کسی که به دورها نگاه می‌کند از رفتن باز می‌ماند، بر جای خود می‌ایستد ونگاه می‌کند؛ -نمی‌بیند.همیشه کلام در آغاز، نامطمئن است.و بعد این تویی که قادر نیستی از آن دست بکشی.شاید میان آغاز و پایان، هنوز جایی برای معجزه باشد.در فراسوی معناهای سنگین‌بار، خانه‌های سر در هم فرو برده،تیرک‌های تلگراف،در فراسوی دستورالعمل های قانونی، کارِ روزمزدها،در چشم‌انداز گلدان‌های پر از گیاه خشکیده‌ی کنار پله ها یا صورتک های ملال‌آور مقوایی تباه شده از آفتاب که بیرون بر دیوار مغازه‌ی خرده فروشی حومه‌ی شهرآویزانند.

رسیدی؟

من هم هنوز نه.

هنوز نه.

هنوز نه.

تصمیم دارم از این جمله بالایی لالایی بنویسم، بی نظیر می شود ، تاثیرش هم ثابت شده چون هروقت می‌شنومش مغزم خاموش می شود ، تماما جدا می شوم ، شاید هم حالا تقصیر این بنده خدا نباشد که ..شایداز اول بیگانه بودم...؟

چند سال گذشته و آتش این حس خاموش نشده که هیچ مغزم را هم زیادی گرم گرفته، اسمش را .... اسمش را هم فراموش کردم،و راستش فکر می‌کنم کار خوبی کردم. 

احساسات را چطور قالب ریزی می‌کنند ؟ من از اینکارها بلد نیستم یا شاید هم احساساتم زیادی چپ و چال اند، آنقدر که بی شمایل باشند 

بعد افسار ارزوهایم را گسسته کنند تا این تک شاخ ام تک کابوسی شود که ذهنم را از درون می جود.

و من هربار باید یادآور شوم که

از این نمی ترسم که دیگر هرگز نبینمش

از این می ترسم هیچوقت نشود که ببینمش

و فکر می‌کردم خیلی احمقانه است اینکه همه این سال‌ها چنین ترسی دارم.

اگر می شد توضیح تصویری کاملی از این روایت می دادم، ولی تصویر ها را آب شسته و برد.

همین جوهر هم به زور می نویسد.

اما نامه های مدام طولانی تر می شوند، آنقدر که دیگر نتوانم پستشان کنم.

بعد مجبور می شوم حضوری تشریف ببرم.

مثل آن روز که کتابها علیه من قیام کرده بودند و مسیر پیکم را بسته بودند.

با تمام شتاب رفتم تا جوزف را ببینم.

و بعد 

جوزف چیز بامزه ای گفت.

وقتی صفحه هارا تند تند ورق می زدیم و دنبال بایگانی های از دست رفته می‌گشتیم و برایش تعریف می کردم چطور روز میز رفتم تا خون اشام شب پره ای که بدون دعوت آمده بود را مقطوع کنم 

ناگهان سرش را بالا کرد و گفت می دانی؟

ما خیلی سریع وابسته می شویم.

به تصور آنچه که ساخته و ساخته ایم خیلی سریع وابسته می شویم. 

برای همین وقتی زندگی از روی نقشه های با چایی خیس خورده مان پیش نمی رود ناراحت می شویم. 

شاید هم زیادی زیادی ناراحت شویم.

ولی

ما فقط برای همان نتیجه بد و زد ساخته یا  از روی خط رد شدن های شیطنت آمیز  زندگی ناراحت نیستیم.

دلتنگ می شویم.

خیلی عمیق تر از آن غم، دلتنگ می شویم.

برای تمام آن رخ نداده هایی که بارها از حفظ خواندیم، برای تمام آن قوس های که با ذوق روی نقشه های مان کشیدیم.

برای نقش های زمخت و صادقانه ای که زندگی به اسم سرنوشت اصلاحشان کرد.

گفتی در چند جهان سیر می‌کنی.

فکر می‌کنم همه ما حداقل همین دو جهان را داریم.

الانی که هست و الانی که نشد اما می توانست تا باشد. 

 پس این همه دلتنگی هایت را ننداز برای گذشته؟

مثلا بعضی هارا هم به حساب آینده بفرست.

از اینجا بود که حالا من از روی این احساسات برای آینده دارم چک می کشم.

تاحالا هزاران بار صحنه پایانی فیلمنامه ها را دوباره و دوباره تماشا کردم اما هنوز نمی فهمم چطور باید سکانس پایانی خودم را بازی کنم ؟ همش کج و معوج فیلم می‌گیرم.

گاهی فکر می‌کنم شاید این استعداد من نباشد، مثلا شاید باید بروم جزیره بگیرم.

شاید همین است؟ وگرنه چرا از کودکی عطش پیوستن به کشتی جک اسپارو را داشتم؟و هنوز هم که گاهی زیر چشمی به آن هوس نگاهی می کنم؟....

چون ابله ام،ابله!

چه جواب دیگری باید می داشت؟

چون باید همه این کتابهای روی میزم را بکوبم فرق سر میزنم و گراف پخش شده را از گرامافون خارج کنم و آن فلوت بخت برگشته ای که چند روز است مدام در گوشم نغمه می زند را به طریقی از کمین اش بیرون بکشم و بعد همه مان را باهم از بالکن پرت کنم بیرون و تنهایی چای بنوشم.

شاید هم مهمانی چای گرفتم.

از نعمتهای هر روز همین است که با مهمانی چای شروع می شوند.

و بعد کلمات دیگر خفه ام نخواهند کرد؟

اگر همینطور مدام بنویسم؟

مثلا برای اولین از سمت چپ

و بعد آخرین در وسط راست.

 

پ.ن: چند سالی می شود که خوابم می آید،حیف که زمان، مرخصی استعلاجی نمی دهد.

فعلا در محاصره عقربه ها گیر افتاده ایم.