افسوس که چیزی برای گفتن ندارم‌‌. مدام از نوشتن طفره می‌روم. می‌گویم ولش کن. حوصله ندارم. می‌خواهم بروم به آن مرتیکه‌ی دکان‌دار بگویم: حوصله داری؟ خریدارم!

کوچکتر که بودم فکر می‌کردم می‌توان با غرقگی در فلان کتاب و بهمان شعر زندگی‌ام را بگذرانم. این اندوه را نمی‌توانم میان صفحات هیچ کتاب و نت‌های هیچکدام از صفحات موسیقی جای بگذارم. به تنم چسبیده‌است و گلویم را می‌فشارد. بس است دیگر. 

چرت و پرت می‌گویم. قهوه‌ام را همراه با چند قاشق غم هم می‌زنم و می‌نوشم. گاهی خرده‌چیزهای کوچکی می‌سازم. در اخر هم روی تخت ولو می‌شوم. حتی نیازی به درآوردن سوتین نیست_فقط وقت‌هایی که بیرون می‌روم می‌پوشم؛ آن‌موقع هم احساس خفگی می‌کنم. اغلب چیز بی‌استفاده‌ایست_ به‌هرحال پوچی از کنج اتاق به من نگاه می‌کند.

 خشنودم که هوا رو به سرد شدن می‌رود. انگار سرما زندگی را در رگ‌هایم جاری می‌کند. می‌گویند فلان چیز به زندگی‌اش گرما و نور بخشید. نه. از این‌ دو چیز متنفرم. چیزهای موردعلاقه‌ام به من سرما و تاریکی می‌بخشند.

می‌خواهم بنویسم. می‌خواهم شعر بنویسم. به کاغذ خیره می‌شوم. جوهری برای نگاشتن ندارم. ذهنم خالی می‌شود و تنم سنگین. کرخت‌تر از همیشه. همین‌طوری بی‌هدف در گوشی می‌چرخم. چند فیلم به لیست بی‌پایان "فیلم‌هایی که قرار است ببینم" اضافه می‌کنم، یک شعر از یک شاعر غربی می‌خوانم، به یک پرونده‌ی جنایی گوش می‌دهم و در آخر می‌گویم ای داد! امشب هم چیزی ننوشتم. بیهوده‌ است. شاید کل زندگی‌ام. 

بعد قلبم تیر می‌کشد. حسرت. می‌توانستم بنویسم و نخواستم؟ شاید به اندازه‌ی کافی تلاش نمی‌کنم. فقط می‌دانم خسته‌ام. حتی توان نوشتن یک جمله‌ی درست و حسابی را هم ندارم. یک پیام عادی را با هزار جور ایراد نگارشی ارسال می‌کنم. می‌روم نوشته‌های چند نویسنده را می‌خوانم و غبطه می‌نوشم. آن‌ها دوام آورده‌اند. افسوس. من دیگر نایی ندارم.

در یک چرخه‌ی تکرار بیهودگی، گیر کرده‌ام. چاره چیست؟ اصلا ولش کن. نمی‌خواهد سعدی‌بازی دربیاوری. خودم همه‌چیز را می‌دانم!