.Love is a drug
گاهی نیستم.
کسی که به دورها نگاه میکند از رفتن باز میماند، بر جای خود میایستد ونگاه میکند؛ -نمیبیند.همیشه کلام در آغاز، نامطمئن است.و بعد این تویی که قادر نیستی از آن دست بکشی.شاید میان آغاز و پایان، هنوز جایی برای معجزه باشد.در فراسوی معناهای سنگینبار، خانههای سر در هم فرو برده،تیرکهای تلگراف،در فراسوی دستورالعمل های قانونی، کارِ روزمزدها،در چشمانداز گلدانهای پر از گیاه خشکیدهی کنار پله ها یا صورتک های ملالآور مقوایی تباه شده از آفتاب که بیرون بر دیوار مغازهی خرده فروشی حومهی شهرآویزانند.
رسیدی؟
من هم هنوز نه.
هنوز نه.
هنوز نه.
تصمیم دارم از این جمله بالایی لالایی بنویسم، بی نظیر می شود ، تاثیرش هم ثابت شده چون هروقت میشنومش مغزم خاموش می شود ، تماما جدا می شوم ، شاید هم حالا تقصیر این بنده خدا نباشد که ..شایداز اول بیگانه بودم...؟
چند سال گذشته و آتش این حس خاموش نشده که هیچ مغزم را هم زیادی گرم گرفته، اسمش را .... اسمش را هم فراموش کردم،و راستش فکر میکنم کار خوبی کردم.
احساسات را چطور قالب ریزی میکنند ؟ من از اینکارها بلد نیستم یا شاید هم احساساتم زیادی چپ و چال اند، آنقدر که بی شمایل باشند
بعد افسار ارزوهایم را گسسته کنند تا این تک شاخ ام تک کابوسی شود که ذهنم را از درون می جود.
و من هربار باید یادآور شوم که
از این نمی ترسم که دیگر هرگز نبینمش
از این می ترسم هیچوقت نشود که ببینمش
و فکر میکردم خیلی احمقانه است اینکه همه این سالها چنین ترسی دارم.
اگر می شد توضیح تصویری کاملی از این روایت می دادم، ولی تصویر ها را آب شسته و برد.
همین جوهر هم به زور می نویسد.
اما نامه های مدام طولانی تر می شوند، آنقدر که دیگر نتوانم پستشان کنم.
بعد مجبور می شوم حضوری تشریف ببرم.
مثل آن روز که کتابها علیه من قیام کرده بودند و مسیر پیکم را بسته بودند.
با تمام شتاب رفتم تا جوزف را ببینم.
و بعد
جوزف چیز بامزه ای گفت.
وقتی صفحه هارا تند تند ورق می زدیم و دنبال بایگانی های از دست رفته میگشتیم و برایش تعریف می کردم چطور روز میز رفتم تا خون اشام شب پره ای که بدون دعوت آمده بود را مقطوع کنم
ناگهان سرش را بالا کرد و گفت می دانی؟
ما خیلی سریع وابسته می شویم.
به تصور آنچه که ساخته و ساخته ایم خیلی سریع وابسته می شویم.
برای همین وقتی زندگی از روی نقشه های با چایی خیس خورده مان پیش نمی رود ناراحت می شویم.
شاید هم زیادی زیادی ناراحت شویم.
ولی
ما فقط برای همان نتیجه بد و زد ساخته یا از روی خط رد شدن های شیطنت آمیز زندگی ناراحت نیستیم.
دلتنگ می شویم.
خیلی عمیق تر از آن غم، دلتنگ می شویم.
برای تمام آن رخ نداده هایی که بارها از حفظ خواندیم، برای تمام آن قوس های که با ذوق روی نقشه های مان کشیدیم.
برای نقش های زمخت و صادقانه ای که زندگی به اسم سرنوشت اصلاحشان کرد.
گفتی در چند جهان سیر میکنی.
فکر میکنم همه ما حداقل همین دو جهان را داریم.
الانی که هست و الانی که نشد اما می توانست تا باشد.
پس این همه دلتنگی هایت را ننداز برای گذشته؟
مثلا بعضی هارا هم به حساب آینده بفرست.
از اینجا بود که حالا من از روی این احساسات برای آینده دارم چک می کشم.
