You need to enable JavaScript to use this application.
دسته‌بندی: ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

هرچند چیزهایی هم هست!

3 روز،2 ساعت پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

اینجا یک چیزهایی هست!

وقتی این جمله را بلند داد زدم که خوابم برده بود. 

دوباره روی میز خوابم برده بود و نمی دانستم دقیقا کجا هستم، لابه لای کاغذ ها؟زیر مهتابی؟بالای پله ها؟... 

حتی برای چند ثانیه جاذبه را هم فراموش کرده بودم .

داشتم فکر می‌کردم چقدر خوب است این همه تعلق نداشتن و ندانستن و جا نخوردن که خود‌ همان کلمات کلیدی را زدند و ناگهان ذهنم خاطراتش تکمیل شد و هر تصویر جای خودش نشست و فهمیدم اه... آنها اینجا نبودند، من هم آن ور نبودم ، من اینجا نشستم، چشمهایم بسته بود، اما رویا می دیدم.

رویاهای شفاف من، کاش می‌فهمیدند من می خوابم که استراحت کنم نه اینکه خسته تر برگردم، حالا هرچند هیچ کدامش مجازی بیشتر نیست ولی ترجیح می دهم مجاز باشم نه مجاز مجاز آن‌هم مابین مهاجرتهایم تازه. 

تمام روز خسته ام و اگر از من بپرسند چرا می توانم توضیح دهم که همزمان دغدغه های این دنیا و شش___صد تای دیگر راهم حمل میکنم ، سرور اضافه هم ندارم. 

پدرم می‌گوید بعد شش هفت می آید و اگر مابین آنهاست شش هفت های دیگر است.

می دانم ولی مسئله همین است ، اینکه بازه یک واحدی نیست و دقیقا خودم هم نمی دانم چند تاست؟ اصلا واحد است؟ شاید زوج باشند...به هرحال!

و نیاز دارم در خلاصه ترین حالت این را به گوش عزیزان و همراهان برسانم اما جملات طولانی می شوند و زبان من مهمانی رفته و دست خطم بیشتر و بیشتر درهم می رود و این متن دارد مدام کش می آید و من هم اینطور می نویسم تا آنهایی که مثل من آنطور اند بفهمند.... اینطور ها هم بروند به این بپردازند . 

اصلا اینها را چه به آن.... 

و از این چیزها زیاد داریم ...از "این" چیزها! 

خیلی سخت است، اینکه بتوانی تشخیص دهی الان کی ، کی است و کِی ، کِی و همزمان مراقب اینها هم باشی. 

آن هم اینهایی که روز به روز لشکرشان افزوده و افزوده تر می شود و تورا ...یعنی من را چطور می کشند/می خوانند/می سازند..؟؟؟

اه آفرین! عجیب و عجیب تر! 

این تنها نکته مثبت است .

البته یکی دیگر هم هست که نمی دانم جزء کدام حسابش کنم.

مثلا عددها رفته اند وسط صفحه...

چند روزی هست ...باشد! در حقیقت پنج تا چند سالی ....یا شاید هم چند عمری...

که نمی توانم درست درکشان کنم، به غیر از آن قضیه درخشان صفرهای توخالی و تو پر کوچک دوست داشتنی، حالا با روی هم ریختنشان هم دیگر نمی توانم. شاید خیلی وقت بود می توانستم ولی دیگر نه.. 

شاید هم صرفا نمی خواهم؟

یوحنا می‌گفت لازم نیست اعداد را اینقدر حساب کنی. بگذار اعداد خودشان باشند، چرا باید آنها تو را حساب کنند؟

تو خودت را حساب کن ، اعداد هم خودشان را بشمارند!

و حالا من کمی زیادی خوشحالم و یواشکی این جمله هایش را گاهی تکرار می‌کنم و دست از حساب کردن اعداد برداشته ام و مثل اینکه اعداد فهمیده اند و حالا ما فقط به هم نگاه می‌کنیم اما نمی شود یکدیگر را حساب کنیم!

