داشتم قفل و زنجیر موتور رو باز میکردم که بریم بیرون، دیدم ماشین صاحبخونهمون وارد کوچه شد و درست پشت سر من پارک کرد. شما رو نمیدونم، اما برای من سلام و احوالپرسی کردن با همسایهها یکی از سختترین کارهاست. در حدی که یه پیرمرد توی این کوچه فکر میکنه باهاش دشمنی دارم!
این پیرمرد هربار که از کوچه میاد داخل، هرکسی جلوی راهش باشه بهش سلام میده و باهم حالواحوال میکنن. همینه که هربار این پیرمرد از کوچه رد میشه و من دارم قفل و زنجیر موتور رو باز یا بسته میکنم، نگاه سنگینش رو پسِ کلهم احساس میکنم.
اوایل که سلام میکرد، خودم رو میزدم به مشغولبودن و نشنیدن. یهبار که با لهجهی غلیظ عربی بهم «سلامٌ علیکم» گفت و من خودم رو به نشنیدن زدم، وایستاد بالای سرم و خیلی جدی گفت: «جوابِ سلام واجبه». من هم که وانمود میکردم تازه متوجه حضورش شدم گفتم: «و علیکم السلام و رحمت الله!»
صاحبخونهمون از ماشینش پیاده شد و سلام کرد، منم جواب دادم. همینطور مشغول باز کردن زنجیر موتور بودم که یهو متوجه شدم چیزی پشتمه. برگشتم و دیدم پسر دوسالهی صاحبخونهمون وایستاده جلوم. همینطور که سرش رو به سمتم بالا گرفته بود، دست کوچیکش رو هم تا جلوی صورتش آورده بود بالا! کمی مکث کردم تا بفهمم قضیه چیه. بعد دستش رو گرفتم و خیلی گرم باهم دست دادیم و باهاش سلامعلیک کردم؛ در حالی که اون یه لبخند گنده روی صورتِ فِسقلیش نقش بسته بود!
اونجا بود که دیدم درسته خیلی اهل سلامعلیک کردن نیستم، ولی حاضرم روزی ده بار با این فسقلی دست بدم و حالواحوال کنم!🥹🫠