You need to enable JavaScript to use this application.

ظاهر زیبا یا باطن زیبا؟

1405/05/24 - 01:10
ظاهر زیبا یا باطن زیبا؟

داشتم درمورد چیزی فکر می‌کردم و تصمیم گرفتم راجع بهش صحبت کنم. 

من خودم هنوز خودم رو «نویسنده» خطاب نمی‌کنم. چون من کسی ام که هنوز داره سبک و سنگین می‌کنه، آموزش می‌بینه، نوشته‌هاش سرشار از ایراده و شاید می‌شه گفت یه کارآموز نویسنده‌ست. پس اینی که می‌خوام درموردش حرف بزنم بخاطر این نیست که خودم رو بالا ببینم یا هرچیزی از این دسته. فقط احساس درونیمه که نمی‌دونم درک می‌شه یا نمی‌شه.

معمولا آدم‌های دورم، همیشه وقتی یک متن رو می‌بینن که از الفاظ شاعرانه استفاده کرده و چندتا کلمه قلمبه سلمبه رو کنار هم گذاشته، به نظرتون اون کسی که اینو نوشته خیلی قلم خفنی داره و قلمش خاص و رویاییه. بله درسته، ولی به نظر من این واژه برای کسی صدق می‌کنه که متنش فقط این هارو در بر نگیره. یه سری از این دسته آدم‌هارو دیدم که به نظر شخص من، فقط چندتا جمله کنار هم گذاشته شده، بدون اینکه معنی و مهم‌تر از همه، حس واقعی بودن بده. 

من گاهی اوقات دنیارو جور دیگه ای حس می‌کنم که نمی‌تونم برای بقیه توصیفش کنم. برای همین از لفظ «بو کردن» استفاده می‌کنم. این‌ها برای من هیچ حسی ایجاد نمی‌کنند. قلبم رو قلقلک نمی‌دن. بحث به این نیست که هرکسی سبک نوشتاریش متفاوته. چطور بگم... تو می‌بینی یک نفر تو نوشته‌هاش کلی استعاره و تشبیه استفاده کرده، ولی وقتی دقیق می‌خونیش اینطوری می‌شی: خب که چی؟ 

این دقیقا چیزیه که درموردش می‌گم. به نظر من نوشتن به این نیست که فقط از کلمات خاص و شاعرانه استفاده کنیم. به نظرم باید واقعی باشه. حس بشه، درک بشه، چیزی که بشه توی ذهنت تجسمش کنی حتی اگه تجربه‌ش نکرده باشی.

گاهی یک متن در ظاهر معمولی، می‌تونه هزاران برابر معنا و عمق بیشتری از یک متن به ظاهر زیبا باشه. ولی متاسفانه، آدم‌ها این رو نمی‌بینن و برای همین، توجه سمت ظاهر زیباست. 

در کل، امیدوارم یه روزی هرکسی که حقشه، اون توجه واقعی رو بگیره. هرکاره‌ای باشه، چه هنرمند باشه، چه نویسنده، چه مهندس، چه پزشک یا هرچیز دیگه ای. 

