عشق تو شیوهٔ دل‌باختن آموخت مرا
آمدم عشق تو گویم، که دو لب دوخت مرا

هرچه باشد ز تو ای دل گله‌ای نیست ولی
عشق تو برد به اوج و به زمین کوفت مرا

غم من نیست ز پاسخ، ز امیدی‌ست که مُرد
گل نشکفته‌ی من، داغ تو افروخت مرا

نه تو را جرم و خطایی، نه مرا جای گله
قصهٔ عشق همین‌گونه برافروخت مرا

شعله‌ای بود که در سینه نهان می‌کردم
عاقبت شعله کشید و ز درون سوخت مرا


۱۴ آبان ۱۴۰۵ | ساعت ۰۳:۰۰

 

این شعر در سوگ عشقی سروده شد که در آغاز پایان یافت...

پ.ن: از نظر عروضی شعر مبتلای به بیماریست، بداهه بودن سبب است!