینش اینه که دیگه لازم نیست یک ساعت به این فکر کنم که عنوان نوشته رو چی بذارم و در نهایت از نوشتنش پشیمون بشم. یکم هنوز کار داره اما با این حال خیلی بامزهست. کلی قابلیتهای جدید و جذاب هم داریم. راستش هنوز فرصت نشده بشینیم و ریلیز نوت بنویسیم همونطور که در کانال تلگرامم گفته بودم. بعضی از فیچرها رو اینجا میگم که ببینید نویسنده بیش از پیش به خونه گرم و نرم در این هوای خنک پاییزی تبدیل شده. مثلاً نوشتک / پیوندها / بکاپ و ریستور نویسنده / ریستور وردپرس / منوها / صفحات اختصاصی / کلی تنظیمات جدید به خصوص در بخش سایدبار / تودو لیست در داشبورد و ...
خبرهای بد زیادی میرسن. خبرهای خوب هم پشتشون میآن. زندگی همیشه یه چیزی برای غافلگیر کردنت داره. حتی وقتی توی ساحل امن روزهای تکراری روی شنها لم داده باشی و از صدای موجها لذت ببری...
به ناچار و با افتخار، همکار دوستان اسنپی شدیم! البته به قول یک نفر «اسنپ شغل دوممه، شغل اصلیم تپسیه!» :)))
در همین حین کلی کار انجام میدیم، کلی هزینه ماشین میکنیم، کلی هوا رو کثیف میکنیم و بعد دعا میکنیم بارون بباره تا هوایی که کثیف کردیم رو بشوره ببره زیر خاک و توی آبی که ازش مینوشیم ترکیب کنه تا از معجون خوش طعم بشریت بیبهره نمونیم.
در تلاشم برای آغاز یک مسیر شغلی جدید؛ از همونها که مامان و باباها میگن فلان رشته رو بخون و در کنارش علاقهت هم ادامه بده. امیدوارم تلاشهام به ثمر بشینن...
راستی یه ضبط ماشین پایونیر مدل ۴۰۵۰ بیتی (که البته بلوتوثش خرابه) کسی نمیخواد؟ :))) تازه از تنور درش آوردم داغ داغه! علیالخصوص خانوم هایده رو خوب پلی میکنه.
چند وقت پیش شیشه عطر مورد علاقم از دستم افتاد و توی راهروی ساختمون خورد و خاکشیر شد. امیدوار بودم اتحاد جماهیر بلوک مسکونی ما بابت این اتفاق میمون بیان ازم تقدیر و تشکر کنن چون علیرغم اینکه اون تیکه رو تمیز کردم، تا سه روز کل ساختمون خوشبو شده بود... امان از دست تو راوی! (این نوشته از اون سبکهای نوشتههاییه که باید هشتگ #مضخرفات_قصار زیرش بزنم.) از هر دری گفتن و نوشتن خوبه... کمک میکنه قلمت دوباره گرم بشه.
آهنگ وال ۵۲ هرتزی درحال پخش شدنه و همزمان که تایپ میکنم از عطر خوش چایی دو بار دم کشیده دارم لذت میبرم. مسافر امشب اتاقم که هوای خنک بیرونه و تازه از جادهی «پنجرهی اتاق» به داخل راهنماییش کردم کنارم ایستاده به این صفحهی سفید خیره شده. شاید اونم فکر میکنه که راوی مجنون و دیوانهست...
به تازگی کتاب «اسب سیاه» رو شروع کردم. فقط صفحه اول رو خوندم... قرار بود «نآدمیزاد» رو بخونم. خیلی خیلی جذبم کرد اما احساس کردم داستانش رو نمیتونم فعلاً تاب بیارم؛ پس دست نگه داشتم. این اسبه انگار گزینهی بهتری برای روحیهی الانمه.
گیاهها هم خوبن؛ سلام دارن خدمتتون. از دستم ناراحت شدن چون چند روز پیش شیطون داشت گولم میزد تا دوباره یک تانک کوچولوی چند لیتری مناسب فایتر بخرم. البته که از گرونیها واقعاً ممنونم... تنها چیزی که جلوی نفس امّاره رو میگیره همینه! قیمتش از کل تجهیزاتی که دارم بیشتر بود... پس نخریدم! امیدوارم همیشه گرونی باشه تا لازم نباشه گیاههام بخاطر خریدن تانک آکواریوم ناراحت و دلخور بشن...
به تازگی به بوردگیم علاقهی زیادی پیدا کردم. تصمیم گرفتم در صورتی که توان مالیش رو بدست آوردم یک قفسه کامل از بوردگیم کنار قفسه کتابهام بسازم... البته اگه گیاهها ناراحت نشن!