من می‌گویم اوه teta تو چقدر بیش از حد برای این جهان گرم و ثابت بودی و teta فقط چایش را می نوشد و تابع ها چپ چپ نگاه مان می‌کنند، حتی دیگر به صفر هم میل نمی‌کنند، که فکر می‌کنم کمی بحث برانگیز باشد اما من که باشم که بخواهم بحث ها را پیش بکشم؟

من چای را پیش کشیدم، ولی تو مدام فوتش کردی....! 

کجا ؟ اصلا شما؟

و چرا چنین و اینها؟

می بینی؟ خیلی سخت است، متاسفانه دیگر آیینه ای هم نیست.

چون همه را شکستم یا دور ریختم.

چطور تحمل کنم؟

هرازگاهی در بالکن می نشینم و تصور می‌کنم که کاج ام، از همان کاج های سبز، ولی بعد یادم می آید رنگهایم را جا گذاشتم و تصویرم بهم می‌ریزد، گاهی هم زیادی درگیر صفحات می شوم و خطوط را پاک فراموش می‌کنم،

مثلا چطور آن کلمات را وادار کنم مرا ببلعند همانطور که این کلمات می‌کنند؟ 

بعد هم گاهی یادم می آید چقدر آن دوست داشتنی است، مخصوصا وقتی می داند چطور آرام آرام و در سکوت حرف بزند تا ذهنم بیشتر از این از او نترسد.

اما چرا این همه باید ترسید؟ چون انسانها ترسناک اند، مخصوصا اگر فرض کنند که دسته اول اند، چه نر باشند، چه بر باشند و اینها.

دیروز به یکی از گربه های همسایه ام گفتم.

وقتی رفته بودم تا کتابها را از پست بگیرم آمد و احوال پرسی مختصری کرد و پرسید اینها حالا نان می شوند؟

گفتمش نه فقط علم می شوند.

گفت عملش کو؟

گفتم شما باید به رخ دادن سوق اش بدهی، وقتی همه آدم‌ها را توانستی به گونه ای منقرض کنی، آن وقت چای دعوتت می‌کنم توضیح دهم چرا عمل اینقدر عاشق سوق اش بود .

گفت نه زحمت ندهم ولی تا گفتم شیر چای است ساکت شد و فقط نگاهم کرد.اخر من بلدم چطور شیر چای ها را مثل خودم بیهوده درست کنم، اول شیر را مالامال با فنجان پر بعد هم چای را درونش غرق می‌کنم.

طعم شرارتی اندوهگین می‌دهد که به نظرم از همه آن قهوه های سرد و خارج را زدکی بهتر است.

سکوت همسایه عزیزم__ گربه__هم گواهش اگر لازم دارید؟ولی چرا اینقدر عادت داریم به جمع کردن این همه گواهی ها؟ آن روز ۱۲۸ گیگ گواهی خالی کردم در بایگانی ام. مرض است به گمانم.

اگر بخواهم ادامه بدهم باید بگویم سوالهای تان را بریزید درون همان چای و سر بکشید لطفا. 

من خودم هم چنین خواهم کرد.

البته بعد از اینکه فهمیدم اینجا چه چیزی قایم شده... یا شاید قائم شده.

یک چیزهایی دارد رخ می دهد و کسی نیست که بفهمد و من هم که فقط دارم حسش می‌کنم. 

آخر چه چیزی خواهد شد؟

همان چیزی که باید.

چای سرد شد.

5

هومئو

1 ماه پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

وتو؟

دیشب خیلی خسته بودم که دنباله این حس را بگیرم و توصیفاتش را اینجا بایگانی کنم و الان خیلی خسته ترم.

تا ان موقع نمی‌دانستم ولی گویا من دلشکسته ام!

