You need to enable JavaScript to use this application.
دسته‌بندی: روزمرگی‌ها با چاشنی تجربه

در باب روزگار

1 هفته،5 روز پیش در روزمرگی‌ها با چاشنی تجربه

بنظرم بهترین آغاز برای یک نوشته، بی‌ربط بودنش به محتواست؛ مثل عنوان‌هایی که راوی برای نوشته‌های دیگه‌ش می‌ذاره. بر فرض محال که من ذره‌ای از اینستاگرام خوشم بیاد، اما اگر خوشم می‌اومد می‌گفتم به قول اینستاگرامرها «لنگر» نوشته‌های من همینه.

قبل از هرچیز، باید بگم که بسیار از سرد شدن هوا خوشحالم و اصلا دلم برای خورشید تابستون تنگ نخواهد شد. (این جمله رو جایی خونده بودم که یادم نیست کجا بود - سرقت ادبی محسوب می‌شه؟)
بارون این چند روز اخیر واقعاً زیبا و لذت‌بخش بود. گرچه احوالات ما هم بارونی بوده اما بارون همیشه خوبه...
و حالا بعد از چند روز، بعد از چند آپدیت، دوباره راوی با یه لیوان گنده‌ی چایی(احتمالا شما توی خونه‌تون بهش بگید پارچ) اومده برای نوشتن!

باید بگم واقعاً دارم از فیچر جدید «نوشتک» لذت می‌برم. دلایل زیادی داره ولی بهترینش اینه که دیگه لازم نیست یک ساعت به این فکر کنم که عنوان نوشته رو چی بذارم و در نهایت از نوشتنش پشیمون بشم. یکم هنوز کار داره اما با این حال خیلی بامزه‌ست. کلی قابلیت‌های جدید و جذاب هم داریم. راستش هنوز فرصت نشده بشینیم و ریلیز نوت بنویسیم همونطور که در کانال تلگرامم گفته بودم. بعضی از فیچرها رو اینجا می‌گم که ببینید نویسنده بیش از پیش به خونه گرم و نرم در این هوای خنک پاییزی تبدیل شده. مثلاً نوشتک / پیوندها / بکاپ و ریستور نویسنده / ریستور وردپرس / منوها / صفحات اختصاصی / کلی تنظیمات جدید به خصوص در بخش سایدبار / تودو لیست در داشبورد و ...

خبرهای بد زیادی می‌رسن. خبرهای خوب هم پشتشون می‌آن. زندگی همیشه یه چیزی برای غافلگیر کردنت داره. حتی وقتی توی ساحل امن روزهای تکراری روی شن‌ها لم داده باشی و از صدای موج‌ها لذت ببری...
به ناچار و با افتخار، همکار دوستان اسنپی شدیم! البته به قول یک نفر «اسنپ شغل دوممه، شغل اصلیم تپسیه!» :)))
در همین حین کلی کار انجام می‌دیم، کلی هزینه ماشین می‌کنیم، کلی هوا رو کثیف می‌کنیم و بعد دعا می‌کنیم بارون بباره تا هوایی که کثیف کردیم رو بشوره ببره زیر خاک و توی آبی که ازش می‌نوشیم ترکیب کنه تا از معجون خوش طعم بشریت بی‌بهره نمونیم.

در تلاشم برای آغاز یک مسیر شغلی جدید؛ از همون‌ها که مامان و باباها می‌گن فلان رشته رو بخون و در کنارش علاقه‌ت هم ادامه بده. امیدوارم تلاش‌هام به ثمر بشینن...
راستی یه ضبط ماشین پایونیر مدل ۴۰۵۰ بی‌تی (که البته بلوتوثش خرابه) کسی نمی‌خواد؟ :))) تازه از تنور درش آوردم داغ داغه! علی‌الخصوص خانوم هایده رو خوب پلی می‌کنه.

