وقتی رنگ‌ها می‌میرند.

به پالت رنگ‌هایم که نگاه کردم، دیدم همه خشکیده‌اند. موهای قلم‌مو به هم چسبیده بودند و هرچه آن‌ها را به آب می‌آغشتم، جانی دوباره نمی‌گرفتند.

به سراغ جعبه‌رنگ‌هایم رفتم؛ اما آن‌ها نیز فشرده و تهی شده بودند.

می‌خواستم دوباره به آدم‌هایی که در دنیایی دیگر آفریده بودم، جان ببخشم؛ اما گویا زمان در آنجا متوقف شده بود.

به بوم نقاشی‌ام نگاه کردم. آخرین ردهای قلم‌مو هنوز بر آن نمایان بود؛ گویی کسی درست در میانه آفرینش، دست از کار کشیده باشد. موجودات آن دنیا با اندوه به آفریننده‌شان چشم دوخته بودند. آن چهره‌های نیمه‌تمام، آزادی را صدا می‌زدند.

نگاهم را به هر سو می‌گرداندم تا از آن نگاه‌های سنگین بگریزم. حس شرمساری سراسر وجودم را فرا گرفته بود و گوش‌هایم از شدت خجالت داغ شده بودند. دستم می‌لرزید، اما قلم‌مو را رها نکردم.

می‌خواستم دوباره رنگ‌ها را جان ببخشم؛ اما همین که نگاهم به پالت افتاد، دستم از حرکت ایستاد. حالا حتی به یاد نمی‌آوردم چگونه رنگ‌ها را با هم ترکیب می‌کردم، یا برای جان بخشیدن به هر گوشه از آن جهان، باید از کدام رنگ استفاده می‌کردم.

قلم‌مو را درون ظرف آب گذاشتم و از بوم فاصله گرفتم. رنگ‌ها هنوز خشک بودند و آن چهره‌ها همچنان نگاهم می‌کردند. اما این بار برای جان بخشیدن به آن‌ها تلاشی نکردم. شاید لازم نبود امشب تمامشان می‌کردم. شاید حتی بعضی از جهان‌ها هم گاهی باید در سکوت خود باقی بمانند.