پ.ن: خواستم بگم از آدمهایی که کتابهاشونو جلد یا کاور میکنن خوشم نمیآد که پشیمون شدم و شما هم وانمود کنید این پ.ن رو نخوندین... :)
فکر کنم قراره بیشتر با عناوین عجیب و گاهاً بیربطی که برای نوشتههام انتخاب میکنم شناخته بشم تا اسمم...
داستان عنوان این نوشته چیه؟
دیروز که مادرم رو برای انجام کارهای اداریش برده بودم، بعد از چند دقیقه توی ماشین نشستن توجهم به چیزی توی آئینه جلب شد؛ تیک و تاک ثانیه شمار ساعتی که روی مچم بسته بودم! همین جرقهی ناچیز منو به دنیای دیگهای که توش زندگی میکنم کشوند. به تک تک لحظاتی که طی چند هفته اخیر سپری شده بودن فکر کردم. کارهایی که کردم، تصمیمهایی که گرفتم، تفکراتم، تغییراتم، نحوه برخوردم با زندگی و در مجموع چیزی که به قول نیستهمتا بهش میگم گندیدگی. انگار تبدیل به آدمی شدم که در حال جنگ با خودمه و نمیدونه دلش میخواد اینها رو بیان کنه یا نه... و در نهایت تصمیم گرفتم که بنویسم. گرچه توی کانال تلگرامم درباره اتفاقات اخیر نوشته بودم.
پنجره اتاقم رو باز گذاشتم؛ مدتیه که صدای جیرجیرکها رو نشنیدم و الان جوری بهشون گوش میدم انگار که برام تازگی داره. از پشت سیستم، میتونم به راحتی دنیای بیرون رو تماشا کنم؛ بستگی به خودم داره که از قاب پنجره اتاق بهش چشم بدوزم یا از قاب مانیتور اما در نهایت این تماشای گذشتن ثانیه پس از ثانیه برام مهمه. شاید از درون حرفی با این دنیاها دارم که نمیشه بزنم. راستی، قبول دارید آسمون شب بینهایت زیباتر از آسمون روزه؟
به کاربرهای جدید نویسنده خوشآمد میگم؛ این موضوع که از دور به آدمهای اهل قلم نگاه کنی و ببینی چطور واژههاشون رو روی این تکه کاغذ دیجیتالی مینویسن باعث دلگرمیه. از طرفی، چند دونیت جدید داشتیم که صمیمانه از دوستان تشکر میکنم بابتشون... خوشحالم که در کنار هم به روشن موندن چراغ این خونه کمک میکنیم.
چند وقتیه به لینوکس ریوکو هاپ کردم. از ویندوز خسته شده بودم پس کلا هارد اچدیدی رو در آوردم و هارد اساسدی رو فرمت کردم تا از اول پارتیشن بندی کنم و بجای ویندوز اینبار لینوکس ریختم. بدون دوآل بوت، بدون ویندوز و VMهای سنگین و خسته کننده و بدون مایکروسافت. تجربه خوبیه به خصوص که روی هایپرلند هستم و گاهی تنظیم کردن بعضی چیزا وقت میگیره. نمیگم خیلی لذت بخشه اما دوست داشتنی تر از ویندوزه و دغدغههای عجیبم رو کمتر کرده. بخشی از این دغدغهها، دور کردن آدمهای عجیب از دورم بود. با نداشتن ویندوز حالا دیگه مجبور نیستم پروژههایی رو قبول کنم که علاقهای بهشون ندارم. حتی مهارت خاصی هم توی اون موارد نداشتم... انگار الان فقط خودمم و خودم. از بابت گیمینگ هم تجربه خوبی روی لینوکس دارم. با استیم و پروتون تقریبا ۹۰٪ گیمها رو میتونم پلی بدم. البته که گیمر هم نیستم و این صرفاً یه تفریح چند ساعته در طول چند ماهه اما دوست داشتم که بگم منم بلدم. :))
باز هم حرف برای گفتن دارم ولی فکر کنم الان بگم بهتر باشه. دلم میخواد روزهای دیگه هم حرفی برای گفتن داشته باشم تا حضورم موثرتر باشه. از طرفی اصلا دلم نمیخواد که دوستام بگن سازندهی نویسنده، خودش چیزی نمینویسه.
پس امیدوارم حالتون خوب و روزگار به کام باشه.
تا نوشتهی بعد... فعلا!
از درون به رخوت رسیدم؛ وقت زیادی رو صرف «هیچ» میکنم. زمان به مرور من رو به مرز پرتگاه پوچی رسوند. در این دو ماه، اتفاقات زیادی برام رقم خورد.