چند وقت پیش شیشه عطر مورد علاقم از دستم افتاد و توی راهروی ساختمون خورد و خاک‌شیر شد. امیدوار بودم اتحاد جماهیر بلوک مسکونی ما بابت این اتفاق میمون بیان ازم تقدیر و تشکر کنن چون علی‌رغم اینکه اون تیکه رو تمیز کردم، تا سه روز کل ساختمون خوشبو شده بود... امان از دست تو راوی! (این نوشته از اون سبک‌های نوشته‌هاییه که باید هشتگ #مضخرفات_قصار زیرش بزنم.) از هر دری گفتن و نوشتن خوبه... کمک می‌کنه قلمت دوباره گرم بشه.

آهنگ وال ۵۲ هرتزی درحال پخش شدنه و همزمان که تایپ می‌کنم از عطر خوش چایی دو بار دم کشیده دارم لذت می‌برم. مسافر امشب اتاقم که هوای خنک بیرونه و تازه از جاده‌ی «پنجره‌ی اتاق» به داخل راهنماییش کردم کنارم ایستاده به این صفحه‌ی سفید خیره شده. شاید اونم فکر می‌کنه که راوی مجنون و دیوانه‌ست...

به تازگی کتاب «اسب سیاه» رو شروع کردم. فقط صفحه اول رو خوندم... قرار بود «نآدمیزاد» رو بخونم. خیلی خیلی جذبم کرد اما احساس کردم داستانش رو نمی‌تونم فعلاً تاب بیارم؛ پس دست نگه داشتم. این اسبه انگار گزینه‌ی بهتری برای روحیه‌ی الانمه.

گیاه‌ها هم خوبن؛ سلام دارن خدمتتون. از دستم ناراحت شدن چون چند روز پیش شیطون داشت گولم می‌زد تا دوباره یک تانک کوچولوی چند لیتری مناسب فایتر بخرم. البته که از گرونی‌ها واقعاً ممنونم... تنها چیزی که جلوی نفس امّاره رو می‌گیره همینه! قیمتش از کل تجهیزاتی که دارم بیشتر بود... پس نخریدم! امیدوارم همیشه گرونی باشه تا لازم نباشه گیاه‌هام بخاطر خریدن تانک آکواریوم ناراحت و دلخور بشن...

به تازگی به بوردگیم علاقه‌ی زیادی پیدا کردم. تصمیم گرفتم در صورتی که توان مالی‌ش رو بدست آوردم یک قفسه کامل از بوردگیم کنار قفسه کتاب‌هام بسازم... البته اگه گیاه‌ها ناراحت نشن!

پ.ن: خواستم بگم از آدم‌هایی که کتاب‌هاشونو جلد یا کاور می‌کنن خوشم نمی‌آد که پشیمون شدم و شما هم وانمود کنید این پ.ن رو نخوندین... :)

6

انعکاس تیک و تاک ساعت مچی در آئینه پراید

1 ماه پیش در روزمرگی‌ها با چاشنی تجربه

فکر کنم قراره بیشتر با عناوین عجیب و گاهاً بی‌ربطی که برای نوشته‌هام انتخاب می‌کنم شناخته بشم تا اسمم...
داستان عنوان این نوشته چیه؟

دیروز که مادرم رو برای انجام کارهای اداری‌ش برده بودم، بعد از چند دقیقه توی ماشین نشستن توجهم به چیزی توی آئینه جلب شد؛ تیک و تاک ثانیه شمار ساعتی که روی مچم بسته بودم! همین جرقه‌ی ناچیز منو به دنیای دیگه‌ای که توش زندگی می‌کنم کشوند. به تک تک لحظاتی که طی چند هفته اخیر سپری شده بودن فکر کردم. کارهایی که کردم، تصمیم‌هایی که گرفتم، تفکراتم، تغییراتم، نحوه برخوردم با زندگی و در مجموع چیزی که به قول نیست‌همتا بهش می‌گم گندیدگی. انگار تبدیل به آدمی شدم که در حال جنگ با خودمه و نمی‌دونه دلش می‌خواد این‌ها رو بیان کنه یا نه... و در نهایت تصمیم گرفتم که بنویسم. گرچه توی کانال تلگرامم درباره اتفاقات اخیر نوشته بودم.

