گاهی ارزش یک اشک، از هزار ناجی بیشتر است؛ چرا که اشک، نشانهی بیداری است، نه اسارت.
راز برکه - شب سوم (زنجیرهای پنهان)
- قبل از اینکه بخوام چیزی درباره خود کتاب بگم، باید بدونید که این پست صرفاً با هدف حمایت نوشته نشده و حقیقتاً احساس کردم افراد بیشتری باید این اثر رو مطالعه کنن.
فکر میکنم یکشنبه بود که بعد از کلاس به دکان کتابفروشی مورد علاقهم رفته بودم و با یه خروار کتاب تازه به خونه اومدم. همزمان با خروج از فروشگاه تماسی دریافت کردم از شمارهای که ذخیره نداشتم اما بارها به چشمم خورده بود؛ آقای نامهرسونی که چند روز منتظر رسیدنش بودم بالاخره رسیده بود. بهش گفتم که منزل نیستم و به فلان شخص تحویل بده تا من خودم رو برسونم و درنهایت، آخر شب بود که بسته به دستم رسید و از شدت شوق توی ماشین بازش کردم. حتی نذاشتم به اتاقم برسم! و حالا مدتیه که اتاق کوچیک راوی، میزبان یکی از دخترهای کوچولوی خانوم یوکابد پیمانپور هستش.
جریان از این قراره که چند روز قبلتر از اون شب، بعد از اینکه از طریق کانال @holly و همسرش(نیستهمتا) متوجه شدم خانوم پیمانپور اولین اثرشون چاپ شده بینهایت خوشحال شدم و همون شب تونستم باهاشون ارتباط بگیرم تا راهی برای تهیه این اثر پیدا کنم. ایشون بر حسب محبتشون، لطف کردن و یک نسخه از چاپ اول «راز برکه» رو به عنوان هدیه برام فرستادن. خیلی خوشحالم که مدتی در نویسنده میزبان قلم شیوای ایشون بودیم و همچنین لطف و حمایت مالیشون در اون زمان شامل حالمون شد.
صادقانه باید بگم: «راز برکه» تنها کتابی بود که تا به حال با خوندنش خودم رو جای هیچ کاراکتری قرار ندادم. صرفاً تبدیل شدم به یه همراه که واقعاً حس میکردم در جای جای کتاب، میون واژهها به تماشای قصه ایستادم. کتابی که از بدو شروع با لحنی مادرانه، قصهی یاقوت و هامون رو برام به تصویر کشید.
به گفتهی خود خانوم پیمانپور، مخاطب هدف این اثر بیشتر نوجوان و جوانهای رنج سنی ۱۴ تا ۲۴-۲۵ سال هستن. طبیعتاً خود منم توی این رنج قرار میگیرم و احساس میکنم یکی از دوستداشتنیترین آثاریه که خوندم. حالا از فنجون چاییتون یه قلپ میل بفرمائید که بریم سراغ اصل ماجرا. ☕
من یه کتابخون حرفهای نیستم که ژانرهای مختلف رو بشناسه یا تفاوت بین غزل و قصیده رو بفهمه یا بتونه توضیح بده. فقط آدمی هستم که به کتاب خوندن علاقه داره و سعی میکنه ازشون احساس خوبی بگیره. همین که بتونم یک قطعه شعر رو صحیح بخونم یا املای واژهها رو صحیح بنویسم یا حتی صریح و روان مطالعه کنم برام مهمتره. (البته که خیلی وقتا هم پیش میآد که دنبال معنی چیزهای مختلفی برم؛ شما اصل مطلب رو دریابید :) )
قصه در ۳۰ روز روایت میشه. هر روزی که قصه جلوتر میره، گیرایی بیشتر میشه و نکاتی که ازش برداشت میکنی هم به مراتب به شکلی تصاعدی افزایش پیدا میکنن. فکر میکنم میتونم به این اثر بگم یه داستان روانشناختی/روحانی برای نووجونهایی که درگیر تعاملات زیادی هستن. آموزشی ساده و دوست داشتنی برای رشد شخصیتی در عین حفظ ارزشها. در واقع من فکر میکنم خانوم پیمانپور در اولین اثرشون، از قصهی زندگی خودشون در قالب شخصیتهای یاقوت و هامون پردهبرداری میکنن به شکلی که هر بخش از قصه به یک درس ختم میشه. در این پروسهی یادگیری، با اشکال مختلفی از نثر و همینطور شعر مواجه میشید که به نظرم برای نوجوونها واقعاً نیازه تا یک اثر خوب رو دراپ نکنن. (چه بسا کتابهای خوبی داشتیم و داریم که بهخاطر کمی مشکل در نحوه بیان مطلب، گروه بزرگی از مخاطبینشون رو از دست دادن)
از شعرها که نگم براتون، لذتی که خوندنشون داشت برای من مثل یه احساس قدیمی بود که مدت خیلی زیادی از تجربهش غافل بودم. گرچه هیچوقت اونقدرا آدم شعرخوانی نبودم اما از بخشهای زیادی لذت بردم. همچنین یکی از ویژگیهای این کتاب که میتونم به آثار بزرگ ادبی لینکشون کنم اینه که هرچی توی خوندنش جلوتر میرفتم، پختگی بیشتری رو در فن بیان و نحوه گفتگوها احساس میکردم. همونطور که گفتم، دقیقاً خودم رو توی اون محیط و در همون لحظه حس میکردم.
در نهایت باید بگم که خیلی خوشحالم که تونستم تقریبا جزو اولین کسایی باشم که این اثر رو مطالعه میکنن. حتما دربارهش با پارتنرم صحبت میکنم و کتاب رو برای مطالعه بهش قرض میدم. همچنین تصمیم دارم تا درصورتی که امکانش باشه یک جلد سخت با دیزاین جلد اصلی براش تهیه کنم چون در اولین حرکت ساموراییواری که انجام دادم بخشی از لمینت جلد کتاب از روش کنار رفت و خیلی غصه خوردم. همچنین بعد از پارتنرم، به شما پیشنهاد میکنم تا به هر شکلی که تونستین این اثر رو تهیه کنین تا هم حمایت و قوت قلبی برای صاحب اثر باشه و هم شما از خوندن چیزی که ارزش داره غافل نشید. :))
پ.ن: اینکه دلم میخواد جلد سختش کنم برای ماندگاری بیشتر این اثر دوست داشتنیه. بنظرم ارزشش رو داره و اینکه تمایل دارم در آینده به فرزندم قرضش بدم برای خوندن هم بیتاثیر نیست.
Qmarth 2 روز پیش