تاحالا هزاران بار صحنه پایانی فیلمنامه ها را دوباره و دوباره تماشا کردم اما هنوز نمی فهمم چطور باید سکانس پایانی خودم را بازی کنم ؟ همش کج و معوج فیلم میگیرم.
گاهی فکر میکنم شاید این استعداد من نباشد، مثلا شاید باید بروم جزیره بگیرم.
شاید همین است؟ وگرنه چرا از کودکی عطش پیوستن به کشتی جک اسپارو را داشتم؟و هنوز هم که گاهی زیر چشمی به آن هوس نگاهی می کنم؟....
چون ابله ام،ابله!
چه جواب دیگری باید می داشت؟
چون باید همه این کتابهای روی میزم را بکوبم فرق سر میزنم و گراف پخش شده را از گرامافون خارج کنم و آن فلوت بخت برگشته ای که چند روز است مدام در گوشم نغمه می زند را به طریقی از کمین اش بیرون بکشم و بعد همه مان را باهم از بالکن پرت کنم بیرون و تنهایی چای بنوشم.
شاید هم مهمانی چای گرفتم.
از نعمتهای هر روز همین است که با مهمانی چای شروع می شوند.
و بعد کلمات دیگر خفه ام نخواهند کرد؟
اگر همینطور مدام بنویسم؟
مثلا برای اولین از سمت چپ
و بعد آخرین در وسط راست.
پ.ن: چند سالی می شود که خوابم می آید،حیف که زمان، مرخصی استعلاجی نمی دهد.
فعلا در محاصره عقربه ها گیر افتاده ایم.
اینجا یک چیزهایی هست!
وقتی این جمله را بلند داد زدم که خوابم برده بود.
دوباره روی میز خوابم برده بود و نمی دانستم دقیقا کجا هستم، لابه لای کاغذ ها؟زیر مهتابی؟بالای پله ها؟...
حتی برای چند ثانیه جاذبه را هم فراموش کرده بودم .
داشتم فکر میکردم چقدر خوب است این همه تعلق نداشتن و ندانستن و جا نخوردن که خود همان کلمات کلیدی را زدند و ناگهان ذهنم خاطراتش تکمیل شد و هر تصویر جای خودش نشست و فهمیدم اه... آنها اینجا نبودند، من هم آن ور نبودم ، من اینجا نشستم، چشمهایم بسته بود، اما رویا می دیدم.
رویاهای شفاف من، کاش میفهمیدند من می خوابم که استراحت کنم نه اینکه خسته تر برگردم، حالا هرچند هیچ کدامش مجازی بیشتر نیست ولی ترجیح می دهم مجاز باشم نه مجاز مجاز آنهم مابین مهاجرتهایم تازه.
تمام روز خسته ام و اگر از من بپرسند چرا می توانم توضیح دهم که همزمان دغدغه های این دنیا و شش___صد تای دیگر راهم حمل میکنم ، سرور اضافه هم ندارم.
پدرم میگوید بعد شش هفت می آید و اگر مابین آنهاست شش هفت های دیگر است.
می دانم ولی مسئله همین است ، اینکه بازه یک واحدی نیست و دقیقا خودم هم نمی دانم چند تاست؟ اصلا واحد است؟ شاید زوج باشند...به هرحال!
و نیاز دارم در خلاصه ترین حالت این را به گوش عزیزان و همراهان برسانم اما جملات طولانی می شوند و زبان من مهمانی رفته و دست خطم بیشتر و بیشتر درهم می رود و این متن دارد مدام کش می آید و من هم اینطور می نویسم تا آنهایی که مثل من آنطور اند بفهمند.... اینطور ها هم بروند به این بپردازند .
اصلا اینها را چه به آن....
و از این چیزها زیاد داریم ...از "این" چیزها!
خیلی سخت است، اینکه بتوانی تشخیص دهی الان کی ، کی است و کِی ، کِی و همزمان مراقب اینها هم باشی.
آن هم اینهایی که روز به روز لشکرشان افزوده و افزوده تر می شود و تورا ...یعنی من را چطور می کشند/می خوانند/می سازند..؟؟؟
اه آفرین! عجیب و عجیب تر!
این تنها نکته مثبت است .
