سردترین قسمتِ نوشتن، وقتیست که نوشته تمام میشود، شطی از شوق میشوی. موجودی «زنده» روی کاغذ است که میخواهی بدهی کسی بخواند، کسی نیست ولی. از آن سردتر وقتیست که چاپ میشود و باز هم کسی نیست بخواند. نوشتن پژواکِ نعره ایست که برابرِ کوهی بکشی و کسی جز خودت گوشش ندهد.
| متن از توییتر سینا خزیمه |
