You need to enable JavaScript to use this application.
محتوای منتشرشده توسط Lunarian در این صفحه همه محتوا

میان خطوط زندگی: پذیرش خود

1405/03/25 - 00:27 در تکه‌های پراکنده ذهن

چهره جدیدم با این مدل مو، باعث شده اعتماد به نفس بیشتری داشته باشم. حس خوبی بهم می‌ده. صورتم کوچیکتر دیده می‌شه و از اون چهره جدی و خشک، کمی بامزه‌تر دیده می‌شم. دوستام بهم می‌گن که خیلی بهم میاد، شاید بیشتر موهامو تو این حالت قرار بدم، خصوصا بخش چتری‌هاش.

اولین بارمه که چتری رو امتحان می‌کنم. در کل، انگار دارم یه سری از ترس‌ها رو رد می‌کنم. یکیش همین تغییراتی بود که می‌ترسیدند عملیشون کنم که شاید اون مجسمه بی‌نقصی که از خودم توی ذهنم ساختم ترک بخوره و بعدش زشت بشه. اما حالا می‌دونم شاید همین ترکیب رنگ‌های مختلفه که باعث می‌شه مجسمه من خاص دیده بشه. همین که حس زندگی بده. مثل آرکان‌های گنشین. اون مجسمه‌ها هر کدومشون واقعا انعکاس آرکان اون نیشنه، و واقعیه و زیباست. از هیچکدومشون نمی‌تونی ایرادی بگیری چون کنار هم قشنگ دیده می‌شن.

شاید الان منم دارم کم کم به این درک درباره خودم می‌رسم، که من بی‌مصرف و زشت نیستم. همینطوری مهتابم. با همون علایق عجیب و غریب، با همون چیزایی که به نظر بقیه کسل‌کننده به نظر میاد، با همون اخلاقی که پیش آدم‌های نزدیکشه؛ حتی اگه مسخره به نظر بیاد مهم نیست، چون نیازی به زدن نقاب برای پذیرفته شدن ندارم.

پارسال، یه سوالی ترند شده بود که از چت جی‌پی‌تی بپرسید «من درحال حاضر به چه چیزی نیاز دارم؟» و جوابی که گرفتم عجیب بود. «پذیرفته شدن» 

قبل از اون هیچوقت نفهمیده بودم چقدر تلاش می‌کنم و چه رفتارهایی رو تحمل کردم تا فقط پس زده نشم. اما حالا، پیش آدم‌های درست زندگیم، می‌تونم احمق‌ترین ورژن خودمم باشم ولی اونا بهم کمک می‌کنن به جای اینکه بذارن تو حماقتم بمونم. 

از اینکه آدم‌هایی که بهم احساس بد می‌دادن رو کنار گذاشتم خوشحالم و به خودم افتخار می‌کنم که خودم رو از اون بند اسارات آزاد کردم. دکترم بهم گفت اینا نشانه بزرگ شدنمه و حق با اونه...

فردا احتمالا می‌رم دکتر. امیدوارم کمی از پیچیدگی های مغزم رو بتونم باز کنم و آسون تر به زندگی ادامه بدم.

2

اتاق خالی

1405/03/17 - 13:09 در انعکاس سایه‌ها
اتاق خالی

کاش وقتی این را می‌خوانی، هیچ‌کدام از این جمله‌ها برایت آشنا نباشند.

تا حالا شده ساعت‌ها در اتاقکی خالی بنشینی و فکر کنی فقط چند دقیقه گذشته است؟ آن‌قدر به سکوت عادت کنی که گذر زمان را فراموش کنی. ناگهان بفهمی فقط چند دقیقه نبوده؛ ساعت‌ها، روزها، هفته‌ها و شاید حتی سال‌ها از کنارت عبور کرده‌اند و تو متوجه هیچ‌کدامشان نشده‌ای.

ادامه نوشته 1

میان خطوط زندگی: روزهای کدر

1405/03/15 - 02:17 در تکه‌های پراکنده ذهن، رد غبار

چند روزی هست که یک موضوع نوشتن توی ذهنم پرسه می‌زنه، ولی هی از نوشتنش طفره می‌رم. انگار شروع کردن همه‌چیز برام سخت شده. دو شب پیش که بالاخره تونسته بودم مقاومت کنم، نصفشو نوشتم و انگار حواسم نبود ذخیره کنم. مطابق انتظار همش پرید و من اونقدر عصبی شدم که دیگه دلم نخواست ادامه بدم.

به شدت کسل و بی‌حوصله ام. به سختی درس خوندن رو ادامه می‌دم و تمام تلاشم اینه که متوقف نشم. کند برم بهتر از متوقف شدنه نه؟ همش هم تقصیر این سیکل ماهانه آزاردهنده‌ست که یک هفته تمام زندگیم رو بهم می‌ریزه. ولی مطمئنم تا یکی دو روز آینده بهتر خواهم شد و زندگی روند عادی خودش رو پیدا می‌کنه.

