تلاش بی‌‌شرمانه‌ی اخیر نیویورک‌‌تایمز برای توجیه پیش‌‌‌دستانه‌ی حمله به سدهای کشور در صورت درگیری‌های احتمالی آینده، عجیب نیست؛ روش معمول‌‌شان همین بوده: «اگر بهانه‌ای وجود ندارد، آن‌را بساز.»

از زدن پل کرج تعجب نکردم؛ از زدن توفیق‌دارو و دانشگاه شریف هم. تاریخ سیاسی غرب مالامال از جنایاتی است که این چیزها توی‌شان گم است. 

پل و شرکت و دانشگاه را دوباره می‌شود ساخت، مصیبت جای دیگری است. 

بیست‌وپنج مهر 1402 وقتی اسرائیل اولین بار محوطه بیمارستان المعمدانی (الاهلی) در غزه را زد و صدها قربانی گرفت، جماعتی ذره‌بین دست گرفتند تا توی ویدیوهای اصابت، ردی بیابند که نشان دهد کار، کار صهیونیست‌ها نبوده. بیچاره‌ها باورشان شده بود که «اسرائیل با مردم عادی کاری ندارد»! روایت صهیونیست‌ها را پذیرفته بودند که عامل انفجار، سقوط یکی از راکت‌های معیوب حماس بوده. اما از خود نمی‌پرسیدند حماس اگر راکتی در اختیار دارد که با هر اصابت صدها کشته می‌گیرد، چرا نه قبل و نه بعد از واقعه‌ی المعمدانی، علیه صهیونیست‌ها به‌کارش نبرد؟! 

تنها چند روز بعد، اسرائیل زدن بیمارستان‌های غزه را آغاز کرد و طی چند ماه همه بیمارستان‌ها و مراکز درمانی بدون استثناء مورد حمله قرار گرفتند و اکثر قریب به اتفاق‌شان از مدار خدمت موثر خارج شدند. 

جنگ روانی یعنی همین و امروز نیز داستان همان است. دردناک است دیدن کسانی که ماله به دست، کشتار و ویرانی را توجیه می‌کنند. از تخریب زیرساخت‌ها کک‌شان نمی‌گزد چون باورشان شده از روی پل (پلی که هنوز تمام و افتتاح نشده) سلاح جابه‌جا می‌کردند؛ در توفیق‌دارو سلاح شیمیایی می‌ساختند و از مخازن نفتی، سوخت تجهیزات جنگی را تامین می‌کردند و دانشگاه شریف هم لابد خط و ربطی داشته؛ پس، زدن‌ هیچ‌کدام‌شان اشکالی ندارد! 

قوه‌ی تعقل و تحلیل، ناگهان از کار نمی‌افتد؛ مخاطب اگر متوجه نباشد که خبرهایش را از چه منابع و رسانه‌هایی می‌گیرد، روزی چشم باز می‌کند و خود را میان ویرانه‌ها می‌یابد. امثال «اینترنشنال» و «بی‌بی‌سی» رسانه نیستند؛ اتاق جنگ روانی کسانی هستند که می‌خواهند سر به تن‌مان نباشد. وظیفه آنها ایجاد تردید، بدبینی، یأس و نهایتا خشم در مخاطب ایرانی است؛ به‌حدی که به وی بباورانند مفلوک‌ و بی‌چاره است و در بدترین جای زمین زندگی می‌کند و سپس وقتی خشم و یأس در وجودش با هم آمیخت، اهرمنی می‌شود که به دشمنش گرا می‌دهد و بابت بمباران و تخریب و حتی به خاک افتادن کسانی که نمی‌شناسدشان، کِل می‌کشد و هلهله می‌کند.

تاریخ نگارشِ اصل یادداشت: 18 فروردین 1405


عکس سربرگ: تصویری از «بی1»، بلندترین پل غرب آسیا در کرج، حاصل کار مهندسان و کارگران ایرانی که حتی بعد از بمباران چندباره، در جریان جنگ تحمیلی سوم (جنگ رمضان) هم‌چنان روی پا ایستاده است. مأخذ عکس: تارنمای خبرگزاری دانشجو (snn.ir)