بازم می‌گم که این فقط نظر شخصی خودمه 🫐🤍

5

پراکندگی‌های ذهن

1405/05/21 - 21:24

فقط یه هفته به کنکور مونده... اینکه همه بهم امیدوارن، کمی نگرانم می‌کنه. این نگرانی از جایی می‌آد که شاید باعث سرافکندگی بشم. من خوب درس خوندم، ولی گاهی اوقات وسواسم باعث می‌شه حس کنم کم کاری کردم و همین میذاره که سر جلسه تمرکزم بهم بریزه و نتونم عملکرد واقعیمو نشون بدم. از همین می‌ترسم و نگرانم. نمی‌دونم با امتحانات نهایی چی‌کار کردم. اصلا چه نتیجه‌ای قراره ببینم. بدتر از پارسال یا بهتر؟ نمی‌دونم واقعا. طاقت ندارم دوباره این مسیر سخت رو طی کنم. تنها چیزی که از کائنات می‌خوام اینه که من رو آزاد کنه و این مسیر همین‌جا تموم شه. یه سری چیزها دست من نیست ولی من واقعا با وجود همه اینا زحمت کشیدم. یک هفته عینک نداشتم و چشمام درد می‌گرفت، اما درس خوندم. کولر نبود و تو گرما، درس خوندم. بارها از خستگی وسط درس خوندن خوابم می‌برد. خواب‌های آسوده‌ای نداشتم. با دارو سر پا موندم، اما درس خوندم. با شرایط بد خونه، با سر و صداها، با اعصاب خرد کنی‌ها، بدون کتاب تست و... عملا خودم بودم و خودم. و الان نمی‌دونم «لونا» چقدر تونسته خوب جلو بره. آیا واقعا می‌تونه از پسش بربیاد‌؟ یا قراره بعد جلسه گریه کنه؟ یا گریه‌اش هنگام نتایج باشه؟ 

نمی‌دونم. فقط ازتون می‌خوام، از هرکسی که اینو می‌خونه، برام دعا کنید. این نقطه عطف زندگی منه و فقط با چیزی که تو دلمه می‌تونم این زندگی رو تغییر بدم. 

زندگی، لطفا بهم یه شانس بده. بذار منم بتونم بخندم. بذار منم خوشحالی مامان و بابامو ببینم. بذار برای یک بار هم که شده، به خودم افتخار کنم.

8

بدون عنوان

1405/05/05 - 02:15

مدتی بود که هیچ حرفی برای گفتن نداشتم. هنوزم ندارم. اومدم فقط بگم که چقدر پس سرم خالی شده، چقدر این کرختیم داره بدتر می‌شه و چقدر دیگه دلم نمی‌خواد ادامه بدم. دیگه چیزی حتی آزارم نمی‌ده، فقط دوباره دارم برمی‌گردم به سکوت. به همون سکوت مرگباری که ذره ذره داره خفه‌ام می‌کنه. خشم مخفی وجودم، دردناک به سرم فشار میاره و می‌ترسم روزی اونقدر طناب دورش رو سفت تر کنه که منجر به انفجار و متلاشی شدن مغزم بشه؛ دقیقا زمانی که نتونم کنترلش کنم. حتی عنوانی برای این حرف‌ها ندارم. تمایلی به درمان ندارم و فقط... فقط نمی‌دونم. حتی نمی‌دونم چی می‌خوام.

سیر شدن طوفان

1405/04/19 - 03:15 در رد غبار
سیر شدن طوفان

غبار روی سینه‌ام، هر لحظه ضخیم‌تر می‌شود و دستان‌ زخمی من، رمقی برای کنار کشیدنش ندارد. دیده‌ی رو به رویم، تار و تنگ است. آیا من در صحرای درندشتی گم شده و سر از اینجا در آورده‌ام یا واقعا حبس شده‌ام؟

نفس‌هایم، همگی، همراه چند صدتا خاک‌ریزه به سمتم می‌آمدند و دم و بازدم را سخت‌تر می‌کردند. سرفه‌های مکرر و سرگیجه‌های بی‌شمار. هر چه می‌گذشت، منظره رو به رویم تاریک‌تر، فشار دور استخوان‌‌هایم محکم‌تر و لب‌هایم از شدت بی‌آبی، جمع‌تر می‌شد. انگار حتی فضا هم درحال تنگ شدن بود و گردباد بی‌رحمانه دورم، سرعتش را به آرامی بالا و بالاتر می‌برد. من از این کارش وحشت زده بودم؛ از اینکه کسی بخواهد به آرامی و ذره‌ذره درد را در وجودم تزریق کند، ذره‌ذره روحم را پرپر کند. او عذاب کشیدنم را دوست دارد.

هیچ راه فراری نبود. شاید اگر قطره‌ای نور را می‌دیدم، مقاومت می‌کردم ولی... دیگر برای کنار زدن غبار، دستی بلند نکردم. وقتی فهمیدم گردباد از ترس من نیرو می‌گیرد، تنها کاری که از من برمی‌آمد، ایستادن بود؛ تا شاید خودش از سیر شدن، مرا رها کند.