این روزها خیلی داره سخت می‌گذره. نمی‌دونم حتی از چی بنویسم و از اینکه دارم چنین محتوای بی سر و ته رو توی نویسنده منتشر می‌کنم احساس خجالت دارم. نمی‌دونم زندگی قبلا هم همین بود یا الان یکم زیادی داره سخت می‌شه؟ از همه جا دارم فشار رو حس میکنم و نمی‌دونم باید چی‌کار کنم. فقط اگه این بغض بشکنه و بتونم گریه کنم. یا بتونم جایی تخلیه‌ش کنم... مطمئنم حالم بهتر می‌شد.

کاشکی اینجا هم اتاق خشم داشتیم. با تمام وجودم بهش نیاز دارم. اونجا نه به کسی آسیب می‌زنم نه به خودم. فقط هرچی تو وجودم رخنه کرده رو می‌اندازم بیرون. شاید... فقط شاید کمی سبک‌تر بشم.

احساس می‌کنم کدر شدم. دیگه درخشش سابق رو ندارم. می‌ترسم دوباره، لبخندم رو که به سختی به دستش آوردم رو از دست بدم...

3

صندوقچه گنج موسیقی

1405/03/11 - 01:14 در انعکاس سایه‌ها

حالا دارم به یک موسیقی که یکی از عزیزترین آدم‌های زندگی‌ام برایم فرستاده گوش می‌دهم. یک بی‌کلام با هزاران حرف. فقط اگر با دقت گوشت را به آن بسپاری، می‌توانی آن صداها را بشنوی. مثل روایت یک قصه‌ است؛ قصه‌ای سرشار از ناامیدی و عشق نافرجام، ولی با باریکه نوری از امید. انگار که می‌گوید بعد از آن باران دلگیر، نور دوباره می‌آید و قلب‌ها را روشن می‌کند. اما نمی‌دانم چرا هر بار که به آن گوش می‌دهم، اشک از صورتم جاری می‌شود. شاید اگر به خود چندسال پیشم می‌گفتی که «روزی موسیقی‌ها برایت خاطره می‌شوند» باور نمی‌کرد. آخر چگونه یک ملودی ساده می‌توانست هزاران خاطره را با خود حمل کند؟ ولی حالا با گوش دادن به این بی‌کلام فوق‌العاده، تمام آن روز برایم تداعی می‌شود. روزی که برای هردوی‌ ما روز سخت و دشواری بود، اما حرف‌هایمان باهم ساعت‌ها خنده به لب آورده بود. هردو درحال گوش دادن به همان موسیقی غمگین و عمیق بودیم اما باهم می‌خندیدیم. مثل همیشه حرف‌هایمان با موسیقی که گوش می‌دادیم تطابق نداشت. همیشه درحال تناقض بود ولی همین بود که آن‌ روزها را خاص می‌کرد. در آن موقع از سال، من در بدترین نسخه خودم بودم؛ آشفته، افسرده، پریشان و کوه باری از ناامیدی. ولی موسیقی‌ها و همین صحبت‌ها با این آدم، برای من مثل همان نور بود. موسیقی‌هایش، برای من مانند یک گنج بسیار ارزشمند می‌ماند. از او ممنونم. من به دعا و خداوند ایمان دارم، برای همین، برایش سلامتی و موفقیت‌های بزرگی که در دلش دارد را آرزومندم. امیدوارم همانطور که او در روزهایی که فقط نفس می‌کشیدم کنارم بود، در روزهای سخت زندگی‌اش برایش معجزه‌هایی اتفاق بیافتد.

3

میان خطوط زندگی: هنوز در راهم

1405/03/10 - 14:22 در تکه‌های پراکنده ذهن

من هیچ‌وقت بلد نبودم شاعرانه و خاص صحبت کنم. وقتی بچه‌ بودم، دلم می‌خواست متفاوت باشم، ولی وقتی بزرگتر شدم دیدم که خودمم هیچ فرقی با مامان و بابام ندارم. 

مثل همه‌ی آدم‌های دیگه، ساده‌ام. صادق و روراست‌ام و برای گرفتن توجه دست به هرکاری نمی‌زنم. برای همین زندگی من در ظاهر خیلی کسل‌کننده‌ست.