البته یکی دیگر هم هست که نمی دانم جزء کدام حسابش کنم.
مثلا عددها رفته اند وسط صفحه...
چند روزی هست ...باشد! در حقیقت پنج تا چند سالی ....یا شاید هم چند عمری...
که نمی توانم درست درکشان کنم، به غیر از آن قضیه درخشان صفرهای توخالی و تو پر کوچک دوست داشتنی، حالا با روی هم ریختنشان هم دیگر نمی توانم. شاید خیلی وقت بود می توانستم ولی دیگر نه..
شاید هم صرفا نمی خواهم؟
یوحنا میگفت لازم نیست اعداد را اینقدر حساب کنی. بگذار اعداد خودشان باشند، چرا باید آنها تو را حساب کنند؟
تو خودت را حساب کن ، اعداد هم خودشان را بشمارند!
و حالا من کمی زیادی خوشحالم و یواشکی این جمله هایش را گاهی تکرار میکنم و دست از حساب کردن اعداد برداشته ام و مثل اینکه اعداد فهمیده اند و حالا ما فقط به هم نگاه میکنیم اما نمی شود یکدیگر را حساب کنیم!
من میگویم اوه teta تو چقدر بیش از حد برای این جهان گرم و ثابت بودی و teta فقط چایش را می نوشد و تابع ها چپ چپ نگاه مان میکنند، حتی دیگر به صفر هم میل نمیکنند، که فکر میکنم کمی بحث برانگیز باشد اما من که باشم که بخواهم بحث ها را پیش بکشم؟
من چای را پیش کشیدم، ولی تو مدام فوتش کردی....!
کجا ؟ اصلا شما؟
و چرا چنین و اینها؟
می بینی؟ خیلی سخت است، متاسفانه دیگر آیینه ای هم نیست.
چون همه را شکستم یا دور ریختم.
چطور تحمل کنم؟
هرازگاهی در بالکن می نشینم و تصور میکنم که کاج ام، از همان کاج های سبز، ولی بعد یادم می آید رنگهایم را جا گذاشتم و تصویرم بهم میریزد، گاهی هم زیادی درگیر صفحات می شوم و خطوط را پاک فراموش میکنم،
مثلا چطور آن کلمات را وادار کنم مرا ببلعند همانطور که این کلمات میکنند؟
بعد هم گاهی یادم می آید چقدر آن دوست داشتنی است، مخصوصا وقتی می داند چطور آرام آرام و در سکوت حرف بزند تا ذهنم بیشتر از این از او نترسد.
اما چرا این همه باید ترسید؟ چون انسانها ترسناک اند، مخصوصا اگر فرض کنند که دسته اول اند، چه نر باشند، چه بر باشند و اینها.
دیروز به یکی از گربه های همسایه ام گفتم.
وقتی رفته بودم تا کتابها را از پست بگیرم آمد و احوال پرسی مختصری کرد و پرسید اینها حالا نان می شوند؟
گفتمش نه فقط علم می شوند.
گفت عملش کو؟
گفتم شما باید به رخ دادن سوق اش بدهی، وقتی همه آدمها را توانستی به گونه ای منقرض کنی، آن وقت چای دعوتت میکنم توضیح دهم چرا عمل اینقدر عاشق سوق اش بود .
گفت نه زحمت ندهم ولی تا گفتم شیر چای است ساکت شد و فقط نگاهم کرد.اخر من بلدم چطور شیر چای ها را مثل خودم بیهوده درست کنم، اول شیر را مالامال با فنجان پر بعد هم چای را درونش غرق میکنم.
طعم شرارتی اندوهگین میدهد که به نظرم از همه آن قهوه های سرد و خارج را زدکی بهتر است.
سکوت همسایه عزیزم__ گربه__هم گواهش اگر لازم دارید؟ولی چرا اینقدر عادت داریم به جمع کردن این همه گواهی ها؟ آن روز ۱۲۸ گیگ گواهی خالی کردم در بایگانی ام. مرض است به گمانم.
اگر بخواهم ادامه بدهم باید بگویم سوالهای تان را بریزید درون همان چای و سر بکشید لطفا.
من خودم هم چنین خواهم کرد.