همه این مصیبت‌هایی است که مدام پیدایم می‌کنند چون هنوز گربه شیک پوش چشم کهربایی ام مرا پیدا نکرده،برایم چای نریخته و به صرف کیک و شکایت و چند مشاوره یواشکی در خانه کوچک اش با ان پنجره های سبز دعوتم نکرده، چون هنوز نیامده تا هر صبح برایم گل بیاورد،تاهمه روز کنارم باهم لش کنیم و صدای قلبم را بشنود و من خرخرهای موزون اش را.

تاوقتی سقوط می‌کنم دستم رابگیرد یا با عصایش به سر سفال های بر سر راهمان بکوبد‌.

تا کلاغ، دوست دیرینه اش را شیفته ام کند.

تابر پشت بالهایش سوارم کند و از من بخواهد برآسمان روی بالهایش بدوم تا به برجم فرود کنم.

تا باهم چای بنوشیم.

تا بالاخره با یکدیگر ملاقات کنیم.

تا برای هم چتر نارنجی باشیم.

چون همه چیزهای خوشمزه در پاییز نارنجی اند،حتی خرمالو های سادیسم پسندانه نیز خوشمزه می شوند،خیلی خوشمزه،نارنگی ها دلیل انتظار می دهند و هویج ها اشنایی ارامش بخش،پرتقالها شوق القا کننده می شوند و کدو تنبلها زیادی زیادی شیرین.

ومن بسیار عاشق نارنجی.

پس گاهی حسرت بغل کردن یک نارنجی کوچک را به دل می‌گیرم،گاهی از این حس وحشت می‌کنم و برخی گاهی ها درست مثل کنون دلم می‌خواهد به آتشش بکشم،از ان آتشها باشعله های ملایم نارنجی آمیخته به قرمز،قرمزخون‌الود.

من منتظر یک غروبم یا طلوع؟

فقط ...می خواهم آن تابع بی‌نهایت به انتهایش برسد، ان حس ذوق اور دیوانه کننده پایان یک دور گشتن رقص خورشید در میان صحابها را می خواهم.

آن 8 را.

که دارم می روم ملاقاتش.

2

رسوای بی پروا دل من!

1 ماه،1 هفته پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

ـــ من به خاطر انکه عسل فروشان عمری فریبم داده بودند، ممکن بود خودکشی کنم یا عسل فروشان را قتل عام کنم، واگر نکردم، به جای ان، درخلوت، بسیار گریستم، و، گریستم.

[عاشقانه ارام]

 

دارم نمی توانم.

و اتفاقا مسئله همین است.

اینکه دارم نمی توانم.

چرا؟

چرا دارم؟

از کی داشتم؟

و چطور داشتم؟

و چرا هنوز دارم؟

دوست ندارم شبها را بخوابم.

دوست دارم شعر بخوانم، داستانهای ناتمام ام را بخوانم، نقاشی بکشم، چای بنوشم، پای پنجره بنشینم و از ماه تعریف کنم، دوست ندارم شبها را بخوابم.

و من فکر می‌کردم این فقط برای تابستان است، حالا می بینم فرقی در فصلش ندارد، با شبهارا خوابیدن ذاتا مخالفم.

اما...اما صبح ها بعد از طلوع، بعد از اینکه خورشید سرجایش جا افتاد و گنجشکها غوغا کردند و دیگر سحر نبود، خیلی خوابم می‌آید.

انقدر که تا عصر بخوابم ، و این اشتباه است پس بنابراین فقط تا یکساعت مانده به ظهر می خوابم.

می‌خواهم خودم را تبرئه کنم که لابد خون آشامی چیزی هستم اما حتی خون اشام ها هم مقداری در افتاب ظهرگاهی قدم می‌زنند، آن هم با لذت؟

از آفتاب مستقیم هم بیزارم.

درحقیقت ازهمه ــــ

توضیح دادنش خسته ام می کند.

شاید یکی از آن نفرین های بوشاسبی یا بلفگوری چیزی باشد؟ هان؟

چطور خلاص شوم پس؟

درمانگری چیزی؟

اه خدای من.

کجای کارم؟

قلبم هم مشکل پیدا کرده....