آن سوی آینه

1405/04/17 - 03:07 در انعکاس سایه‌ها
آن سوی آینه

تا مدت‌ها، فکر می‌کردم من «آبی»‌ام. آبی، رنگی‌ست که از کودکی تا امروز، سراسر وجود آتشینم را خنک می‌کند.

همیشه آدم‌ها را برای خودم در قالب رنگ‌ها دسته‌بندی می‌کردم. به‌هرحال، اگر کمی بیشتر دقت کنی، هر کسی هاله‌ای از خود منعکس می‌کند؛ رنگی که تمام وجودش را آشکار می‌سازد.

من رنگ همه را می‌دیدم، جز خودم. گمان می‌کردم هیچ‌کس رنگ خودش را نمی‌بیند؛ برای همین، خودم را آبی می‌پنداشتم.

اما یک روز، وقتی انعکاسم را در آینه‌ای متفاوت‌تر از همیشه دیدم، هیچ بازتابی نبود. گویی روحم هرگز رنگی نداشت، یا شاید رنگش را باخته بود.

آن آینه، رنگ واقعی همه را نشان می‌داد؛ اما وقتی نوبت به من رسید، رنگی وجود نداشت. هیچ. فقط محوشدگی سیاه و سفید؛ نه آن‌قدر سیاه که دیده شوم، نه آن‌قدر سفید که پیدا باشم.

حقیقت تلخ بود؛ اینکه سال‌ها گمان کنی به آرامش آبی تعلق داری، اما در واقع چیزی جز پوچی مطلق نباشی.

با خودم گفتم شاید من پروانه‌ای باشم که هنوز از پیله‌اش بیرون نیامده است. شاید بال‌هایم همان رنگی را داشته باشند که همیشه دوستش داشتم؛ درخشان و زیبا، درست مانند قصه‌ها.

اما زندگی، شبیه قصه‌ها نبود.

سال‌ها گذشت و شاید حتی از پیله‌ام بیرون آمدم؛ اما میان تمام پروانه‌های اطرافم، فقط بال‌های من بی‌رنگ و محو بودند. یکدست نبودند؛ گوشه‌هایی کدرتر و پژمرده‌تر از باقی‌شان به نظر می‌رسید.

نمی‌دانم این متفاوت بودن خوب است یا نه. فقط می‌دانم هنوز، میان این همه رنگ، جایی برای خودم پیدا نکرده‌ام.

4

نور دیررس

1405/04/16 - 03:03 در انعکاس سایه‌ها
نور دیررس

قبلا خوانده بودم که بعضی از ستاره‌ها، حتی سال‌ها پس از مرگشان، هنوز در آسمان می‌درخشند. چشمان ما همچنان آن‌ها را روشن می‌بینند، اما در حقیقت، مدت‌هاست که خود آن ستاره دیگر وجود ندارد. از همان لحظه، هر بار که کسی لبخند می‌زد، با خودم فکر می‌کردم نکند این هم فقط نوری باشد که دیر به من رسیده است. 

لبخندش آن‌قدر درخشان بود که هرگز نمی‌توانستم نگاهم را از آن بردارم؛ گویی اگر چشم از آن برمی‌داشتم، چیزی را از دست می‌دادم. همان درخشش دیررس، تاریکی را از چشم‌هایم پنهان می‌کرد. هر بار که به چشمانش خیره می‌شدم، هنوز رد همان نور را می‌دیدم و خیال می‌کردم سرچشمه‌اش هنوز زنده است. خیلی دیر فهمیدم پشت آن روشنایی، در سیاهی چشم‌هایش، مدت‌ها بود که تنها یک سیاهچاله باقی مانده بود؛ جایی که حتی نور نیز دیگر راهی برای گریختن از آن نداشت.

دیر یا زود، سفر این نور هم به پایان می‌رسد و آخرین پرتو نیز از راه می‌رسد؛ آن‌گاه دیگر چیزی از آن ستاره باقی نمانده است. آنجاست که می‌فهمی دیر رسیده‌ای؛ دیرتر از آن‌که بتوانی خاموشی‌اش را جبران کنی. بعضی دیرهنگام‌ها، راهی برای بازگشت باقی نمی‌گذارند.

