باد تند شده بود، لباسها را از روی بند برداشتم . البته نه همه را . بعضیها را گذاشتم که دیگران بردارند. لباسها را دوست ندارم . مخصوصا از روی بند جمع کردنشان را. تا کردن و چیدمانشان را.
محکوم بودن به کارهای خرده ریزی که بیشتر شبیه شوخی و جک است و اصولاً به نظر نمی رسد ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به دست هم داده باشند تا ما مشغول این کارها باشیم، دلسرد کننده است.
اما مشغول کدام کارها باشیم تا به این همه صرف انرژی و زمان بیارزد؟ به این همه از عدم تا اینجا توی راه بودن بیارزد؟
دل هرزه گرد خیال کرده هنر کرده هی چشمک می زند و دست بلند می کند که یک کار ارزشمند معرفی کند...
هیهات
اصولاً در همه این عمر مشغولیت جدی و سرش به تنش بیارزی پیدا نکرده ام و همه چیز را همه چیز را حتی فداکاریها و جانفشانیها را بازی می بینم. حالا بعضی بازی بزرگان هستند و بعضی بازی خردان.
من احتمالا آدم بازیگوش و اهمال کاری هستم و نمی بایست در این جایگاهی باشم که هستم اما شده است دیگر، تو بگو بازی چرخ روزگار
تنها چیزی که چندان شوخی به نظرم نرسید درد بود. اما طنز روزگار که اصلا سهمیه ای از درد برای من کنار نگذاشته بودند .
یک جایی هم گفتند بفرما این درد. یک درد شیرین و طبیعی و تمیز
درد زایمان
گفتیم باشد بسم الله
اما همان اول درد کسی جکی گفت یا چه که خندیدم و کشف کردم درد تخفیف پیدا می کند
در دورهای جدی تر درد الکی الکی خندیدم و درد الکی الکی آرام شد.
دیگر کاملا باورم شده بود که سر کارمان گذاشته اند و دارند از بالا به کل تاریخمان و کل بشریتمان می خندند
که ......
Chesh 5 روز،2 ساعت پیش