البته بعد از اینکه فهمیدم اینجا چه چیزی قایم شده... یا شاید قائم شده.
یک چیزهایی دارد رخ می دهد و کسی نیست که بفهمد و من هم که فقط دارم حسش میکنم.
آخر چه چیزی خواهد شد؟
همان چیزی که باید.
چای سرد شد.
امشب رو برای اعترافاتم کنار گذاشتم
پس لطفا خیلی سریع رد شو.
از استاد مشاورم متنفرم
از صدای مهربونش و اینکه دخترم صدام میکنه هم متنفرم
و اینکه کتابهام زیادی طولانی اند و گاهی نوشته هام بینشون می رقص اند.
و اینکه کیک دوست داره دارم و دارند
از اینکه بالکون اینقدر شلوغه
و من خیلی وقته دورم اما هنوز نرسیدم
از اینکه همه نقاشی هام رو به کسانی دادم که فکر میکردم قراره دوستم داشته باشند ولی به راحتی فراموش ام کردند
از اینکه نامه می نویسم ولی هیچوقت ... کلماتم لمس نمیشن.
از اینکه با وجود همه اینها و همچنین این موضوع که عینا احساساتم رو خوند و خندید و اینکه با خنده اش در عین درماندگی ذوق زده شدم ...
از همسایه ام...
از سردردم
و همچنین از ادم های بی ادب متنفرم.
و این خیلی مهمه
اینکه هیچ چیز به جذابیت ذهنهای باهوش و قلبهای صادق نیست.
این حقیقتی غیر قابل انکاره و البته که اشکالی نداره اینقدر ناخواسته دوستشون داشته باشم.
همچنین....
بعدا توضیح میدم.
شب بخیر
پ.ن: توضیحات پیوست شده
درختها بازهم به رشد کردن ادامه می دهند.
پس من هم می تونم همینقدر وحشتناک بمونم و به سعادت برسم؟
چکش یا تبر؟
میشه حالا که نمی تونم برم ارزو کنم هیچکس نباشن؟
حداقل تا جایی که من می بینم.
تا بتونم تصور کنم که نیستم.
که هرگز نیستم.
کاخ مرمری هم من رو گم کرد.
الان کجا از دست من حبس بشم؟
وتو؟
دیشب خیلی خسته بودم که دنباله این حس را بگیرم و توصیفاتش را اینجا بایگانی کنم و الان خیلی خسته ترم.
تا ان موقع نمیدانستم ولی گویا من دلشکسته ام!
همه این مصیبتهایی است که مدام پیدایم میکنند چون هنوز گربه شیک پوش چشم کهربایی ام مرا پیدا نکرده،برایم چای نریخته و به صرف کیک و شکایت و چند مشاوره یواشکی در خانه کوچک اش با ان پنجره های سبز دعوتم نکرده، چون هنوز نیامده تا هر صبح برایم گل بیاورد،تاهمه روز کنارم باهم لش کنیم و صدای قلبم را بشنود و من خرخرهای موزون اش را.
تاوقتی سقوط میکنم دستم رابگیرد یا با عصایش به سر سفال های بر سر راهمان بکوبد.
تا کلاغ، دوست دیرینه اش را شیفته ام کند.
تابر پشت بالهایش سوارم کند و از من بخواهد برآسمان روی بالهایش بدوم تا به برجم فرود کنم.
تا باهم چای بنوشیم.
تا بالاخره با یکدیگر ملاقات کنیم.
تا برای هم چتر نارنجی باشیم.
چون همه چیزهای خوشمزه در پاییز نارنجی اند،حتی خرمالو های سادیسم پسندانه نیز خوشمزه می شوند،خیلی خوشمزه،نارنگی ها دلیل انتظار می دهند و هویج ها اشنایی ارامش بخش،پرتقالها شوق القا کننده می شوند و کدو تنبلها زیادی زیادی شیرین.
ومن بسیار عاشق نارنجی.
پس گاهی حسرت بغل کردن یک نارنجی کوچک را به دل میگیرم،گاهی از این حس وحشت میکنم و برخی گاهی ها درست مثل کنون دلم میخواهد به آتشش بکشم،از ان آتشها باشعله های ملایم نارنجی آمیخته به قرمز،قرمزخونالود.