هرچه دم دستش باشد برمی‌دارد، می‌بلعد، دوست می‌دارد.

حالا آشفته خانه‌ای ساخته آن سرش ناپیدا.

از رهگذری که تنها سه ثانیه به موازات هم عبور کردیم تا کلاغی که به طرز دوست داشتنی آب می‌نوشید، قلبم آنقدر حریص شده که گستاخانه و  آشکارا یا پنهان داد می‌زند دوستش دارم، دوستش دارم، دوستش دارم.

احتمالا این هم یکی دیگر از همان مرض های قابل درمان است که فعلا روانم را مسموم کرده؟ نمی‌دانم دلپیچه گرفتم.

احساس می‌کنم در تظاهری بزرگ گیرافتادم.

تظاهری که به نحوی به خودم قبولانده و بعد زیر زیرکی فراموشش کرده باشم.

این روزها از شنیدن حالت تهوع می‌گیرم، از حرف زدن حالت تهوع می‌گیرم، از خواندن حالت تهوع می‌گیرم، همه چیز به طرز خسته کننده ای حالت تهوع برانگیز و حوصله داغون کن است.

ناگهان انقدر بی صبرم که هرچیز کوچک و درشتی دم دستم باشد را به طرز وحشیانه ای می‌شکنم، دندانهایم را انقدر بهم می‌فشارم که فکم اعتراض کند و بعد انقدر کم طاقتم که سر هر خط عبوری بخواهم پنج بار رفت و برگشتی گریه کنم.

چطور اینقدر لوس شدم؟

خدا کی درستم می‌کند؟

خدا دارد درستم می‌کند.

به زودی.

انقدر دور می روم که برسم به نقطه شروع.

بعد برای اخرین بار تمامش می‌کنم.

ان هم به درستی.

این هم قول بنداگشتی.

 

 

 

3

حتی سایه اش زرد است،بوی افتاب میدهد.

2 ماه پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

جایی در کوچه پس کوچه های ذهنم مترسکی هست؛

هروقت می خواهمش

برایم اواز می خواند

از گندم زار

از دشت

از مزرعه گل های افتابگردان

از ذرت ها

از پرتگاهی که درونش سقوط کردم

از تکه های شکسته ای که زیر سنگهای شالیز مخفی کردم.

برایم میخواند.

به همان جذابیت قلقل ابشارهای گیلان

برایم می خواند.

اینطور تمام ترسمان را باهم تقسیم میکنیم.

کاملا مساوی

در حد اعتدال 

به اندازه وسع توان شانه هایمان.

پ.ن: بعدا توضیح میدم، بعدا...

 

1

قلعه عزیز

2 ماه،1 هفته پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

سردرد امانم برید

0

تصوری که از هم داریم.

2 ماه،2 هفته پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

  روی قایق سفیدی بودم، نه آن‌قدر کوچک، نه آن‌قدر بزرگ؛ همان‌قدر که باید بود، بود.

مرغ‌های دریایی را تماشا می‌کردم که از اینکه هنوز روی آب مانده‌ایم، متعجب بودند.

دنبال خشکی می‌گشتیم. ولی آبیِ آب خیلی زیبا بود؛ زیباتر اینکه هر طرف نگاه می‌کردیم، او از قبل خیره به ما بود.

هنوز هم با یادآوری‌اش، آن وسوسهٔ چسبناک برای به درونش غرق شدن به ذهنم رخنه می‌کند.

اه... ولی تمامش سراب بود.

مایی نبود.

قایقی نبود.

دریایی نبود.

پس چه بود؟ فقط... آنچه که جا مانده بود.

 

  چند روز بعد، پرده‌های راهرویی را بالا زدم، دری هلالی بود با پنجره‌هایی بزرگ و چقدر بوی عطر ورق‌های تا زده‌شده می‌داد.

شجاعتی که نمی‌دانم از کجا آمده بود، هُلَم داد. در بدون کوچک‌ترین مقاومتی باز شد، به داخل سُر خوردم و هزاران قفسهٔ کتاب خوش‌آمد گفتند.