کسانی که دوستشان داریم نیز همین‌گونه‌اند؛ شاید مدت‌هاست از درون خاموش شده باشند، اما لبخندشان هنوز به ما می‌رسد. ما همان نور دیررس را می‌بینیم و خیال می‌کنیم ستاره هنوز زنده است. تا روزی که لبخند، آرام‌آرام محو می‌شود و تنها حسرت نوری می‌ماند که سال‌ها پیش خاموش شده بود.

شاید تنها امید همین باشد؛ جاهایی که روزی با حضورشان روشن کردند، هنوز اندکی از نور آن‌ها را در خود نگه داشته‌اند. شاید آدم‌ها می‌روند، اما روشنایی‌ای که در دل دیگران به جا می‌گذارند، سفرش را دیرتر از خودشان به پایان می‌رساند.

5

پیش از آنکه خالی شویم

1405/04/13 - 01:51 در انعکاس سایه‌ها
پیش از آنکه خالی شویم

درست در زمستان سال پیش، اتفاق عجیبی افتاد. چیزی که در آن لحظه، نمی‌توانستیم فاجعه‌بار بودنش را درک کنیم. فقط گمان می‌کردیم که به دلیل سرمای زیاد است که آن همه ابرهای کوچک خاکستری، مقابل خورشید قرار گرفته‌اند و نورش را از ما دریغ کرده‌اند. ولی روز به روز که می‌گذشت، آن ابرهای کوچک کدر، پررنگ‌تر و کشیده‌تر می‌شدند. سرمای استخوان سوزی همه‌ جا را فرا گرفته بود. هر روز که بیدار می‌شدم، بلافاصله مقابل پنجره اتاقم می‌نشستم؛ به امید اینکه روزی بیدار شوم و درخشش آن نور بی‌انتها، پلک‌هایم را به‌ هم فشار دهد. اما هرگز آن روز نرسید. 

حالا تابستان است، دیگر بهانه‌ای برای ربط دادن این ابرهای سیاه به زمستان نیست. آسمان آبی نیست، حالا کدر و خاکستری است و پر از حفره های توخالی. شاید اگر طوفانی ایجاد می‌شد یا حتی رعد و برقی وجود داشت، تحملش آسان‌تر می‌شد. می‌پرسی چرا؟ باید بگویم که چگونه می‌شود وزنه‌ای سنگین را، بی‌آنکه حتی آن را ببینی، بر قلبت بگذارند؟ و بعد هیچ نشانه‌ای را نداشته باشی و ناگهان ببینی قلبت سیاه و خالی شده است. این سکوتش مهیب است، مرا می‌ترساند. نمی‌دانم، شاید تمام خشمش را جمع کرده تا همه را باهم بروز دهد. یا شاید، قرار است روزی هر کدام از ما هم، خالی شویم؟

1

جان دادن به یک کاغذ

1405/03/28 - 01:37 در تکه‌های پراکنده ذهن
جان دادن به یک کاغذ

دلم خیلی برای نوشتن داستان‌هام تنگ شده. شرایطی که هست باعث شده مدتی از نوشتن داستانم کناره‌گیری کنم. خیلی برنامه‌ها براش دارم. یا شاید بهتره بگم، برای سه‌تاشون. جدیدترین داستانم یک درام غمگینه. اولین داستانی که جرئت پیدا کردم بنویسمش هم پلیسی معمایی. من از ژانر معمایی و جنایی خیلی خوشم میاد، و فکر می‌کنم بخاطر اینه که همیشه رویام این بود که کارآگاه پلیس بشم. 

ادامه نوشته 4
وای. واقعا باورم‌ نمیشه یادت موند و تا ویژگی پیوند اومد، جدی «نور دیررس» رو پیوند کردی :)))

@aseman

تمامی حقوق برای Lunarian محفوظ است

|

پلتفرم انتشار محتوا نویسنده