به حدی از روزگار آزردهام که حتی از کوتاهنویسی هم دوری میکنم.
از تجربیاتم بعداً خواهم نوشت. الان گفتم بد نیست اعلام کنم که هنوز زندهام.
شاید شما هم مثل من از اون دست افرادی باشید که معتقدن مسئولیت اجتماعی ما در قبال احساسات دیگران موضوع بسیار مهمیه. این موضوع که ما صرفاً برای خودمون زندگی نمیکنیم از نظر من مسئلهای حیاتی و حائز اهمیته؛ البته که مشخصاً برای خیلی از افراد همچین چیزی اصلاً مطرح نیست.
زندگی در میان یک مشت آدم افسارگسیخته که به هر شکل دست به جرم و جنایت میزنن کار آسونی نیست و منظورم از جرم و جنایت دقیقاً مسئلهی قتل درونیات یک انسانه. از چند روز گذشته که یادبود عرفان عزیز رو آماده کردم مدام توی این فکرم که اگر من جای عرفان بودم چه تصمیمی میگرفتم؟ این اتفاق باعث شد زمان زیادی رو به خودکشی فکر کنم. البته نه به اینکه تمایل داشته باشم انجامش بدم، صرفاً اینکه با ماهیت خودکشی بیشتر آشنا بشم.
کردم از ساقه سقوط، گندیدم توی باغ سکوت...
- بهرام نورایی
روزگار میگذره. سخت؛ اما میگذره. خوشحالم که مدتهاست به «این نیز بگذرد» بسنده کردم. تیمار احوالات آدمی در هنگام بلاست.
امروز 11 مرداده. دو شب پیش تصمیم گرفتم تا ساب دامنهای به احترام و یادبود عرفان عزیز(توسعهدهنده قالبهای بیان) به آدرس erfan.nevisan.de ایجاد کنم و یک نسخه mirror که تقریباً ناقص لود شده رو داخلش بزارم. صرفاً به جهت یادبودی از تمام زحماتی که دوست خوبمون کشید. آیه یادآوری کرد که مرداد ماه امسال، دهمین سالگرد پرواز عرفانه. هنوز ساب دامنه رو فرصت نکردم ایجاد کنم چون دامنههای .de کمی اذیت میکنن حین کار ولی بزودی این یادبود رو ایجاد خواهم کرد. از طرف دیگه خواستم حالا که اسم عرفان رو ذکر کردم، از صابر راستیکردار عزیز هم یادی کرده باشم. روح هردوی این عزیزان قرین شادی و آرامش.
دوباره تصادف کردم. اینبار جدیتر از قبل. نیازی نبود خسارت طرف زیاندیده رو از جیب بپردازم چون پوشش بیمه ثالث رو خیلی بالا انتخاب کرده بودم. اشتباه بزرگم این بود که امسال بیمه بدنه رو تمدید نکردم تا از شر خسارت ماشین خودم هم در امان بمونم. گاهی اشتباهات دیگران جوری یقهی ما رو میگیرن که حتی هزینه اشتباهشون رو ما باید بدیم...
از طرفی چون ضربه شدید بود سه شاخه پلوس از گیربکس در رفت و طبیعتاً دیگه تحت هیچ شرایطی ماشین راه نمیرفت. به ناچار توی آفتاب یک ساعتی زمان گذاشتم و رفتم زیر ماشینم و بعد از باز کردن قطعات جلوبندی، خودم جا انداختمش که نیاز نباشه دیگه هزینهای بابت یدککش هم بدم. خلاصه که بردم ماشین رو گذاشتم جلوی خونه و فعلا همین.
- موقع رانندگی بیش از حد احتیاط کنید.
امروز قراره برم یه گیاه جدید رو به خونمون دعوت کنم. بازار گل «گلزار» واقعاً تکهای از بهشته که توی فاصله 5 کیلومتری از خونه ماست. یوکا؟ پتوس؟ آگلونما؟ یه مدل ساکولنت؟ واقعاً نمیدونم چی رو انتخاب میکنم. شایدم بهتره بگم نمیدونم کدوم یکی از اینها من رو انتخاب میکنن.
خوشحالم که قبل از تموم شدن کوکوپیت و پیتماس، دو روز پیش رفتم و آخرین موجودیشون رو خریدم. البته که خیلی گرون شدن ولی روی حساب اینکه مشتریشون هستم بهم تخفیف خوبی میدن. شکر ایزد! امروز هم باید برم یه مقدار لیکاپن و پرلیت درشت بخرم. کود هم فکر نکنم چیزی کم و کسر داشته باشم. شاید بد نباشه یه مقدار ورمیکمپوست هم بخرم. حیف که تولید 15 سال پیش خودمون رو پارسال یا شایدم دوسال پیش ریختم دور!
