You need to enable JavaScript to use this application.

زندگی‌هایی که زندگی نکردم.

1405/08/28 - 02:20 در تکه‌های پراکنده ذهن
زندگی‌هایی که زندگی نکردم.

راستش گاهی به این فکر می‌کنم که اگر در آن روز تصمیم دیگری می‌گرفتم، چه سرنوشتی در انتظارم بود؟

اگر به رویای مخفیانه کودکی‌ام چنگ می‌زدم و یک مهندس می‌شدم، حالا زندگی‌ام چگونه بود؟ اگر تصمیم می‌گرفتم به‌جای رشته علوم تجربی، به هنرستان بروم، حالا چه وضعیتی داشتم؟ اگر اکنون دانشجوی سال دوم مهندسی کامپیوتر بودم، چقدر خوشحال بودم؟ اگر فکر نمی‌کردم نجات جان آدمیزاد از روح و روانم مهم‌تر است و برای همین، تصمیم نمی‌گرفتم که برای پزشک شدن بجنگم، چه؟ آیا واقعاً باز هم ارزشمند بودم؟ اگر رویای پدر و مادرم را به جان نمی‌خریدم و آن را به بخشی جداناشدنی از خودم تبدیل نمی‌کردم، حالا سرنوشتم چگونه بود؟

آیا خوشحال بودم؟ آیا آرام بودم؟ آیا از ته دل می‌خندیدم؟ آیا این اشک‌ها همین‌طور ادامه پیدا می‌کردند؟ آیا قلبم باز هم از درد، این‌گونه در سینه‌ام می‌کوبید؟

جوابی برایش ندارم. شاید هم دارم. فکر نمی‌کنم هیچ‌کدام از این‌ها خوشحالم می‌کرد. حتی اگر همین حالا قبولی «پزشکی فلان شهر» را می‌دیدم، نمی‌توانستم ذوق کنم. فقط می‌گفتم «تمام شد.»

می‌دانم که اشک شوق نمی‌ریختم. بالاخره وقتی ذوقت کور می‌شود، دیگر هر اتفاقی هم که بیفتد، تفاوت چندانی برایت ندارد. حتی اگر حالا یک طراح لباس یا مدل موفق بودم، باز هم ته دلم خوشحال نبودم. اگر یک برنامه‌نویس مسلط بودم، باز هم خوشحال نبودم. چون این دستاوردهای مادی نمی‌توانند معیار خوشحالی واقعی باشند. نهایتاً شاید بتوانند برای یک روز خوشحالت کنند. بعدش چه؟ دوباره همان چرخه پوچی به تو سلام می‌کند.

خنده‌دار است. برای بهتر شدن حال روحی‌ات دو سال بجنگی و دست به هر کاری بزنی، اما نه‌تنها بهتر نشوی، بلکه تمام علائمت هم تشدید شوند. افسردگی‌ات شدت بگیرد و بر اضطرابت غلبه کند. آن‌قدر خسته شوی که حتی دیگر توان مواجهه با خودت و ادامه دادن را در خودت نبینی.

قبلاً می‌گفتم نمی‌خواهم چیزی حس کنم. اما بعد از اینکه احساساتم را بی‌حس کردم، همه‌چیز بدتر شد. حالا احساساتم شدیدتر و حساس‌تر شده‌اند؛ اما همین احساسات دوباره دارند آزارم می‌دهند.

هرگز در این حد احساس خستگی نداشته‌ام...

4

هزار زندگی، یک کینه

1405/08/25 - 01:56 در انعکاس سایه‌ها
هزار زندگی، یک کینه

نمی‌دانم چرا هنوز تو را به خاطر دارم. شاید هم حافظه‌ام در حق تو بیش از اندازه سخاوتمند بوده است.

