عشق تو شیوهٔ دلباختن آموخت مرا
آمدم عشق تو گویم، که دو لب دوخت مرا
هرچه باشد ز تو ای دل گلهای نیست ولی
عشق تو برد به اوج و به زمین کوفت مرا
غم من نیست ز پاسخ، ز امیدیست که مُرد
گل نشکفتهی من، داغ تو افروخت مرا
نه تو را جرم و خطایی، نه مرا جای گله
قصهٔ عشق همینگونه برافروخت مرا
شعلهای بود که در سینه نهان میکردم
عاقبت شعله کشید و ز درون سوخت مرا
۱۴ آبان ۱۴۰۵ | ساعت ۰۳:۰۰
این شعر در سوگ عشقی سروده شد که در آغاز پایان یافت...
پ.ن: از نظر عروضی شعر مبتلای به بیماریست، بداهه بودن سبب است!
راوی 2 هفته،2 روز پیش