شاید در باطن هم همینطور باشه، به هرحال من به مقصد اولیه زندگی نرسیدم و جاده‌ای که درش حرکت می‌کنم همون‌طور صاف و یکنواخت شده؛ با همون درخت‌ها و منظره تکراری. هیچ تابلوی راهنمایی هم وجود نداره. فقط یک مرد با ظاهری جادوگرمانند، چوب‌دستیش رو به این سمت گرفت و فقط گفت تا آخرش برم. الان مدت هاست در حرکتم ولی هنوز نرسیدم. پاهام خسته شده و درد می‌کنند. هر از گاهی کفش پامم اذیت می‌کنه و چیزی به پاره شدنش نمونده. اون‌بار هم خوردم زمین و زانوهام زخمی شد، فقط از صبح تا غروب رو نشستم و بعدش دوباره بلند شدم و راه رفتم. شاید به کندی حلزون حرکت می‌کردم اما حداقل حرکت می‌کردم می‌دونید؟

راستش گاهی فکر می‌کنم نکنه تو این جاده گیر کردم و اون مرد جادوگر بهم دروغ گفته بود؟ شاید اصلا این جاده به هیچ‌جا ختم نمی‌شه و قرار نیست نوری ببینم؟ اصلا از کجا بفهمم تمام شده؟ نمی‌دونم. شاید گوش دادن به حرف اون مرد حماقت باشه، ولی تو این جایی که هیچ راه فراری ازش بلد نیستم، بهترین انتخاب ممکنه. شاید بعداً راهی براش پیدا بشه اینطور نیست؟

نباید بخوابم... باید به راهم ادامه بدم.

2

چشم‌هایم دنبال تو بود

1405/03/08 - 20:50 در انعکاس سایه‌ها
چشم‌هایم دنبال تو بود

وقتی چشم‌هایم را باز کردم، ذهنم نتوانست زمان و مکان را تشخیص دهد. هنگامی که خواستم بلند شوم، زانوهایم برای لحظه‌ای خم شدند. دنیا دور سرم چرخید و نفسم از درد برید، اما خودم را نگه داشتم.

انگار تازه همه‌چیز را به یاد آورده باشم، سراسیمه به بیرون دویدم. درد در تمام استخوان‌هایم می‌دوید، اما فقط یک فکر در سرم بود.

گفته بود او را می‌کشد.

ادامه نوشته 2

سم نامرئی

1405/03/05 - 20:22 در انعکاس سایه‌ها
سم نامرئی

کوه خشم وجودم، به مرور بزرگتر می‌شود؛ گلویم را فشار می‌دهد و راه نفس کشیدن را برایم تنگ‌تر می‌کند. هربار که نمی‌خواهم تسلیم او شوم، قدرتش را به رخم می‌کشد و من دوباره تاب ایستادن را از دست می‌دهم. سقوط، کوتاه بود؛ اما برخورد با واقعیت زمین، عمق جانم را لرزاند. 

گاهی فکر می‌کنم سال‌ها پیش، کسی طلسم بی‌صدایی در جانم کاشته است؛ طلسمی که با هر تنش کوچک بیدار می‌شود و در رگ به رگ تنم می‌دود، مانند زهری که راهش را خوب بلد است. 

انگار برای من، رنج هیچ‌وقت حادثه‌ای ناگهانی نیست؛ جرعه‌جرعه می‌آید، آرام می‌پیچد، و در نهایت بخشی از من را کم می‌کند.

می‌ترسم روزی همین خشم انباشته، همین سم نامرئی، آخرین نفس‌هایم را ازم بگیرد.

سرگردان در هیاهوی شهر

1405/03/04 - 19:39 در رد غبار
سرگردان در هیاهوی شهر

دیرگاهی‌ست که تقویم‌ها به چشمم نمی‌آیند. صبح‌ها، تنها تکرار ملال‌آور سایه‌هایی‌ است که روی دیوار اتاق می‌خزند. انگار تمام فصل‌های سال در شانه‌هایم انبار شده‌اند. هر قدمی که برمی‌دارم، وزن قرن‌ها بی‌خوابی را روی ساق پاهایم احساس می‌کنم. پلک‌هایم، این دو پرده‌ی سنگین کدر، اصرار دارند که دنیا را پشت حصار تاریکی پنهان کنند. انگشتانم دیگر توان ورق زدن آرزو‌هایم را ندارند. 

روحم، مثل پارچه‌ای که بارها شسته شده باشد، رنگ باخته و نازک شده است؛ آن‌قدر که هر لمس کوچکی از زندگی، خراش عمیقی بر آن می‌اندازد.

انگار صدایم در پس‌کوچه‌های بی‌رمق روز، گم شده‌ است. دست‌هایم تمایلی به نوشتن نام خودم هم ندارند. خستگی مثل سایه‌ای که از من بزرگتر است، همه‌جا پا به پایم می‌آید. راه فراری ازش نیست و هرچه می‌گذرد، بیشتر در غبار این گردباد محو می‌شم؛ گویی که بخشی از آن هستم.

در من، سکوتی عمیق رخنه کرده؛ همان سکوتی که پیش از طوفان، تمام شهر را فرا می‌گیرد. دلم می‌خواهد فارغ از نام و نشان‌ها، جایی باشد که بتوانم برای لحظه‌ای، این بند ناف پیوسته به اضطراب را ببرم... و تنها باشم.

وای. واقعا باورم‌ نمیشه یادت موند و تا ویژگی پیوند اومد، جدی «نور دیررس» رو پیوند کردی :)))

@aseman

تمامی حقوق برای Lunarian محفوظ است

|

پلتفرم انتشار محتوا نویسنده