نمیدانم چرا هنوز تو را به خاطر دارم. شاید هم حافظهام در حق تو بیش از اندازه سخاوتمند بوده است.
روزی نامت را با شوق به زبان میآوردم؛ حالا حتی شنیدنش هم طعم تلخی در دهانم میگذارد. روزی آرزو داشتم قلبم را در دستانت بگذارم؛ حالا حتی تصور نزدیک شدن دستهایت به آن، مرا به انزجار میاندازد. کاش میتوانستم این نفرت را از سینهام بیرون بکشم و مقابلت بگذارم تا ببینی بذری که در وجودم کاشتی، به چه هیولایی تبدیل شده است. تحمل حضورت را هم ندارم. از اینکه روزگاری اجازه دادم آنقدر به من نزدیک شوی، حالم به هم میخورد. آنقدر از تو بیزارم که حتی سایهات را هم برای این دنیا زیادی میدانم.
گاهی فکر میکنم چقدر آسان میتوان تمام آنچه از تو در من باقی مانده، یکباره ویران کرد. عجیب است؛ زمانی از شکستن کوچکترین خاطره مشترکمان میترسیدم و حالا دیگر حتی تصور نابودی تمام آنها هم آرامم نمیکند.
گمان میکردم مرگ پایان رنجهاست؛ نمیدانستم کینه حتی از مرزهای مرگ هم عبور میکند.
اگر سرنوشت بار دیگر ما را در یک جهان قرار دهد، این بار نه با قلبی گشوده، که با خاطرهای بیدار به استقبالت خواهم آمد.
دلم میخواهد تو را، به اندازه تمام دردهایی که ذرهذره در وجودم تزریق کردی، تکهتکه کنم. اگر روحت دوباره مقابلم قرار گیرد، در برابر متلاشی کردنش تردید نمیکنم. دیگر نمیخواهم حتی برای نفرت ورزیدن هم اهمیتی برایت قائل شوم؛ اما هنوز نتوانستهام خودم را به بیتفاوتی وادار کنم.
اگر هزار بار دیگر متولد شوم، هزار بار دیگر تو را به یاد خواهم آورد. این بار نمیخواهم دوباره دوستت داشته باشم؛ میخواهم به یاد داشته باشم چه کسی مقابلم ایستاده است. قرار نیست فقط تاوان آنچه را که در این زندگی با من کردی بدهی؛ حساب تمام زندگیهایی را که از من ربودی، هنوز به خاطر دارم.
در ذهنم بارها تمام آنچه از تو باقی مانده را ویران کردهام و هیچ بار احساس نکردهام که کافی بوده است.
حالا من هنوز اینجا نشستهام؛ با چشمانی سرخ و حافظهای که هیچچیز را نبخشیده است. زمان گذشت، زندگیها آمدند و رفتند، اما کینهام دستنخورده باقی ماند. من به انتظار نشستهام؛ نه برای عذرخواهیات، نه برای بازگشتت؛ بلکه برای روزی که بهای تمام آنچه از من گرفتهای، بالاخره به تو بازگردانده شود.