وتو؟

دیشب خیلی خسته بودم که دنباله این حس را بگیرم و توصیفاتش را اینجا بایگانی کنم و الان خیلی خسته ترم.

تا ان موقع نمی‌دانستم ولی گویا من دلشکسته ام!

همه این مصیبت‌هایی است که مدام پیدایم می‌کنند چون هنوز گربه شیک پوش چشم کهربایی ام مرا پیدا نکرده،برایم چای نریخته و به صرف کیک و شکایت و چند مشاوره یواشکی در خانه کوچک اش با ان پنجره های سبز دعوتم نکرده، چون هنوز نیامده تا هر صبح برایم گل بیاورد،تاهمه روز کنارم باهم لش کنیم و صدای قلبم را بشنود و من خرخرهای موزون اش را.

تاوقتی سقوط می‌کنم دستم رابگیرد یا با عصایش به سر سفال های بر سر راهمان بکوبد‌.

تا کلاغ، دوست دیرینه اش را شیفته ام کند.

تابر پشت بالهایش سوارم کند و از من بخواهد برآسمان روی بالهایش بدوم تا به برجم فرود کنم.

تا باهم چای بنوشیم.

تا بالاخره با یکدیگر ملاقات کنیم.

تا برای هم چتر نارنجی باشیم.

چون همه چیزهای خوشمزه در پاییز نارنجی اند،حتی خرمالو های سادیسم پسندانه نیز خوشمزه می شوند،خیلی خوشمزه،نارنگی ها دلیل انتظار می دهند و هویج ها اشنایی ارامش بخش،پرتقالها شوق القا کننده می شوند و کدو تنبلها زیادی زیادی شیرین.

ومن بسیار عاشق نارنجی.

پس گاهی حسرت بغل کردن یک نارنجی کوچک را به دل می‌گیرم،گاهی از این حس وحشت می‌کنم و برخی گاهی ها درست مثل کنون دلم می‌خواهد به آتشش بکشم،از ان آتشها باشعله های ملایم نارنجی آمیخته به قرمز،قرمزخون‌الود.

من منتظر یک غروبم یا طلوع؟

فقط ...می خواهم آن تابع بی‌نهایت به انتهایش برسد، ان حس ذوق اور دیوانه کننده پایان یک دور گشتن رقص خورشید در میان صحابها را می خواهم.

آن 8 را.

که دارم می روم ملاقاتش.