پنجره اتاقم رو باز گذاشتم؛ مدتیه که صدای جیرجیرک‌ها رو نشنیدم و الان جوری بهشون گوش می‌دم انگار که برام تازگی داره. از پشت سیستم، می‌تونم به راحتی دنیای بیرون رو تماشا کنم؛ بستگی به خودم داره که از قاب پنجره اتاق بهش چشم بدوزم یا از قاب مانیتور اما در نهایت این تماشای گذشتن ثانیه پس از ثانیه برام مهمه. شاید از درون حرفی با این دنیاها دارم که نمی‌شه بزنم. راستی، قبول دارید آسمون شب بی‌نهایت زیباتر از آسمون روزه؟

به کاربرهای جدید نویسنده خوش‌آمد می‌گم؛ این موضوع که از دور به آدم‌های اهل قلم نگاه کنی و ببینی چطور واژه‌هاشون رو روی این تکه کاغذ دیجیتالی می‌نویسن باعث دلگرمیه. از طرفی، چند دونیت جدید داشتیم که صمیمانه از دوستان تشکر می‌کنم بابتشون... خوش‌حالم که در کنار هم به روشن موندن چراغ این خونه کمک می‌کنیم.

چند وقتیه به لینوکس ریوکو هاپ کردم. از ویندوز خسته شده بودم پس کلا هارد اچ‌دی‌دی رو در آوردم و هارد اس‌اس‌دی رو فرمت کردم تا از اول پارتیشن بندی کنم و بجای ویندوز این‌بار لینوکس ریختم. بدون دوآل بوت، بدون ویندوز و VMهای سنگین و خسته کننده و بدون مایکروسافت. تجربه خوبیه به خصوص که روی هایپرلند هستم و گاهی تنظیم کردن بعضی چیزا وقت می‌گیره. نمی‌گم خیلی لذت بخشه اما دوست داشتنی تر از ویندوزه و دغدغه‌های عجیبم رو کمتر کرده. بخشی از این دغدغه‌ها، دور کردن آدم‌های عجیب از دورم بود. با نداشتن ویندوز حالا دیگه مجبور نیستم پروژه‌هایی رو قبول کنم که علاقه‌ای بهشون ندارم. حتی مهارت خاصی هم توی اون موارد نداشتم... انگار الان فقط خودمم و خودم. از بابت گیمینگ هم تجربه خوبی روی لینوکس دارم. با استیم و پروتون تقریبا ۹۰٪ گیم‌ها رو می‌تونم پلی بدم. البته که گیمر هم نیستم و این صرفاً یه تفریح چند ساعته در طول چند ماهه اما دوست داشتم که بگم منم بلدم. :))

باز هم حرف برای گفتن دارم ولی فکر کنم الان بگم بهتر باشه. دلم می‌خواد روزهای دیگه هم حرفی برای گفتن داشته باشم تا حضورم موثرتر باشه. از طرفی اصلا دلم نمی‌خواد که دوستام بگن سازنده‌ی نویسنده، خودش چیزی نمی‌نویسه.
پس امیدوارم حالتون خوب و روزگار به کام باشه.
تا نوشته‌ی بعد... فعلا!

7

وطن، و تن!

4 ماه،3 هفته پیش در روزمرگی‌ها با چاشنی تجربه
وطن، و تن!

این جایی که توی تصویر می‌بینید، اتاق منه(میز کارمه در اصل!). بخش زیادی از «نویسنده» اینجا شکل گرفت، هویت پیدا کرد و به دنیا اومد! لازمه بگم که نورپردازی تصویر با هوش مصنوعی انجام شده! :)

ادامه نوشته 5

به دنیای من بیا؛ من اون سیبی‌ام که تو هنوز گاز نزدی، آدم!

4 ماه،4 هفته پیش در روزمرگی‌ها با چاشنی تجربه
به دنیای من بیا؛ من اون سیبی‌ام که تو هنوز گاز نزدی، آدم!

عنوان نوشته رو از ترک «ریشه» بهرام نورایی وام گرفتم. این می‌تونست دقیقاً پاسخی باشه که «Fedora 44» در جواب سوالم بده.

ادامه نوشته 10

تمامی حقوق برای راوی محفوظ است

|

پلتفرم انتشار محتوا نویسنده