چنل دیلی:
@toonymontanna
چنل شعرها:
https://t.me/ashianepelkhayesookhteh
@ashianepelkhayesookhteh
افسوس که چیزی برای گفتن ندارم. مدام از نوشتن طفره میروم. میگویم ولش کن. حوصله ندارم. میخواهم بروم به آن مرتیکهی دکاندار بگویم: حوصله داری؟ خریدارم!
کوچکتر که بودم فکر میکردم میتوان با غرقگی در فلان کتاب و بهمان شعر زندگیام را بگذرانم. این اندوه را نمیتوانم میان صفحات هیچ کتاب و نتهای هیچکدام از صفحات موسیقی جای بگذارم. به تنم چسبیدهاست و گلویم را میفشارد. بس است دیگر.
چرت و پرت میگویم. قهوهام را همراه با چند قاشق غم هم میزنم و مینوشم. گاهی خردهچیزهای کوچکی میسازم. در اخر هم روی تخت ولو میشوم. حتی نیازی به درآوردن سوتین نیست_فقط وقتهایی که بیرون میروم میپوشم؛ آنموقع هم احساس خفگی میکنم. اغلب چیز بیاستفادهایست_ بههرحال پوچی از کنج اتاق به من نگاه میکند.
خشنودم که هوا رو به سرد شدن میرود. انگار سرما زندگی را در رگهایم جاری میکند. میگویند فلان چیز به زندگیاش گرما و نور بخشید. نه. از این دو چیز متنفرم. چیزهای موردعلاقهام به من سرما و تاریکی میبخشند.
میخواهم بنویسم. میخواهم شعر بنویسم. به کاغذ خیره میشوم. جوهری برای نگاشتن ندارم. ذهنم خالی میشود و تنم سنگین. کرختتر از همیشه. همینطوری بیهدف در گوشی میچرخم. چند فیلم به لیست بیپایان "فیلمهایی که قرار است ببینم" اضافه میکنم، یک شعر از یک شاعر غربی میخوانم، به یک پروندهی جنایی گوش میدهم و در آخر میگویم ای داد! امشب هم چیزی ننوشتم. بیهوده است. شاید کل زندگیام.
بعد قلبم تیر میکشد. حسرت. میتوانستم بنویسم و نخواستم؟ شاید به اندازهی کافی تلاش نمیکنم. فقط میدانم خستهام. حتی توان نوشتن یک جملهی درست و حسابی را هم ندارم. یک پیام عادی را با هزار جور ایراد نگارشی ارسال میکنم. میروم نوشتههای چند نویسنده را میخوانم و غبطه مینوشم. آنها دوام آوردهاند. افسوس. من دیگر نایی ندارم.
در یک چرخهی تکرار بیهودگی، گیر کردهام. چاره چیست؟ اصلا ولش کن. نمیخواهد سعدیبازی دربیاوری. خودم همهچیز را میدانم!
بعد از مدتها بالاخره انلاین شاپم رو زدم.
خیلی میترسم اما خب باید یه روزی شروع میکردم دیگه.
اکسسوریهای دستساز درست میکنم.
حمایتم میکنین؟ (اجباری)
بیاین هان🔪
اینجا کسی من رو نمیشناسه نه یا حداقل دو سه نفر میشناسن؟ میتونم چرت و پرت بگم؟
واقعا برای خودم متاسفم. یه مقدار بیش از حدی احمقم و یه مقدار بیشتری احساسیام.
فکر کنم احساساتم توی قلبم جا نمیشن. کاش دهنم رو ببندم. واقعا چیزی نگی هیچی نمیشه کیانا. هوم؟ واقعنی اشفتهم. قول داده بودم دیگه هیچجا وضعیت فاکدآپم رو شرح ندم ولی نمیتونم.
مثلا نظرت چیه که اینقدر به ادما بها ندی؟
اینقدر یهطرفه بهشون نزدیک نشو! وای خیلی احمقی! خودت برای خودت هرچیزی برداشت میکنی! که چی مثلا؟
من ازش خوشم نمیاد ولی یهکم امید داشتم ازم خوشش بیاد؟ چرا؟ نمیدونم احساس عجیبیه. ولی امشب یه حقیقتی مثل پتک خورد توی صورتم. نه! دنیا بزرگتر از توهمات توعه. همه قرار نیست عاشقت باشن. در واقع همه قرار نیست ازت متنفر نباشن. دارم چرت و پرت میگم. بسه. وای؟ توی رابطهت با دوستات واقعا داری خیلی بهشون بها میدی. یکم عقبتر وایستا. چیزی نمیشه.
فکر کنم وقتی یکی رو دوست دارم بخش بزرگی از وجودم رو گره میزنم بهش. بعد برای خودم داستان میسازم. اه ذهن مسخرهی اورثینکر دیوونه.
واقعا دلم میخواد زمین دهن باز کنه و من برم توش محو شم.
سیگار خاموش رو گذاشتم بین لبام و با خودم جنگیدم که روشنش کنم یا نه. قیمت سیگار چاپمن دو برابر شده. بیخیال. دارم دیوونه میشم. میدونی؟ انگار چیزی ازم باقی نمونده. هر روز دارم با چیزای خیلی زیادی سر و کله میزنم که از توانم خارجه. دارم به اون روزای fucked up تولدم نزدیک میشم. فقط با تصور عدد شمع، حالت تهوع میگیرم. بیست سالگی. لعنت بهش کیانا.
نمیدونم چطور بگم اما واقعا دلم براش تنگ شده. به اندازه روزهای اولی که دیگه نداشتیمش.