بنظرم بهترین آغاز برای یک نوشته، بیربط بودنش به محتواست؛ مثل عنوانهایی که راوی برای نوشتههای دیگهش میذاره. بر فرض محال که من ذرهای از اینستاگرام خوشم بیاد، اما اگر خوشم میاومد میگفتم به قول اینستاگرامرها «لنگر» نوشتههای من همینه.
قبل از هرچیز، باید بگم که بسیار از سرد شدن هوا خوشحالم و اصلا دلم برای خورشید تابستون تنگ نخواهد شد. (این جمله رو جایی خونده بودم که یادم نیست کجا بود - سرقت ادبی محسوب میشه؟)
بارون این چند روز اخیر واقعاً زیبا و لذتبخش بود. گرچه احوالات ما هم بارونی بوده اما بارون همیشه خوبه...
و حالا بعد از چند روز، بعد از چند آپدیت، دوباره راوی با یه لیوان گندهی چایی(احتمالا شما توی خونهتون بهش بگید پارچ) اومده برای نوشتن!
باید بگم واقعاً دارم از فیچر جدید «نوشتک» لذت میبرم. دلایل زیادی داره ولی بهترینش اینه که دیگه لازم نیست یک ساعت به این فکر کنم که عنوان نوشته رو چی بذارم و در نهایت از نوشتنش پشیمون بشم. یکم هنوز کار داره اما با این حال خیلی بامزهست. کلی قابلیتهای جدید و جذاب هم داریم. راستش هنوز فرصت نشده بشینیم و ریلیز نوت بنویسیم همونطور که در کانال تلگرامم گفته بودم. بعضی از فیچرها رو اینجا میگم که ببینید نویسنده بیش از پیش به خونه گرم و نرم در این هوای خنک پاییزی تبدیل شده. مثلاً نوشتک / پیوندها / بکاپ و ریستور نویسنده / ریستور وردپرس / منوها / صفحات اختصاصی / کلی تنظیمات جدید به خصوص در بخش سایدبار / تودو لیست در داشبورد و ...
خبرهای بد زیادی میرسن. خبرهای خوب هم پشتشون میآن. زندگی همیشه یه چیزی برای غافلگیر کردنت داره. حتی وقتی توی ساحل امن روزهای تکراری روی شنها لم داده باشی و از صدای موجها لذت ببری...
به ناچار و با افتخار، همکار دوستان اسنپی شدیم! البته به قول یک نفر «اسنپ شغل دوممه، شغل اصلیم تپسیه!» :)))
در همین حین کلی کار انجام میدیم، کلی هزینه ماشین میکنیم، کلی هوا رو کثیف میکنیم و بعد دعا میکنیم بارون بباره تا هوایی که کثیف کردیم رو بشوره ببره زیر خاک و توی آبی که ازش مینوشیم ترکیب کنه تا از معجون خوش طعم بشریت بیبهره نمونیم.
در تلاشم برای آغاز یک مسیر شغلی جدید؛ از همونها که مامان و باباها میگن فلان رشته رو بخون و در کنارش علاقهت هم ادامه بده. امیدوارم تلاشهام به ثمر بشینن...
راستی یه ضبط ماشین پایونیر مدل ۴۰۵۰ بیتی (که البته بلوتوثش خرابه) کسی نمیخواد؟ :))) تازه از تنور درش آوردم داغ داغه! علیالخصوص خانوم هایده رو خوب پلی میکنه.
چند وقت پیش شیشه عطر مورد علاقم از دستم افتاد و توی راهروی ساختمون خورد و خاکشیر شد. امیدوار بودم اتحاد جماهیر بلوک مسکونی ما بابت این اتفاق میمون بیان ازم تقدیر و تشکر کنن چون علیرغم اینکه اون تیکه رو تمیز کردم، تا سه روز کل ساختمون خوشبو شده بود... امان از دست تو راوی! (این نوشته از اون سبکهای نوشتههاییه که باید هشتگ #مضخرفات_قصار زیرش بزنم.) از هر دری گفتن و نوشتن خوبه... کمک میکنه قلمت دوباره گرم بشه.
آهنگ وال ۵۲ هرتزی درحال پخش شدنه و همزمان که تایپ میکنم از عطر خوش چایی دو بار دم کشیده دارم لذت میبرم. مسافر امشب اتاقم که هوای خنک بیرونه و تازه از جادهی «پنجرهی اتاق» به داخل راهنماییش کردم کنارم ایستاده به این صفحهی سفید خیره شده. شاید اونم فکر میکنه که راوی مجنون و دیوانهست...
به تازگی کتاب «اسب سیاه» رو شروع کردم. فقط صفحه اول رو خوندم... قرار بود «نآدمیزاد» رو بخونم. خیلی خیلی جذبم کرد اما احساس کردم داستانش رو نمیتونم فعلاً تاب بیارم؛ پس دست نگه داشتم. این اسبه انگار گزینهی بهتری برای روحیهی الانمه.
گیاهها هم خوبن؛ سلام دارن خدمتتون. از دستم ناراحت شدن چون چند روز پیش شیطون داشت گولم میزد تا دوباره یک تانک کوچولوی چند لیتری مناسب فایتر بخرم. البته که از گرونیها واقعاً ممنونم... تنها چیزی که جلوی نفس امّاره رو میگیره همینه! قیمتش از کل تجهیزاتی که دارم بیشتر بود... پس نخریدم! امیدوارم همیشه گرونی باشه تا لازم نباشه گیاههام بخاطر خریدن تانک آکواریوم ناراحت و دلخور بشن...
به تازگی به بوردگیم علاقهی زیادی پیدا کردم. تصمیم گرفتم در صورتی که توان مالیش رو بدست آوردم یک قفسه کامل از بوردگیم کنار قفسه کتابهام بسازم... البته اگه گیاهها ناراحت نشن!
پ.ن: خواستم بگم از آدمهایی که کتابهاشونو جلد یا کاور میکنن خوشم نمیآد که پشیمون شدم و شما هم وانمود کنید این پ.ن رو نخوندین... :)