اینجا یک چیزهایی هست!

وقتی این جمله را بلند داد زدم که خوابم برده بود. 

دوباره روی میز خوابم برده بود و نمی دانستم دقیقا کجا هستم، لابه لای کاغذ ها؟زیر مهتابی؟بالای پله ها؟... 

حتی برای چند ثانیه جاذبه را هم فراموش کرده بودم .

داشتم فکر می‌کردم چقدر خوب است این همه تعلق نداشتن و ندانستن و جا نخوردن که خود‌ همان کلمات کلیدی را زدند و ناگهان ذهنم خاطراتش تکمیل شد و هر تصویر جای خودش نشست و فهمیدم اه... آنها اینجا نبودند، من هم آن ور نبودم ، من اینجا نشستم، چشمهایم بسته بود، اما رویا می دیدم.

رویاهای شفاف من، کاش می‌فهمیدند من می خوابم که استراحت کنم نه اینکه خسته تر برگردم، حالا هرچند هیچ کدامش مجازی بیشتر نیست ولی ترجیح می دهم مجاز باشم نه مجاز مجاز آن‌هم مابین مهاجرتهایم تازه. 

تمام روز خسته ام و اگر از من بپرسند چرا می توانم توضیح دهم که همزمان دغدغه های این دنیا و شش___صد تای دیگر راهم حمل میکنم ، سرور اضافه هم ندارم. 

پدرم می‌گوید بعد شش هفت می آید و اگر مابین آنهاست شش هفت های دیگر است.

می دانم ولی مسئله همین است ، اینکه بازه یک واحدی نیست و دقیقا خودم هم نمی دانم چند تاست؟ اصلا واحد است؟ شاید زوج باشند...به هرحال!

و نیاز دارم در خلاصه ترین حالت این را به گوش عزیزان و همراهان برسانم اما جملات طولانی می شوند و زبان من مهمانی رفته و دست خطم بیشتر و بیشتر درهم می رود و این متن دارد مدام کش می آید و من هم اینطور می نویسم تا آنهایی که مثل من آنطور اند بفهمند.... اینطور ها هم بروند به این بپردازند . 

اصلا اینها را چه به آن.... 

و از این چیزها زیاد داریم ...از "این" چیزها! 

خیلی سخت است، اینکه بتوانی تشخیص دهی الان کی ، کی است و کِی ، کِی و همزمان مراقب اینها هم باشی. 

آن هم اینهایی که روز به روز لشکرشان افزوده و افزوده تر می شود و تورا ...یعنی من را چطور می کشند/می خوانند/می سازند..؟؟؟

اه آفرین! عجیب و عجیب تر! 

این تنها نکته مثبت است .

البته یکی دیگر هم هست که نمی دانم جزء کدام حسابش کنم.

مثلا عددها رفته اند وسط صفحه...

چند روزی هست ...باشد! در حقیقت پنج تا چند سالی ....یا شاید هم چند عمری...

که نمی توانم درست درکشان کنم، به غیر از آن قضیه درخشان صفرهای توخالی و تو پر کوچک دوست داشتنی، حالا با روی هم ریختنشان هم دیگر نمی توانم. شاید خیلی وقت بود می توانستم ولی دیگر نه.. 

شاید هم صرفا نمی خواهم؟

یوحنا می‌گفت لازم نیست اعداد را اینقدر حساب کنی. بگذار اعداد خودشان باشند، چرا باید آنها تو را حساب کنند؟

تو خودت را حساب کن ، اعداد هم خودشان را بشمارند!

و حالا من کمی زیادی خوشحالم و یواشکی این جمله هایش را گاهی تکرار می‌کنم و دست از حساب کردن اعداد برداشته ام و مثل اینکه اعداد فهمیده اند و حالا ما فقط به هم نگاه می‌کنیم اما نمی شود یکدیگر را حساب کنیم!

من می‌گویم اوه teta تو چقدر بیش از حد برای این جهان گرم و ثابت بودی و teta فقط چایش را می نوشد و تابع ها چپ چپ نگاه مان می‌کنند، حتی دیگر به صفر هم میل نمی‌کنند، که فکر می‌کنم کمی بحث برانگیز باشد اما من که باشم که بخواهم بحث ها را پیش بکشم؟

من چای را پیش کشیدم، ولی تو مدام فوتش کردی....! 

کجا ؟ اصلا شما؟

و چرا چنین و اینها؟

می بینی؟ خیلی سخت است، متاسفانه دیگر آیینه ای هم نیست.

چون همه را شکستم یا دور ریختم.

چطور تحمل کنم؟

هرازگاهی در بالکن می نشینم و تصور می‌کنم که کاج ام، از همان کاج های سبز، ولی بعد یادم می آید رنگهایم را جا گذاشتم و تصویرم بهم می‌ریزد، گاهی هم زیادی درگیر صفحات می شوم و خطوط را پاک فراموش می‌کنم،

مثلا چطور آن کلمات را وادار کنم مرا ببلعند همانطور که این کلمات می‌کنند؟ 

بعد هم گاهی یادم می آید چقدر آن دوست داشتنی است، مخصوصا وقتی می داند چطور آرام آرام و در سکوت حرف بزند تا ذهنم بیشتر از این از او نترسد.

اما چرا این همه باید ترسید؟ چون انسانها ترسناک اند، مخصوصا اگر فرض کنند که دسته اول اند، چه نر باشند، چه بر باشند و اینها.

دیروز به یکی از گربه های همسایه ام گفتم.

وقتی رفته بودم تا کتابها را از پست بگیرم آمد و احوال پرسی مختصری کرد و پرسید اینها حالا نان می شوند؟

گفتمش نه فقط علم می شوند.

گفت عملش کو؟

گفتم شما باید به رخ دادن سوق اش بدهی، وقتی همه آدم‌ها را توانستی به گونه ای منقرض کنی، آن وقت چای دعوتت می‌کنم توضیح دهم چرا عمل اینقدر عاشق سوق اش بود .

گفت نه زحمت ندهم ولی تا گفتم شیر چای است ساکت شد و فقط نگاهم کرد.اخر من بلدم چطور شیر چای ها را مثل خودم بیهوده درست کنم، اول شیر را مالامال با فنجان پر بعد هم چای را درونش غرق می‌کنم.

طعم شرارتی اندوهگین می‌دهد که به نظرم از همه آن قهوه های سرد و خارج را زدکی بهتر است.

سکوت همسایه عزیزم__ گربه__هم گواهش اگر لازم دارید؟ولی چرا اینقدر عادت داریم به جمع کردن این همه گواهی ها؟ آن روز ۱۲۸ گیگ گواهی خالی کردم در بایگانی ام. مرض است به گمانم.

اگر بخواهم ادامه بدهم باید بگویم سوالهای تان را بریزید درون همان چای و سر بکشید لطفا. 

من خودم هم چنین خواهم کرد.

البته بعد از اینکه فهمیدم اینجا چه چیزی قایم شده... یا شاید قائم شده.

یک چیزهایی دارد رخ می دهد و کسی نیست که بفهمد و من هم که فقط دارم حسش می‌کنم. 

آخر چه چیزی خواهد شد؟

همان چیزی که باید.

چای سرد شد.