"به نام آن کس که مخلوق کرم های ابریشمی است ،همان که عمر کمی در آن دم و بازدمیده است "

در میان طوفان وحشی قلبم که از تلاطم شدید روزگار در جریان بود ، وجودت سرشار از آرامش و دلگرمی روزهایی بود که آکنده از غم بودم و مرا بلعیده بود ؛ بودی ...

 

نوشتن و حرف زدن این روز ها سخت ترین کار و عمل انسانی به نظر میرسه بدون تو ...

راه رفتن ، دم و بازدم ، پلک زدن ... لبخند زدن و بقیه رو با وجود نارارومی های درونت آروم کردن ، نوت ها فان نوشتن روی وسیله ها برای کمی به جریان آوردن الکتریسه ای از احیای زندگی بدون تو سخته ...

نواختن ؟ بافتن؟ قدم زدن دور پارک پر از خاطره بدون تو لذتی نداره .

امیدوارم بعد اون همه دردی که این دنیا بهت متحمل کرده ؛ الان بدون اینکه دیگه دردی از این جسم کاهگلی تحمل کنی زندگی ای که لایقش هستی رو داشته باشی .

کسی به دوستداشتنی ای تو فکر نکنم پیدا بشه شیطونک مهربون 

"دوستدار تو آریادنه"