خواب دیدم مرده ام و دیگه نمی تونم وبلاگ بنویسم. حسرت نوشتن یه مطلب و خوندن اون مطلب یه بار جای دوست یه بار جای دشمن یه بار جای رهگذر یه بار جای ناشناس ، حسرت کامنت گذاشتن و با کلمه ها چیز ساختن و روح دمیدن، یه معضل بزرگ بود توی خواب
بیدار شدم و به این فکر کردم که علاوه بر رمانهای آبگوشتی و اخبار حوادث وحشتناک و فیک نیوز و بحثهای سیاسی ، توی بهشت احتمالا دلم برای وبلاگ هم تنگ میشه
به این هم فکر کردم که دنیا هم عجب کله پاچه منحصر به فردیه و بهشت به اون تمیزی و شیکی نمی تونه جای این جور چیزهای چرب و چسبناک و کثیف باشه
بعد فکرم رفت سراغ هوش مصنوعی ....و بعد سراغ خیلی چیزهای دیگه که سعی می کنند خودشون رو لابلای امور جدی و واقعی و راستین جا بدهند
و بعد دلم برای همه چیزهای مشوب و آلوده و خاکستری این زندگی تنگ شد.
الاهی قمشه ای گفته بود حوری و پری رو به کسی می دن که بلد باشه یه دم همنشینشون بشه، خب آدمهای مثبت که ممکنه بلد نباشند؟ از طرفی که مخ زنی کار آدمای جلب و چرکه بدن به آدمهای هرزه و چرک که نمی شه. درسته که بهشت جای آدمهای بهداشتی و مثبته اما خب بدون ماها هم نمکی نداره فعلا به این نتیجه رسیده م که عیش نقدو به هوای بعد رها نکنیم .
فعلا بچه گریه می کنه و نمی تونم بقیه ش رو بنویسم
ولی فکرشو بکن هیچ جا دیگه وبلاگ نداره جز این برهه حساس کنونی

باد تند شده بود، لباسها را از روی بند برداشتم . البته نه همه را . بعضیها را گذاشتم که دیگران بردارند. لباسها را دوست ندارم . مخصوصا از روی بند جمع کردنشان را. تا کردن و چیدمانشان را.