You need to enable JavaScript to use this application.

بلاگیت

5 روز،4 ساعت پیش

خواب دیدم مرده ام و دیگه نمی تونم وبلاگ بنویسم. حسرت نوشتن یه مطلب و خوندن اون مطلب یه بار جای دوست یه بار جای دشمن یه بار جای رهگذر یه بار جای ناشناس ، حسرت کامنت گذاشتن و با کلمه ها چیز ساختن و روح دمیدن، یه معضل بزرگ بود توی خواب

بیدار شدم و به این فکر کردم که علاوه بر رمانهای آبگوشتی و اخبار حوادث وحشتناک و فیک نیوز و بحثهای سیاسی ، توی بهشت احتمالا دلم برای وبلاگ هم تنگ میشه

به این هم فکر کردم که دنیا هم عجب کله پاچه منحصر به فردیه و بهشت به اون تمیزی و شیکی نمی تونه جای این جور چیزهای چرب و چسبناک و کثیف باشه

بعد فکرم رفت  سراغ هوش مصنوعی ....و بعد سراغ خیلی چیزهای دیگه که سعی می کنند خودشون رو لابلای امور جدی و واقعی و راستین جا بدهند

و بعد دلم برای همه چیزهای مشوب و آلوده و خاکستری این زندگی تنگ شد.

الاهی قمشه ای گفته بود حوری و پری رو به کسی می دن که بلد باشه یه دم همنشینشون بشه، خب آدمهای مثبت که ممکنه بلد نباشند؟ از طرفی که  مخ زنی کار آدمای جلب و چرکه بدن  به آدمهای هرزه و  چرک که نمی شه. درسته که بهشت جای آدمهای بهداشتی و مثبته اما خب بدون ماها هم نمکی نداره  فعلا  به این نتیجه رسیده م که عیش نقدو  به هوای بعد رها نکنیم . 

فعلا بچه گریه می کنه و نمی تونم بقیه ش رو بنویسم

ولی فکرشو بکن هیچ جا دیگه وبلاگ نداره جز این برهه حساس کنونی 

2

حرف کم و بسیار نیست

1 هفته،6 روز پیش

استاد را دوست دارم .یکی از خوب خوانهای دبیرستان و دانشگاه و حوزه بوده احتمالا. 

از همان مثبت‌ها مرتبها با جزوه های خوب جلد شده و مدادهای اتود با مغزهای تمام نشدنی 

می گوید یک سال و هشت ماه خدا خواندم، همه نسخه ها و ترجمه های فصوص و عیون و فلسفه و ریاضیات را

ولی اینها مهم نیست. مهم اینست که دستت را می گیرد و بدون فرمول‌های مربوط به هیپنوتیزم و خیال ورزی وارد نارنیای علم و معرفت می‌کندت

تازه می بینی که ممکن بود نصف عمرت به هدر برود در ندیدن این جهان 

و بعد ناگهان در اوج نفهمیدنها میفهمی که یک چیز خیلی جدی وجود دارد که بخاطرش میخواهی بیشتر و بیشتر عمر کنی. چیزی که  باید ازش سر در بیاوری چیزی که بازی نیست  

یک چیز که همه چیز را به هم می دوزد و.ایضا  دهان یاوه گویی را که گفته بود همه چیز بازی است 

و می فهمی که با همه چیز محکم در ارتباطی 

و میفهمی علم می‌تواند به عشق تبدیل شود 

و می فهمی می دهند خیلی بیشتر از تخمین‌های تو 

فقط بیا و بگیر 

هم عشق می دهند هم علم 

اینقدر خودت را به خریت و گاویت نزن 

همه جا عشق باریده و علم تابیده 

فسقلی می گوید باران خداست....

خدا نمی گوید لن ترانی...دیگر نمی گوید 

گفت می بسیار خوردی زین سبب افتان و خیزان می روی 

گفت ای بیهوده گو، حرف کم و بسیار نیست

 

1

ادامه نوشته گم شد

2 هفته،3 روز پیش

باد تند شده بود، لباسها را از روی بند برداشتم . البته نه همه را . بعضی‌ها را گذاشتم که دیگران بردارند. لباسها را دوست ندارم . مخصوصا از روی بند جمع کردنشان را. تا کردن و چیدمانشان را.

