نیمهشب شد، به زارا گفتم یهآرزو کن...
خودم آرزو کردم برف بیاد.
فردا صبح، برای اولینبار دونههای برف روی مژههام نشستن.
نیمهشب شد، به زارا گفتم یهآرزو کن...
خودم آرزو کردم برف بیاد.
فردا صبح، برای اولینبار دونههای برف روی مژههام نشستن.
بچهتر که بودم، اصلا فکرش رو نمیکردم که تو اینسن بتونم با دلتنگی انقدر دوست و صمیمی باشم.
دلتنگیم یکهماتاقی شلختهست که از رشتههای افکارم همچون میمون آویزون میشه؛ در آخر هم بهش میگم: «چایی میخوری برات بیارم؟»
چیزی که اینوسط بیشتر از همه اذیتم میکنه اینه که بهخاطر تحملم، برچسب «بیاحساس» بودن میخورم، اون هم منِ احساساتی!
خب حالا چیکار کنم؟
از هم بپاشم و تا چیزی شد پاشم برم خونه، چون دلتنگم؟
حوصله داری؟ :)
به عنوان کسی که همیشه به بهترین شکل ممکن کار رو پیش میبره و به سرانجام میرسونه، زیادی آشوبام...
آدم گاهی دوست داره به چاق سلامتیهایی که نویسنده برامون توی پنل میذاره، جواب بده.
یک مجری برای نگهداشتن تنورههای کبریتی، یاسهای کویتی، پوست آبنباتها، پروانههای زخمی، هلالی از ماه، کاشیهای شکسته و اندیشههای بوق سگی...