من منتظر یک غروبم یا طلوع؟
فقط ...می خواهم آن تابع بینهایت به انتهایش برسد، ان حس ذوق اور دیوانه کننده پایان یک دور گشتن رقص خورشید در میان صحابها را می خواهم.
آن 8 را.
که دارم می روم ملاقاتش.
"من هرکاری کردم جز استفاده کردن از اسم تو.
این یک رویا است یا واقعا زندگی میکنیم؟
سراب است.
سراب.
ولی توکه ترکم نمیکنی؟"
سرم کمی می پیچد ، کمی غمگینم ، کمی از این و آن حالم بهم می خورد ، کمی زیادی از خودم دورم و آنجا ، آنجا که همه عشق سرچشمه دارد .
چقدر دورم.
انگار هربار چیزی درون سرم میکوبد که پایین و پایین تر ، قلبم مدام رعشه می رود و من دلم برای کیک های وانیلی تنگ شده ، برای کلوچه های پرتقالی، برای شیرکاکائو های داغ پاییزی در ان پس کوچه های سرد شلوغ.
برای بدون مشغله بیرون رفتن.
برای اولین باری که عاشق ان اهنگ شدم.
در حقیقت امیدوارم که هرچه زودتر از شر این زمین رها باشم ، اما اینطور نیست که بخواهم تنهایی همه چیز را رها کنم.
گاهی درک این موضوع برای خودم هم سخت می شود.
گاهی فکر میکنم شاید حق با آنها باشد و من زیادی فکر میکنم، زیادی حس میکنم، زیادی واکنش نشان میدهم.
اما این فقط یک فکر است، قرار نیست جلسه یا صورت حسابی برایش بنویسم.
فکرهارا چیکار میکنم پس؟
خوب از وقتی دستم را ان شب باد سرد بوسید و از سوزش و سوختن وحشتناک غمانگیز مستأصل کننده ام نجاتم داد، این پوست سفالی ام انقدر حساس شده که دیگر طاقت حباب ساختن ندارد.
فرسوده شدیم، جفتمان.
پس حالا کارهای باحال تری میکنیم، با دی اکسیدهایمان رنگ قرمز می سازیم،رنگ سبز، آبی و گاهی هم فقط سایه هارا دنبال میکنیم .
نقشهی خودمان را با انها میکشیم، بعد هم چای می نوشیم.
یا شاید حتی اب قند؟
به طریقی باید جلوی غش کردنمان را بگیریم.
به هرحال همه که بابا خرسه ندارند تا تدی صدایش کنند.تا بخواهند محکم تر در اغوش فشرده شوند.
ولی عجیب است خاله خرسه همیشه دنبالمان میکند، چندتا سرم را باید برایش پست کنم؟
دیشب که اب درون باغچه می ریختم و خاک زیر نوازش اش حرکت میکرد، ان یکی سرم را دیدم خزه خورده پر از پیچک، لب زد: چایی اش را خورد؟ گفتم نه هنوز، هنوز استکانش را شکسته.
غل خورد رفت زیر می .
همان می سیاه بختی که با بیل شاخه هایش را زدند، حالا نصفش پژمرده شده.
بقیه گلهای باغچه خاک زیرشان انقدر تازه بود که غریبگی میکردند.
زمزمه میکرد بدو عزیزم بدو.
رسیدم.
خسته ام.
دل تنگم .
همه طول اتاق ها را طی میکردم و اشک می ریختم ،بغض میکردم، گریه کنان لب گزیدم.
خیلی دلم تنگ شده.
مدام فکر میکنم این نمی تواند حق ما باشد.
دلم برای دوباره شنیدن نفسهایشان پر پر میزند، از ان پر پرهای مسری که به هرگوشه و کناری سرک میکشد.
من فقط بیشتر گریه کردم.
دلم تنگ شده.
دلم تنگ شده.
از همانم لحظه خداحافظی دلم برایشان تنگ شد، همچنان تنگ می شود و خواهد شد.
فکرنمیکنم به فردا برسم ،تا ان موقع دلم شکسته و پژمرده شده.
من دلم براشون تنگ شده.
چرا من همچنان ...
اه
ــ مرگ ما ست عروسیِّ اَبَد سِرِّش چیست؟ هو الله احد