محکوم بودن به کارهای خرده ریزی که بیشتر شبیه شوخی و جک است و اصولاً به نظر نمی رسد ابر و باد و مه و خورشید و فلک  دست به دست هم داده باشند تا ما مشغول این کارها باشیم، دلسرد کننده است.

اما مشغول کدام کارها باشیم تا  به این همه صرف انرژی و زمان بیارزد؟ به این همه از عدم تا اینجا توی راه بودن بیارزد؟

دل هرزه گرد خیال کرده هنر کرده هی چشمک می زند و دست بلند می کند که یک کار ارزشمند معرفی کند...

هیهات 

اصولاً در همه این عمر مشغولیت جدی و سرش به تنش بیارزی پیدا نکرده ام و همه چیز را همه چیز را حتی فداکاریها و جان‌فشانی‌ها را بازی می بینم. حالا بعضی بازی بزرگان هستند و بعضی بازی خردان. 

من احتمالا آدم بازیگوش و اهمال کاری هستم و نمی بایست در این جایگاهی باشم که هستم اما شده است دیگر، تو بگو بازی چرخ روزگار

تنها چیزی که چندان شوخی به نظرم نرسید درد بود.  اما طنز روزگار که اصلا سهمیه ای از درد برای من کنار نگذاشته بودند .

یک جایی هم گفتند بفرما این درد. یک درد شیرین و طبیعی و تمیز

درد زایمان 

گفتیم باشد بسم الله

اما همان اول درد کسی جکی گفت یا چه که خندیدم و  کشف کردم درد تخفیف پیدا می کند

در دورهای جدی تر درد الکی الکی خندیدم و درد الکی الکی آرام شد.

دیگر کاملا باورم شده بود که سر کارمان گذاشته اند و دارند از بالا به کل تاریخمان و کل بشریتمان می خندند 

که ......

 

 

1

چراغ

3 هفته پیش

لا الاه الا الله

این چه فکریه زده به سرت مریم؟ استعفار کن 

به دلم افتاده علی به دلم افتاده تو شمع تولد چهل سالگیت رو از توی تابلوی آلمینیومی بالای سر مزارت فوت می کنی

پائیز که میشه زنم شاعر میشه، خواهرم خل  از نوع پر رو و وقیحش

تهران پائیز شده ؟ اینجا که بهاره علی، ولی  ایندفعه جنگ بشه، شماها رو همون روز اول میزنن

ثانیه شماری می کنه لعنتی که انتخابات تموم بشه، اما کی می دونه شاید ورق کلا برگشت

جنگ خیلی وقته که از زیر خاکستر در اومده و گر گرفته و تو اینو می دونی علی

 چکوندن ماشه  اول جنگ نیست قبول. اما تا شلیک نکنن همه مون میگیم ایشالا بزه

حالا پس  یه مدت دست از خوب بودن بردار. یه کم بداخلاقی کن، اول همه زیر بار کار سختها نرو بذار گلچین روزگار بیخیالت بشه علی 

خیلی خری مریم اینا  نمیخوان گل بچینن که ....آش و با جاش میخوان نترس  این دفعه زیر ساخت ها رو میزنن خودت و شوهرت بیشتر در خطرین

دلم گواهی نمیده برای هادی، دلم عکس تو رو گذاشته جلوش و عین جوون مرده ها برات شیون می‌کنه

ذن و یوگا و عرفان حلقه و اوپانیشاد و اینها همه رو گذاشتی در کوزه و عقیده ت عین ننجون های خودمون شده ها الحمدلله

رسما عزادارم بیا بشین جلوی خودت گریه هامو بکنم  که بعداً باید فقط برم تو کار مراسم آبرومندانه برات

زنم این حرفهای تو رو بشنوه، جفت چشاتو در میاره یه دور از جونی چیزی بگو حالا

 سمانه هم تیر رس شهادته اصلا از تو لایق تره براش قبول نداری؟

شهادت که بچه بازی نیست 

صدبار از تو بزرگتره سمانه .بچه شما مردهایین

ضدیتت با مردها رو بذار کنار تا لایق بشی تو رو هم با خودمون ببریم تو باغ شهادت

علی یه امیدی تو دلم روشن شد، ایشالا سمانه یه مقدار از دستت ناراضی باشه ویزات برای باغ امضا نشه...