روزی نامت را با شوق به زبان می‌آوردم؛ حالا حتی شنیدنش هم طعم تلخی در دهانم می‌گذارد. روزی آرزو داشتم قلبم را در دستانت بگذارم؛ حالا حتی تصور نزدیک شدن دست‌هایت به آن، مرا به انزجار می‌اندازد. کاش می‌توانستم این نفرت را از سینه‌ام بیرون بکشم و مقابلت بگذارم تا ببینی بذری که در وجودم کاشتی، به چه هیولایی تبدیل شده است. تحمل حضورت را هم ندارم. از اینکه روزگاری اجازه دادم آن‌قدر به من نزدیک شوی، حالم به هم می‌خورد. آن‌قدر از تو بیزارم که حتی سایه‌ات را هم برای این دنیا زیادی می‌دانم.

گاهی فکر می‌کنم چقدر آسان می‌توان تمام آنچه از تو در من باقی مانده، یک‌باره ویران کرد. عجیب است؛ زمانی از شکستن کوچک‌ترین خاطره مشترکمان می‌ترسیدم و حالا دیگر حتی تصور نابودی تمام آن‌ها هم آرامم نمی‌کند.

گمان می‌کردم مرگ پایان رنج‌هاست؛ نمی‌دانستم کینه حتی از مرزهای مرگ هم عبور می‌کند.

اگر سرنوشت بار دیگر ما را در یک جهان قرار دهد، این بار نه با قلبی گشوده، که با خاطره‌ای بیدار به استقبالت خواهم آمد.

دلم می‌خواهد تو را، به اندازه تمام دردهایی که ذره‌ذره در وجودم تزریق کردی، تکه‌تکه کنم. اگر روحت دوباره مقابلم قرار گیرد، در برابر متلاشی کردنش تردید نمی‌کنم. دیگر نمی‌خواهم حتی برای نفرت ورزیدن هم اهمیتی برایت قائل شوم؛ اما هنوز نتوانسته‌ام خودم را به بی‌تفاوتی وادار کنم.

اگر هزار بار دیگر متولد شوم، هزار بار دیگر تو را به یاد خواهم آورد. این بار نمی‌خواهم دوباره دوستت داشته باشم؛ می‌خواهم به یاد داشته باشم چه کسی مقابلم ایستاده است. قرار نیست فقط تاوان آنچه را که در این زندگی با من کردی بدهی؛ حساب تمام زندگی‌هایی را که از من ربودی، هنوز به خاطر دارم.

در ذهنم بارها تمام آنچه از تو باقی مانده را ویران کرده‌ام و هیچ بار احساس نکرده‌ام که کافی بوده است.

حالا من هنوز اینجا نشسته‌ام؛ با چشمانی سرخ و حافظه‌ای که هیچ‌چیز را نبخشیده است. زمان گذشت، زندگی‌ها آمدند و رفتند، اما کینه‌ام دست‌نخورده باقی ماند. من به انتظار نشسته‌ام؛ نه برای عذرخواهی‌ات، نه برای بازگشتت؛ بلکه برای روزی که بهای تمام آنچه از من گرفته‌ای، بالاخره به تو بازگردانده شود.

وقتی رنگ‌ها می‌میرند.

1405/08/16 - 02:51
وقتی رنگ‌ها می‌میرند.

به پالت رنگ‌هایم که نگاه کردم، دیدم همه خشکیده‌اند. موهای قلم‌مو به هم چسبیده بودند و هرچه آن‌ها را به آب می‌آغشتم، جانی دوباره نمی‌گرفتند.

به سراغ جعبه‌رنگ‌هایم رفتم؛ اما آن‌ها نیز فشرده و تهی شده بودند.

می‌خواستم دوباره به آدم‌هایی که در دنیایی دیگر آفریده بودم، جان ببخشم؛ اما گویا زمان در آنجا متوقف شده بود.

به بوم نقاشی‌ام نگاه کردم. آخرین ردهای قلم‌مو هنوز بر آن نمایان بود؛ گویی کسی درست در میانه آفرینش، دست از کار کشیده باشد. موجودات آن دنیا با اندوه به آفریننده‌شان چشم دوخته بودند. آن چهره‌های نیمه‌تمام، آزادی را صدا می‌زدند.