برای در زنگوله بستم، طرح قفسه‌ها را با دقت لمس کردم، جلد کتاب‌ها را با لذت تماشا می‌کردم. حتی موفق شدم شومینه‌ای مخفی، که نمی‌دانم چرا باید آنجا می‌بود، پیدا کنم.

ولی کتابدار آمد. پیدایش شد، محکم قدم می‌زد، سِحرِ خلوت را پراند... زنگوله هم همدستش بود، چون از اول تا آخر، در سکوتش همراهی‌اش کرد...

در باز شد، به بیرون کشیده شدم، پرده‌ها افتادند.

دیگر من نبودم...

خوب که شدم؟

پ.ن: من ساده لوح بودم!

1

تابستان ها رنگین کمان ها قوس نمی زنند، خط میکشند.

2 ماه،2 هفته پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

احساس جالبی دارم.

نمی دانم چه صدایش کنم.

حتی نمی دانم قرار است چه کارش کنم.

دیشب متوجه شدم خیلی وقت است سری به کتابخانه قصر لاجوردی ام نزدم .

احتمالا اگر همینطوری سرم را بندازم پایین و بروم در بزنم چند چنگ نا قابل از ان پنجه های نرم و پف دار ضربه بخورم .

می خواهم بنویسم خیلی هیجان زده ام ، که از شوقی زیاد نمی دانم چه کنم ، که فکر میکنم بازهم نور مهتاب خورده به سرم ، که در پوست خود نمی گنجم {( هزچند حداقل این یکی را می توانم با قاطعیت بگویم ، پوسته ام جدا تنگم شده )}

که کمی نمی دانم ......کمی چیز می دانی؟ منم نمی دانم.

پس بیخیالش می شوم.

می خواهم همه اینها را بفرستم بایگانی ، رد می خورد که جای" بیخیالش شدم " ها خیلی پر شده ، دیگر ظرفیت ندارند ، خسته کلافه ان بازی کثیف نامه های اداری را آغاز می کنند.

بله از اتاق بایگانی همچین انتظاری نداشتم ، این ها هم شورش کردند دیگر.

خوابم می اید ، هنوز چند صفحه از داستانی که دوست نداشتم نخواندم .

نهار را دوست نداشتم و شبها هم به طرز نگران کننده ای سرد و سرد تر می شوند ، این دلخورم می‌کند .

باید ان چند صفحه را بخوانم و از ذوق در بالشتم جیغ های کوتاه و گسسته بکشم.

باید برای نهار بستنی با مربای بهار نارنج می خوردم .

باید شبها کمی گرمتر به نظر می رسیدند تا من همچنان با عذاب وجدانی ظاهر سازی شده پتوی مورد علاقم را در اغوش بکشم و مطمئن باشم هوای گرمی نیمه شب در اغوشم می‌گیرد .

همه محاسباتی که زحمتش را کشیده بودم دارند بهم می ریزند ، دارند کمرنگ تر می شوند ، دارند نمی فهمند باید به نتیجه برسند.....

بله همهمه های پشت صحنه بوی تغییر صفحه را می دهند ، فصل جدید رقص جدید ، دیالگوهایی جدید.

ولی من هنوز دلتنگ تابستانم.

تابستانم می رود ، باز من می مانم و کتابهایی که زردی ورق رخ هایشان تنها وجه تشابه بینمان است .

چنین صحنه ای « رقص بدون تابستان» خوشحالم نمی کند ولی به زودی فراموش خواهم کرد،همانطور که هر سال تابستان هم مرا فراموش می‌کند .