غیر از تو هیچ کس این خواب و خیال‌ها برش نمی داره....اول که منو میذاری تو قبر حالام که عیب رو خانواده داریم می‌ذاری، خجالت هم خوب چیزیه ها

کاملا خواهر کمرو و خجالتی خودتم

گرفتاری شدیم ها ، همه کارها مونده ما داریم اینجا قصه  لیلی مجنون تعریف می کنیم. پس کی لیاقت شهادت پیدا کنیم؟

لیاقتش رو که از اول عمرت کم کم ذخیره کردی ... پس واقعا یه خبرهایی شده نه؟ می بینم چشات می درخشه نورانی شدی ها

مریم دست وردار ارواح خاک مامان

نور بالا هم می زنی  چه جور....

واقعا این سیستم نورسنجی تو و شوهرت هم حسابی خرابه ها

هنوز به بارم خطا نکردیم ولی این دفعه ایشالا خطا باشه

یه جوری شدم مریم .‌ یه چراغی دادی دستم .فک کنم ازین به بعد دیرتر اکسیژن کم بیارم توی تونل. آفرین خیلی خواهر مهربونی هستی....من باید برم خداحافظ

 

 

 

 

0

رزمایش

3 ماه پیش

دستیار دکتر گفت وای وای چه نوار قلب بدی ، بدو بریم اتاق دکتر

دکتر دلخور از دست همکارش که رفته بود مرخصی و همه مریضهاشو واگذاشته بود براش، داشت غر می زد که چشمش به نوار قلب افتاد ...مثل دیدن کارنامه پر از تحدیدی کاغذو پس زد و گفت همه مریضاشم مشکل دارن که من اصلا مسئولیتشونو قبول نمی کنم

هر چی اصرار کردم من مریض خودت بودم، خودت برام سرم آهن نوشتی خودت برام فلان آزمایشو نوشتی 

قبول نمی کرد 

آخرش یادش افتاد که مرکز امکاناتش کامل نیست و باید منو حواله بده به جای دیگه، خیالش راحت شد و گفت بدو برو که داری از دست میری

با خوشحالی ازش خداحافظی کردم و زدم بیرون به دستیارش گفتم والا من حالم خوبه نه هیچ دردی احساس می کنم نه هیچ مشکلی 

گفت بدنت معطل احساست نمی مونه زود برو بیمارستان

زود رفتم بیمارستان و این وسط چهار پنج تا تلفن جواب دادم که منجر شد به ایجاد جنبش در پنج شهر مختلف

بیمارستان جدید به نوار قلب خندید و به روش سنتی معاینه ام کرد و گفت واه واه سرما هم که خوردی....

هیچ مشکلی نداری خیالت راحت 

صدایی هم به دکتری زدند که هفته پیش محض احتیاط رفته بودم پیشش

خودشو رسوند با لبخند گرمم کرد و گفت هیچیت نیست فقط سرماخوردگیت رو خوب کن و هفته بعد بیا 

از اینکه یک لحظه هم از احساساتم دست بر نداشته بودم راضی بودم 

و از نهضتی که در پنج شهر مختلف برای تدارک مراقبت از من شکل گرفت و البته در حد رزمایش باقی موند 

بابت این همه مهربونی قبل از اینکه شاکر باشم شرمنده ام 

آخه مگه من کیم و چه اهمیتی دارم؟

1

من به سیاست اهمیت نمی دهم

4 ماه پیش

جریانات رسانه ای به نحوی جاری شد که برخی از ایرانیها اواخر سال گذشته امیدوار شدند حمله نظامی آمریکا به ایران باعث بهبود اوضاع در ایران بشود. تا جایی که روز اول جنگ احساس شادی و جشن کردند.

همینها وقتی کاملا به ستوه آمدند از قرار مجهول الهویه آتش بس، احساس فرج کردند بی آنکه نگران پایداری صلح باشند و اساسا با تکرار عبارت من به سیاست اهمیتی نمی دهم، طرفدار هیچ آرمانی نیستم و از این قبیل، موضوع را رها کردند.

باز با از سرگیری جنگ همگی با عبارات و استدلالهایی همنوا و شبیه هم، برآن شدند که جنگ علیه مردم است و مسئولان که ککشان نمی گزد . ظاهراً دسته جمعی فراموش کردند که تازه تن قطعه قطعه نفر اول کشور و خانواده اش به خاک سپرده شده.