نگاهم را به هر سو می‌گرداندم تا از آن نگاه‌های سنگین بگریزم. حس شرمساری سراسر وجودم را فرا گرفته بود و گوش‌هایم از شدت خجالت داغ شده بودند. دستم می‌لرزید، اما قلم‌مو را رها نکردم.

می‌خواستم دوباره رنگ‌ها را جان ببخشم؛ اما همین که نگاهم به پالت افتاد، دستم از حرکت ایستاد. حالا حتی به یاد نمی‌آوردم چگونه رنگ‌ها را با هم ترکیب می‌کردم، یا برای جان بخشیدن به هر گوشه از آن جهان، باید از کدام رنگ استفاده می‌کردم.

قلم‌مو را درون ظرف آب گذاشتم و از بوم فاصله گرفتم. رنگ‌ها هنوز خشک بودند و آن چهره‌ها همچنان نگاهم می‌کردند. اما این بار برای جان بخشیدن به آن‌ها تلاشی نکردم. شاید لازم نبود امشب تمامشان می‌کردم. شاید حتی بعضی از جهان‌ها هم گاهی باید در سکوت خود باقی بمانند.

4

گاهی سکوت، از هر فریادی بلند تر است.

1405/08/04 - 03:23
گاهی سکوت، از هر فریادی بلند تر است.

نمی‌دانم این نامه را برای چه کسی می‌نویسم؛ شاید برای کسی که هرگز قرار نیست آن را بخواند، شاید برای خودم؛ برای آن بخش از وجودم که سال‌هاست سعی می‌کنم صدایش را نشنوم.

ادامه نوشته

از خودم می‌ترسم، کلارا.

1405/08/03 - 02:10
از خودم می‌ترسم، کلارا.

از چه برایت بگویم، کلارا؟ همه‌چیز همان روزی تمام شد که انگشتانت میان انگشتانم سرد و بی‌حرکت شدند. بعد از آن شب، نه کولاکی آمد، نه طوفانی به پا شد، نه مه‌ای برخاست و نه آفتابی طلوع کرد. فقط همه‌چیز ایستاد. برف‌هایی که آن روز می‌باریدند، در آسمان قلبم منجمد شدند؛ شاید اگر به زمین می‌رسیدند، آب می‌شدند و جهانم بوی تازگی می‌گرفت، اما از همان لحظه‌ نفرین‌شده‌ای که گرمای وجودت را با خود بردی، دیگر هیچ بهاری در من از خواب برنخاست.

تو رفتی، اما من تکه‌ای از گرمایت را میان آن همه برف پنهان کردم. سال‌ها بر آن خم شدم و از آن محافظت کردم، مبادا آخرین نشانه‌ بودنت هم خاموش شود. اما حالا برف‌ها آرام‌آرام روی خاطراتم می‌نشینند و من، با هر روزی که می‌گذرد، بخشی از تو را گم می‌کنم. از تمام آنچه میان ما بود، تنها صدای خنده‌هایت باقی مانده؛ صدایی که گاهی نمی‌دانم هنوز به یادش می‌آورم یا فقط از فراموش‌کردنش می‌ترسم.

این روزها بیشتر از مرگت می‌ترسم، کلارا؛ از روزی که نامت را به یاد بیاورم، اما دیگر ندانم چرا شنیدنش زمانی تمام قلبم را به لرزه درمی‌آورد.

5

-

1405/07/24 - 22:27

خیلی وقته دست به قلم نشدم و خیلی وقت شده که خودم رو یادم نمیاد. نمی‌دونم درمورد چه موضوعی صحبت کنم. نمی‌تونم باور کنم یه زمان منم اون همه می‌نوشتم... انگار دیگه حوصله هیچ کاری رو ندارم. حتی حوصله خوابیدن هم ندارم. فقط مثل یه تیکه گوشت بی‌مصرف یه گوشه افتادم و هیچکس هم دلش نمی‌خواد نزدیکش شه. 

