فکر کنم قراره بیشتر با عناوین عجیب و گاهاً بیربطی که برای نوشتههام انتخاب میکنم شناخته بشم تا اسمم...
داستان عنوان این نوشته چیه؟
دیروز که مادرم رو برای انجام کارهای اداریش برده بودم، بعد از چند دقیقه توی ماشین نشستن توجهم به چیزی توی آئینه جلب شد؛ تیک و تاک ثانیه شمار ساعتی که روی مچم بسته بودم! همین جرقهی ناچیز منو به دنیای دیگهای که توش زندگی میکنم کشوند. به تک تک لحظاتی که طی چند هفته اخیر سپری شده بودن فکر کردم. کارهایی که کردم، تصمیمهایی که گرفتم، تفکراتم، تغییراتم، نحوه برخوردم با زندگی و در مجموع چیزی که به قول نیستهمتا بهش میگم گندیدگی. انگار تبدیل به آدمی شدم که در حال جنگ با خودمه و نمیدونه دلش میخواد اینها رو بیان کنه یا نه... و در نهایت تصمیم گرفتم که بنویسم. گرچه توی کانال تلگرامم درباره اتفاقات اخیر نوشته بودم.
پنجره اتاقم رو باز گذاشتم؛ مدتیه که صدای جیرجیرکها رو نشنیدم و الان جوری بهشون گوش میدم انگار که برام تازگی داره. از پشت سیستم، میتونم به راحتی دنیای بیرون رو تماشا کنم؛ بستگی به خودم داره که از قاب پنجره اتاق بهش چشم بدوزم یا از قاب مانیتور اما در نهایت این تماشای گذشتن ثانیه پس از ثانیه برام مهمه. شاید از درون حرفی با این دنیاها دارم که نمیشه بزنم. راستی، قبول دارید آسمون شب بینهایت زیباتر از آسمون روزه؟
به کاربرهای جدید نویسنده خوشآمد میگم؛ این موضوع که از دور به آدمهای اهل قلم نگاه کنی و ببینی چطور واژههاشون رو روی این تکه کاغذ دیجیتالی مینویسن باعث دلگرمیه. از طرفی، چند دونیت جدید داشتیم که صمیمانه از دوستان تشکر میکنم بابتشون... خوشحالم که در کنار هم به روشن موندن چراغ این خونه کمک میکنیم.
چند وقتیه به لینوکس ریوکو هاپ کردم. از ویندوز خسته شده بودم پس کلا هارد اچدیدی رو در آوردم و هارد اساسدی رو فرمت کردم تا از اول پارتیشن بندی کنم و بجای ویندوز اینبار لینوکس ریختم. بدون دوآل بوت، بدون ویندوز و VMهای سنگین و خسته کننده و بدون مایکروسافت. تجربه خوبیه به خصوص که روی هایپرلند هستم و گاهی تنظیم کردن بعضی چیزا وقت میگیره. نمیگم خیلی لذت بخشه اما دوست داشتنی تر از ویندوزه و دغدغههای عجیبم رو کمتر کرده. بخشی از این دغدغهها، دور کردن آدمهای عجیب از دورم بود. با نداشتن ویندوز حالا دیگه مجبور نیستم پروژههایی رو قبول کنم که علاقهای بهشون ندارم. حتی مهارت خاصی هم توی اون موارد نداشتم... انگار الان فقط خودمم و خودم. از بابت گیمینگ هم تجربه خوبی روی لینوکس دارم. با استیم و پروتون تقریبا ۹۰٪ گیمها رو میتونم پلی بدم. البته که گیمر هم نیستم و این صرفاً یه تفریح چند ساعته در طول چند ماهه اما دوست داشتم که بگم منم بلدم. :))
باز هم حرف برای گفتن دارم ولی فکر کنم الان بگم بهتر باشه. دلم میخواد روزهای دیگه هم حرفی برای گفتن داشته باشم تا حضورم موثرتر باشه. از طرفی اصلا دلم نمیخواد که دوستام بگن سازندهی نویسنده، خودش چیزی نمینویسه.
پس امیدوارم حالتون خوب و روزگار به کام باشه.
تا نوشتهی بعد... فعلا!
راوی 4 هفته،2 روز پیش