گاهی سکوت، از هر فریادی بلند تر است.

نمی‌دانم این نامه را برای چه کسی می‌نویسم؛ شاید برای کسی که هرگز قرار نیست آن را بخواند، شاید برای خودم؛ برای آن بخش از وجودم که سال‌هاست سعی می‌کنم صدایش را نشنوم.

پیش از آنکه قلمم را در جوهر فرو ببرم، ذهنم هزاران حرف برای گفتن داشت. کلمات پشت یکدیگر صف کشیده بودند، انگار سال‌ها منتظر مانده بودند تا سرانجام فرصتی برای بیرون آمدن پیدا کنند. اما حالا که می‌خواهم هرآنچه را در این مدت بر دلم سنگینی کرده روی کاغذ بیاورم، ذهنم خالی شده است. درست در لحظه‌ای که بیش از همیشه به کلمات احتیاج دارم، هیچ‌کدام به دادم نمی‌رسند.

می‌خواستم بگویم چقدر عصبانی‌ام؛ چقدر حسرت در دلم مانده و چقدر زخم، بی‌ آنکه فرصتی برای التیام پیدا کند، روی زخم‌های پیشین نشسته است. می‌خواستم برای یک بار هم که شده بپرسم چرا قلبم همچنان می‌تپد، اما خودم مدت‌هاست معنای این تپیدن را گم کرده‌ام. چرا هنوز نفس می‌کشم، اما حتی کلماتم هم دیگر توان ماندن ندارند؟ انگار آن‌ها نیز از گفتن خسته شده‌اند؛ از تکرار حرف‌هایی که هیچ‌وقت به گوش کسی نرسیدند.

زندگی گاهی زخم‌هایی به آدم می‌زند که هیچ واژه‌ای برای بیانشان کافی نیست. روح را می‌خراشد و ذره‌ذره، بخش‌هایی از وجودت را که زمانی می‌شناختی، از تو می‌گیرد. بعد، درست وقتی که سعی می‌کنی از دردشان حرف بزنی، کسانی پیدا می‌شوند که رنجت را کوچک می‌شمارند. تو را به توجه‌طلبی متهم می‌کنند و با نگاهی که بیشتر از هر کلمه‌ای تحقیرت می‌کند، از کنارت می‌گذرند. تو می‌مانی و صدایی که هر بار در گلویت می‌شکند.

آن‌قدر کمک خواستم که دیگر نمی‌دانم چند بار، با چه کلماتی و از چه کسانی درخواست کرده‌ام مرا ببینند. گاهی آدم نمی‌تواند به‌تنهایی با تمام چیزهایی که درونش می‌گذرند کنار بیاید؛ گاهی حتی قوی‌ترین آدم‌ها هم به جایی برای تکیه دادن نیاز دارند. اما من آن‌قدر به محکم بودن تظاهر کردم که هیچ‌کس به ذهنش نرسید شاید این آدم هم خسته شود؛ شاید او هم دلش بخواهد کسی بی‌آنکه مجبور باشد تمام دردهایش را توضیح دهد، کنارش بماند.

پس سکوت کردم.

دیگر مثل گذشته گریه نمی‌کردم. فریاد نمی‌زدم و خشمم را به زبان نمی‌آوردم. گوش می‌دادم، لبخند می‌زدم و وانمود می‌کردم چیزی برای گفتن ندارم. از بیرون، همه‌چیز آرام به نظر می‌رسید؛ اما درونم، آنچه هرگز مجال بیان شدن پیدا نکرده بود، همچنان سنگینی می‌کرد.

کم‌کم به سکوت عادت کردم؛ نه چون آرامش‌بخش بود، بلکه چون دست‌کم لازم نبود پس از هر بار حرف زدن، با ناامیدیِ شنیده نشدن روبه‌رو شوم. سکوت، پناهگاه عجیبی بود؛ جایی که کسی نمی‌توانست حرف‌هایم را مسخره کند، اما هیچ‌کس هم نمی‌توانست صدایم را بشنود.

آن روز که احساس کردم هیچ‌کس مرا برای خودم نمی‌خواهد، چیزی درونم شکست؛ چیزی که حتی حالا هم نمی‌دانم چگونه باید نامش را بگذارم. شاید احساس تعلق بود، شاید امیدی کوچک به اینکه روزی کسی مرا نه برای کاری که انجام می‌دهم، نه برای نقشی که در زندگی‌اش دارم، بلکه صرفا برای خودم بخواهد.

نمی‌دانم چند بار منتظر ماندم کسی متوجه غیبتم شود؛ کسی بپرسد چرا ساکت شده‌ام، چرا دیگر مثل قبل نیستم، چرا آن لبخند همیشگی‌ام دیگر به چشم‌هایم نمی‌رسد. شاید هیچ‌کس نمی‌دانست که پشت آن سکوت چه می‌گذرد. شاید هم من دیگر نمی‌دانستم چگونه باید به کسی بفهمانم که حالم خوب نیست.

و این، بیشتر از هر چیزی خسته‌ام می‌کرد؛ اینکه برای اثبات دردهایم، مجبور بودم درباره‌شان حرف بزنم، اما هر بار که حرف می‌زدم، احساس می‌کردم کسی واقعا گوش نمی‌دهد.

نمی‌دانم این نامه را چه کسی خواهد خواند. حتی نمی‌دانم اگر روزی کسی کلماتم را بخواند، چیزی از آنچه درونم گذشته است خواهد فهمید یا نه. تنها می‌دانم که دیگر نمی‌خواهم تمام این حرف‌ها را درون خودم نگه دارم.

شاید هنوز نتوانم همه‌چیز را توضیح بدهم. شاید بعضی از زخم‌هایم حتی برای خودم هم بی‌نام مانده باشند. اما دست‌کم می‌خواهم یک بار، بدون آنکه مجبور باشم قوی به نظر برسم، اعتراف کنم که خسته‌ام؛ اینکه من هم گاهی نمی‌دانم چطور باید از پس روزها بربیایم؛ اینکه پشت این سکوت، انسانی نشسته که مدت‌هاست آرزو دارد کسی حرف‌هایش را جدی بگیرد.

شاید تمام چیزی که از ابتدا می‌خواستم، همین بود که اینکه یک بار حرف بزنم و مجبور نباشم برای شنیده شدن، بلندتر از دردهایم فریاد بزنم.