من احساس می کنم قربانیان پروپاگاندای رسانه ای دشمن، افکار نازنین انسانهای متخصص و کارآمدی است که همیشه با اعلام بیزاری از سیاست، خودشان را از جریان حقایق جاری در کشور دور نگه می دارند.

و این بسیار جای تأسف است.

ای هموطن سر به زیر و کوشا و مثبت و عزیز من ، 

واقعا اگر برایت ممکن است کاری به سیاست نداشته باش اما برای غرور و حیثیت و امنیت کشورت دل بسوزان و با جریان رسانه ای دشمن، دشمن همه ما، دشمن کل خاک همسو نشو .

به امید صلح پایدار و ایجاد بازدارندگی واقعی

درود

2

چگونه از غرور و حیثیت خود دفاع کنیم

4 ماه،2 هفته پیش

شاهد یه گفتگو تو گروه خانوادگی بودم . سر حرف رو خاله کوچیکه باز کرد که تازه از سفر تشییع برگشته بود به دیار.

نوشت اینقدر ما تو مصلی نوشتیم kill tramp و سر دست گرفتیم و تو رسانه های اونها بازتاب پیدا کرد نتیجه شد سفرش به ترکیه .....یکی بیاد منو بکشه و شکلک زدن به سیم آخر هم تهش اضافه کرد

پسر خاله بزرگم که خودشو کاسب موفقی می دونه یه متن طولانی نوشت که ای بابا اینها سیصد سال تو همه چی از ما جلوترن و ما ته سیگار اینها هم نیستیم و شما خودشو ناراحت نکن و خوشحال باش آقا به آرزوش رسید و تهش به قلب صورتی که حمایل آمریکا بسته اضافه کرد 

شوهر خاله وسطی که به نونوا و شیرینی پز ماهره یه گیف تمسخر آمیز بی نزاکتی فرستاد و نوشت برای سگ‌کشی که سیصدسال تمدن لازم نیست، سی تا جوون خوش غیرت که دست از زندگی شسته باشن کافیه 

علیرضا، پسر بیست و هفت هشت ساله داییم که از پارسال تیپ هیپی ها می گرده نوشت من که رفتم دست از زندگی شستم  بیست و نه تا دیگه جورشد صدام کنین فقط یه چیزی اسم گروه مون رو ندارین سیمرغ من به پر مرغ آلرژی دارم

سهراب نوشت زکی فردای روزی که ترامپ بکشین یه قارچ خوشگل اتمی از وسط تهران می‌ره هوا 

آقای بابایی داماد خاله بزرگم نوشت فعککک نکنم ترامپ اینقدر ارزش داشته باشه که آمریکا خون خودشو اینهمه براش کثیف کنه. دعا هم به جونمون می کنند که از شر این دیوونه راحتشون کردیم

خاله کوچیکه نوشت 

ترامپ دیوونه نیست. عصاره استکباره 

ترکیه اومدن حالاش هم کاملا بیلخ دادن به بیست ملیون نفریه که خونخواهشن

و اتفاقا به قول آقای جوادی ریختن خونش شادی قلب امام زمانه

اینجا به بعد من انداختم روی دنده شوخی که چطور انجامش بدیم

 

2

شهرت غربت حقانیت

4 ماه،2 هفته پیش

کشف کرده ام که خیلی خیلی آدم حسودی هستم. منتهی تو رو خدا نگاه کن به چه چیزایی و چه کسایی حسودی کرده ام و می کنم 

نه فعلا اسم نمی برم بعدا شاید گفتم . اما فوری و فوتی از من قبول کن که تا حسودی را کنار نگذارم رابطه صمیمی برقرار نمی کنم و تا این رابطه نزدیک نباشد انصاف را هم نمی توانم در مورد فرد مورد نظر رعایت کنم. و تصور کن بنا باشد راجع به حقانیت کسی قضاوت کنی که انصاف را هم نمی توانی در موردش رعایت کنی.....

من به آدمهای مشهور حسادت می کنم عوضش نسبت به آدمهای غریب چنین حسی ندارم 

اما یه چیزی داره منو خورد می کنه 

دیدن غربت شدید به آدم خیلی مشهور و غربت خانواده اش.....

