از خودم می‌ترسم، کلارا.

از چه برایت بگویم، کلارا؟ همه‌چیز همان روزی تمام شد که انگشتانت میان انگشتانم سرد و بی‌حرکت شدند. بعد از آن شب، نه کولاکی آمد، نه طوفانی به پا شد، نه مه‌ای برخاست و نه آفتابی طلوع کرد. فقط همه‌چیز ایستاد. برف‌هایی که آن روز می‌باریدند، در آسمان قلبم منجمد شدند؛ شاید اگر به زمین می‌رسیدند، آب می‌شدند و جهانم بوی تازگی می‌گرفت، اما از همان لحظه‌ نفرین‌شده‌ای که گرمای وجودت را با خود بردی، دیگر هیچ بهاری در من از خواب برنخاست.

تو رفتی، اما من تکه‌ای از گرمایت را میان آن همه برف پنهان کردم. سال‌ها بر آن خم شدم و از آن محافظت کردم، مبادا آخرین نشانه‌ بودنت هم خاموش شود. اما حالا برف‌ها آرام‌آرام روی خاطراتم می‌نشینند و من، با هر روزی که می‌گذرد، بخشی از تو را گم می‌کنم. از تمام آنچه میان ما بود، تنها صدای خنده‌هایت باقی مانده؛ صدایی که گاهی نمی‌دانم هنوز به یادش می‌آورم یا فقط از فراموش‌کردنش می‌ترسم.

این روزها بیشتر از مرگت می‌ترسم، کلارا؛ از روزی که نامت را به یاد بیاورم، اما دیگر ندانم چرا شنیدنش زمانی تمام قلبم را به لرزه درمی‌آورد.