راستی، حالتون چطوره؟ نویسنده رو این روزها خیلی خلوت میبینم. نوشتهها کم شدن جوری که انگار روی این خونهی کاغذی، جوهر سیاه پاشیدن. قلم دست بگیرید؛ بذارید لذت ببریم از سفر به اعماق قصههاتون. بیشتر و بیشتر بنویسید.
- اخیراً هم چندتا باگ توی سیستم دیدم و تعدادی هم گزارش شده که سعی میکنم بهزودی و در آپدیت بعدی حلشون کنم :)
فکر کردم شاید بدتان نیاید چکیدهای از کتاب مگِ فیلسوف، سخنان یک احمق، را بخوانید:
احمق همواره فکر میکند که همه بهجز خودش احمق هستند.
شاید علت عشق ما به طبیعت به این واقعیت بیربط نباشد که طبیعت نه از ما متنفر است و نه به ما حسادت میکند.
زیرکانهترین روش زندگی این است که از آدابورسوم جاری رویگردان باشید و در عین حال بتوانید به گونهای زندگی کنید که گویی در هیچ شرایطی این آدابورسوم را نقض نمیکنید.
چیزهایی که از همه بیشتر به آنها افتخار میکنیم دقیقاً همان چیزهایی هستند که از آن ما نیستند.کاپّا - فصل یازدهم
تا به حال پیش اومده براتون که سالها یک موضوع رو در ذهنتون داشته باشید؛ کاری که دلتون میخواد انجام بدین اما بعد از گذشت این همه مدت هنوز هیچ تصمیم قطعی برای انجام دادنش نگرفته باشین؟ خب، از آشنایی با شما خوشحالم. من یکی از همین دست افرادم!
موضوع مربوط میشه به پادکستی که مدتهاست میخوام شروع کنم. علی رغم تحقیقاتی که انجام دادم و سوزوندن دو سه تا مدل هوش مصنوعی در این راه، هنوز به این نتیجه نرسیدم که چی بگم. شاید چون چیز خاصی برای گفتن ندارم. اصولاً آدمی هستم که سعی میکنه گاهی خیلی لفظ قلم حرف بزنه و گاهی خیلی خودمونی. یه جورایی میشه گفت ثبات شخصیتی ندارم. البته که نباید از این موضوع چشمپوشی کرد - اینکه هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد - اما در هر صورت این یکی از مشکلاتیه که باهاش دست و پنجه نرم میکنم. اسم پادکست رو مدتها قبل انتخاب کردم. بعدا تبدیل شد به یکی از وبلاگهای من و در ادامه به بخشی از هویت من تبدیل شد؛ «دیار»!
ابزار پایهای و مهارت ابتدایی تدوین صوت رو کمی بلد هستم در حدی که کارم رو راه بندازم. حتی دسترسی به استودیو و افرادی که زحمت تدوین رو روی دوششون بندازم هم مقدوره. اما... چه چیزی درون من اجازه نمیده که شروع کنم؟ واقعا چی برای گفتن دارم؟ اصلا حتی اگر حرفی برای گفتن داشته باشم، چطور شروع کنم؟ با چه هدفی؟ هدف خیلی مهمه! صرفا چون دلم میخواد؟ یا چون میخوام یه نیازی رو مرتفع کنم؟ هنوز نمیدونم و انگار این ندونستن قراره کمی دیگه هم ادامه دار باشه!
این جایی که توی تصویر میبینید، اتاق منه(میز کارمه در اصل!). بخش زیادی از «نویسنده» اینجا شکل گرفت، هویت پیدا کرد و به دنیا اومد! لازمه بگم که نورپردازی تصویر با هوش مصنوعی انجام شده! :)
عنوان نوشته رو از ترک «ریشه» بهرام نورایی وام گرفتم. این میتونست دقیقاً پاسخی باشه که «Fedora 44» در جواب سوالم بده.
- تکهای از کنج "راز برکه" به قلم خانم یوکابد پیمانپور
احساس میکنم به نوشتک نیاز داشتم...
برای وقتایی که در لحظه به یک چیز فکر میکنم و مینویسمش عالیه؛ شاید بهترین استفاده این باشه که توی نوشتک ایدههام رو بنویسم و بعد با نقلقول کردن مطلبم رو کامل کنم...
در نهایت یک رشتهای از نوشتکهای متصل به هم تشکیل میشه که فکر کنم خیلی جذابه!!!