شاید عجیب به نظر برسد اما هر کدام از این قرص‌های سیاه‌ کوچک که ابعادشان فقط چند سانتی‌متر است، تقریباً به‌اندازه 1000 کیلوگرم زغال سنگ، انرژی تولید می‌کنند. این قرص‌ها دی‌اکسید اورانیوم فشرده یا همان سوخت هسته‌ای هستند.

فعلا در دنیا جز نیروگاه هسته‌ای، هیچ‌‌نوع نیروگاه دیگری نمی‌یابیم که هم با محیط زیست سازگار باشد و هم با حداقل ضریب ظرفیت 80 درصد (و تا بیش از 90 درصد) در سال برق انبوه، باصرفه و پایدار تولید کند؛ (به زبان ساده یعنی حداقل 80 درصد تمام مدت سال، بی‌وقفه مشغول تولید برق باشد.) برای مثال، هر نیروگاه هسته‌ای 1000 مگاواتیِ آب‌فشرده فقط با 27 تن سوخت دی‌اکسید اورانیوم، یک سال برای‌مان برق تولید می‌کند.

برق حاصل از نیروگاه‌های خورشیدی و به‌خصوص بادی، پاک و تجدیدپذیر است اما پایدار نیست چون خورشید همیشه نمی‌تابد و باد همیشه نمی‌وزد و البته ضریب ظرفیت‌‌ اولی اغلب کمتر از 25 درصد و دومی کمتر از 50 درصد است. نیروگاه‌های زمین‌گرمایی هم در حال حاضر، محدودیت‌های محیطی و اقتصادی خاص خودشان را دارند. 

برای دستیابی کشورمان به فناوری و چرخه سوخت هسته‌‌ای، یعنی از استخراج اورانیوم تا تبدیل آن به سوخت و مدیریت پس‌ماندهایش، جان‌های عزیزی فدا شدند.