پ.ن:پنجره را باز می‌کنم، باد می وزد ، عاشقشم؟ عاشقشم ولی خیلی زود سردم می شود ، پنحره را می بندم ، باد زوزه می کشد ، دلخورش کردم؟ سعی می‌کنم معذرت خواهی کنم ولی هودم هم نمی شنوم چه میگویم ، ایا صدایم به او می رسد ؟

می خواهم محو منظره شوم ، منظره ای نمی بینم که محوش باشم ، مهتاب را پیگیری میکنم ، پشت ابرهاست فقط دلتنگش می مانم ، باید از این شهر متنفر باشم؟ پاسخی پیدا نمیکنم.

برای بار هزارم تصویر خودم را روی شیشه باز نگری می‌کنم.

فایده ندارد .

نتهای گمشده ام را کجا گذاشتم؟

1

فقط وقتی بمیرم تسلی پیدا میکنم

2 ماه،4 هفته پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

باید عاشق بود.

عاشق همه چیز.

باید محبت ورزید .

باید توجه نشان داد.

باید دوست داشت.

حتی به چیزهایی که دوست نداری ، نمی خواهی ، نمی توانی ، نمی دانی ، نمی بینی و امثالهم.

شاید بتوانم گه گاهی برای چیزهایی که ازشان نفرت دارم دلسوزی کنم ، کنارگوشه ها دوستشان داشته باشم و اینها.

ولی برای چیزهایی که خشمگینم میکنند همچین جایی، همچین چیزی ، همچین گزینه ای ندارم.

بخواهم رو راست باشم فقط دلم می خواهد تکه تکه شان کنم ، به همه هفتصد و اندی روشی که می دانم ، می خواهم قیمه قیمه شدنشان را ببینم ، هزاران بار اگر تکرار شود باز کم است . ولی مگر خوی همه ادم ها همین نیست؟ موحودات خودخواهی که ارام نمیگیرند مگر اینکه چندین برابر آنچه کشیده اند پس بدهند ، حالا مهم نیست ان طرف قضیه که یا چه باشد ، اما اما ...

همینجا ان خصلت اشرف مخلوقاتی گلو ادم را میگیرد که مگر دنبال سعادت نیستی ؟ بخشندگی و رستگاری و از این چیزهای خوشمزه؟ خوب برو جلو ، برو دیگر ، برو بگیرش!

شاید ان ابتداها چون طفل ابله ای با ابریزش بینی فراوان ، پا برهنه روی ماسه های این سرنوشت دویدم که از پسش برمی ایم اما حالا انقدر اشک در چشمانم جمع شده که همه چیز را تار می بینم ، گلویم از ناله های فریاد زده شده درد می‌کند ، احتمالا ابریزش بینی بیشتری دارم و صورتم ورم کرده با سرو وضعی ژولیده تر مقابل پیشگاه الهی ایستاده ام سر کج نهاده ام که ببین اینها حقم را گرفتند ، به من ظلم کردند ولی نفهمند ، یا خودشان را زدند به خریت ! ما را زیر گرفتند یک اخ هم نگفتند ، هرچقدر هم توضیح می دهیم که حداقل خجالت بکشند از این به بعد بیشتر گند نزنند ، مارا شرمنده می‌کنند که دست ما نیست که حتما خدا می خواهد که غرق کفاثات باشید و این چنین در پایین پست ، تنها خرقه به تن غلط بخورید و غلت بزنید .

حتی جملاتشان هم پر از ایراد است انگار ما می خواهیم از اینا بخوریم ، دارند به ما می خورانند ، ما اینجا تلف شده ایم ، داریم می شویم ، پس مرگ رستگارانه ما کی می رسد؟

جانمان اب شد ، شهادت کی می رسد؟

نامه بلند بالای مان به پیشگاه الهی را تنظیم کرده ، ارسال می نماییم ، بازگشت می خورد که بچه آدم مقابل ظلم می ایستد مظلوم بازی نکن زشته خجالت بکش.

می خواهم پانوشت کنم که درسته ولی ببینید سه دهه و اندی حرف زدن فایده نداشته که ندارد همچنان ، کم کم دارم به ذات ادم بودن هم شک میکنم چه برسد به وجودشان.