به نقل از یک فعال فرهنگی:

« اطلاع دادند فعالین فرهنگی محلاتِ هدفِ آسیب‌پذیر در قم نشستی دارند. رفتم.....تجربیات ارزشمندی را شنیدم.

بچه‌ها خاطرات‌شان را هم می‌گفتند؛ بعضی از آن‌ها طنز بود، مانند نوجوان هفده‌ساله‌ای که بعد از به در بسته خوردنِ درخواست‌هایش از شهرداری، برای کمک به برگزاری هیئت‌شان گشته بود و مادرزنِ معاونِ شورای شهر را پیدا کرده بود و از طریق او توانسته بود چند عدد پارچه و مجوزِ برگزاری هیئت در پارکِ محله را بگیرد.

از بی‌پولی در کار فرهنگی هم به‌شدت گلایه می‌شد.

تعدادی از بچه‌ها گفتند: «درست است که فعالِ محلاتِ حاشیه هستیم، اما فکر نکنید پولداریم... ما اصلاً برای جلسه نیامدیم. به ما گفتند پول بلیط می‌دهید، آمدیم زیارت حضرت معصومه.»

برخی از حرف‌ها هم بغض‌آلود بود، مانند جوانی که گفت: «با کفش‌های رفیقِ شهیدم آمده‌ام؛ رفیقی که دی‌ماه تکه‌تکه شد...» یا دیگر مجاهدی که چفیه شهید صدرزاده در هنگام شهادت را دورِ گردن داشت.

اما تیرِ آخر را یکی از برادرانِ تهرانی زد. از محلهٔ هرندیِ تهران آمده بود؛ محله‌ای به‌شدت آسیب‌پذیر در قلبِ تهران، از قتل و جنایت تا تأمین شیشهٔ کلِ تهران با کوچهٔ خورشیدِ معروف‌شان و دیگر آسیب‌هایی که شأنِ روایت، اَجَلّ از گفتن‌شان است.

گفت: «در این محلهٔ مستضعف، خانمی سال‌ها می‌آمد و کارِ فرهنگی می‌کرد. در همان کوچهٔ خورشید کلاس قرآن گذاشته بود.

به ما می‌گفت *"خانم حسینی‌ام."*»

می‌گفت: «خدا شاهد است من نمی‌گذارم مادر و خواهرم به این منطقه رفت‌وآمد کنند، اما این خانم اینجا منشأ اثر بود. محمد انصاری آمده بود زمین چمنِ محله، کلاس فوتبال گذاشته بود. این خانم هم پسرش را برای ثبت‌نام آورده بود. یک روز محمد انصاری بهش گفت: "کفشِ فوتبال بیار." پسربچه گفت: "آقای انصاری، من فقط یه جفت کفش دارم. با اون فوتبال می‌رم، مهمونی می‌رم، مدرسه می‌رم..."»

گفت: *«خانم حسینی بعد از جنگِ رمضان دیگر نیامد، چون همان روز اول شهید شد. ما بعدها فهمیدیم خانم حسینیِ محلهٔ هرندی، شهیده حدادعادل است! همسرِ رهبر انقلاب!

پدرشان آقای حداد عاشورا آمده بود هیئت‌مان؛ گریه می‌کرد و می‌گفت: "به خدا نمی‌دانستم می‌آید هرندی!"»*

بعد از شنیدن این روایت گیج و گنگم. دلم می‌خواهد زار بزنم. از خودم خجالت می‌کشم. غصه می‌خورم...

احوالاتم دگرگون است. رهبر شهیدمان به‌درستی که با خانواده و مال و جانش در راه خدا جهاد کرد. ما تا ابد شرمندهٔ اوییم. مایی که خودمان را فعالِ فرهنگی می‌دانیم، تا ابد شرمندهٔ رهبرِ شهید و امامِ حیّ هستیم.

این‌ها عاملِ ناراحتی و شرمندگی است، اما در روایتِ الهی سندِ افتخارِ ما هم هست.

او حکمِ جهادِ تبیین و محرومیت‌زدایی داده و خانواده‌اش جلوتر از همه پیش‌قدم بوده؛ 

امیرمهدی جعفری 

چهارشنبه | ۱۰ تیر ۱۴۰۵ |

ادامه نوشته 2
هیچ نوشتکی یافت نشد.

تمامی حقوق برای سحر بیداری محفوظ است

|

پلتفرم انتشار محتوا نویسنده