3

دفتر عزیزم؛

1405/06/17 - 02:53
دفتر عزیزم؛

دفتر عزیزم؛ ماه‌ها شده که ورق‌هایت را لمس نکرده بودم. هرگاه این خودکار آبی رنگ را بین انگشتانم می‌گرفتم، تمام کلماتم را گم می‌کردم. نه جملات بامعنایی درست می‌شد نه بی‌معنی. مطلقا هیچ.

اگر می‌توانستم جمله‌ای بسازم، شاید معنایی ازش در می‌آمد. شاید تو می‌فهمیدی چه در ذهنم می‌چرخد. ولی نه. تا دست از نوشتن برمی‌داشتم، سیلی از احساسات به سمتم هجوم می‌آورد و قبل از اینکه بتوانم ثبتش کنم، همه‌جا خشکسالی می‌شد؛ گویی که قرن‌هاست باران نباریده است.

گرد و خاک روی لایه‌لایه قلبم جا گرفته؛ مانند تو که خاک ورق‌هایت را کدر و زرد کرده است.

بخواهم راستش را بگویم، احساس می‌کنم که خاک جلوی چشم‌هایم را نیز گرفته و دنیا را برایم کدر تر و تیره تر می‌کند. دیگر سبزی گیاهان برایم تازگی ندارد و صدای چهچهه پرندگان گوشم را قلقلک نمی‌دهد.

از این بی‌تفاوتی خوشم نمی‌آید. مگر موجودی که غیرزنده‌‌ی زنده باشد داریم؟ خودم هم نفهمیدم کی تبدیل به چنین چیزی شدم. شاید هم همان موجود پلیدی که در کودکی رو به رویم ایستاده بود، روحم را دزدیده باشد.

2

زندگی پساکنکوری

1405/06/01 - 02:44

خب سلام. نمی‌دونم چی باید بگم. فقط می‌تونم بگم که نمی‌دونم چطور یه انسان می‌تونه اینقدر بی‌رحم باشه که اینطوری آینده تمام جوونا رو به باد بده، خصوصا جوونایی مثل من که تنها امیدشون اینه که برن دانشگاه که شاید راهی براشون باز بشه. 

سخت‌ترین کنکوری بود که می‌تونستن بگیرن و من حتی دلم نمی‌خواد دیگه بیشتر از این درموردش صحبت کنم.

دارم سعی می‌کنم خودم رو سرگرم کنم. به پیشنهاد دوست عزیزم انیمه Frieren: Beyond Journey's End رو شروع کردم. واقعا دوست داشتنی و آرومه. از انیمه‌های این شکلی خیلی خوشم میاد. امروز حسش نبود ببینم ولی فردا ادامه‌ش رو نگاه می‌کنم. دلم می‌خواد سریال هم شروع کنم ولی نمی‌دونم چرا هنوز گارد دارم بابتش. باید دوباره لیستم رو‌ نگاه کنم و بعد تصمیم بگیرم که با کدوم شروع کنم.

کتاب‌ جدیدی که می‌خوام بخونمش هم انتخاب کردم ولی هنوز سراغش نرفتم. شاید فردا شروعش کنم و بخونمش. اگه تمومش کردم، درموردش اینجا می‌نویسم.

و دیگه بدون عذاب وجدان گنشین بازی می‌کنم. دلم می‌خواد کارکتر جدید بنر رو بگیرم و باید براش پریمو جمع کنم، اما برای گشت و گذار نمی‌دونم چرا اینقدر خسته ام :)) 

خلاصه اینا کاراییه که انجام می‌دم تا شاید بتونم این دردی که کنکور بهم داد رو فراموش کنم، شایدم هیچوقت فراموش نکنم.

5
وای. واقعا باورم‌ نمیشه یادت موند و تا ویژگی پیوند اومد، جدی «نور دیررس» رو پیوند کردی :)))

@aseman

تمامی حقوق برای Lunarian محفوظ است

|

پلتفرم انتشار محتوا نویسنده