ولی بهانه به نظر می رسد ...پس نمی رسد؟

عصر چاقو و شمشیر و اینها هم نیستیم که 

همینحوری دو کلام حرف خودشان را به خودشان بر می زنی جیغ می کشندکه وای وحشی...بعد فکر کن محض تفریح بخواهی مشت حواله دهانش کنی بلکه امید است بسته شود که گندش بیرون نپاشد و اینها

اینجا باید برای خودت بخوانی امید است که به تمیارستان و زندان نرسی و اینها.

برای همین دور اینها را باید خط بکشی یک خط بزرگ، خیلی بزرگ و پر رنگ . آن وقت باید هر روز صبح سر ساعت پنح بیدار شوی تا یوگا کنی ، پول تراپیست بدهی و کتاب چطور بیخیال باشم بخوانی و بعد هعی ظلم پذیر تر شوی..؟ گاهی ممکن است شک کنی که ایا من ابله ام؟ ولی کافی است تلویزیون را روشن کنی ، همانا که می بینی حتی ان کراوات زده ها هم دنبال مذاکره می دوند ، روی فرش خونین به  دنبال مذاکره ، تدارکات می چینند ، شاید این خیلی نزدیک باشد ، پس  ژنتیک اقلیمی را ربطش بدهی ، ان طرف تر دنیا دو تا هسته ای  خوردند ، گلبولهای سفیدشان را حذف می‌کنند ، برای انگل وارد شده حلوا ارده پخش میکنند که ممنون که امدی .

خیلی دور است ، پس این طرف تر تر را نگاه می‌کنی که یک عده ساکسون یک عده ساکسون دیگر را زنده زنده پختند خوردند قتل عام کردند رویش هم اسم های مختلف گذاشتند در دوران های مختلف تنظیم کردند که  همه را یکباره پر نکرده باشند رو دل کنند.

بعد حالا همان ها باهم درهم اند....

ان ور تر یک کشور شده بود حیاط خلوت یک ادمخوار پیر کثیف ، این ور تر یک جزیره است که می پرستند یک انگل کثیف تر.

ایا احساس ارامش بیشتری قرار است داشته باشم ؟ نه...

اینطور نیست که انگار در اخر بزرگترین ظالم داستان خودمانیم....؟

برای نفرت از ادمیت هنوز خیلی زود است اما همانقدر دیر به نظرم می اید.

مدام از خودم می پرسم خوب ببین کی سود می برد به کی چی میرسد کی ابتدا شروع اش کرده و چه کسی منتظر پایانش نشسته ،کی کجایش ایستاده ، من کجایش بودم ، نفعش از کجا روانه می شود... ولی انگار فقط وقت هدر دادم ، خسته تر شدم ، هیچی پیش نبرده ام ، واترقیده شدم ، حتی خورده شیشه ها هم دیگر نمی درخشند ، زاویه درسته تابشش زیر زور این خرابه کفاثات ها خم شده . قوس برداشته ، تابع زندگی ام را در همان منحنی می بینم .

کسی مهمان می پذیرد که به حد یکنواختی رسیده و از ان طرف به بی نهایت میل می‌کند .

بازه های بسته حتی جایی برای دوران زدن ندارند بعد این علف هرز رودخانه ارزوی اقیانوس می‌کرد.

یک کلام دختر ، بیاموز از دماوند.

سال بعد هم همچنان از این و ان بخوای بنویسی ، در این روزگار  پوره می شوی کامل!

درسته مثلا کاتانا و اینا ندارم ، کانزاشی که دارم.

 

پ.ن : اگر قرار نیست حالا حالا ها سرطان درمانی داشته باشد ، چرا خودت سرطان نشوی تا سرطان را حل کنی ؟ مثلا همان اسب و کخ باهم باش.

 

4
درباره
Chesh About Img

ــ مرگ ما ست عروسیِّ اَبَد سِرِّش چیست؟ هو الله احد

تمامی حقوق برای Chesh محفوظ است

|

پلتفرم انتشار محتوا نویسنده