سلام و درود بر شما.

پس از یک ماه، با خود گفتم که مطلبی را منتشر کنم که من نیز مانند علیرضا جان بگویم که زنده هستم. اما به چه قیمت؟ مشغول موج سواری هستم و پرش از روی این موج به سوی آن موج، شاید ترکیب موج + سواری، ترکیب درستی برای این وضعیتی که در آن گیر کردم، نباشد. شاید همان بیت چو تخته پاره بر موج، رها، رها، رها، من گزینه بهتری باشد . بخشی از روزهایم را به نظر شما می‌رسانم و می‌گویم که چه شده است.

در این یک ماه که نبودم:

  • پروژه D1 که در این پست، در مورد آن صحبت کرده بودم، با موفقیت شکست خورد. بخوانید از توسعه دهندگانی که در وسط راه، دوباره، دست ما را در پوست گردو گذاشتند و دوباره حماقت هاتف را به هاتف یادآوری کردند که مرد حسابی، ایران، اصلا و ابدا جای گروهی کار کردن نیست! چه در آن پادکست (لعنت خدا بر او باد) که ۴ گروه جمع آوری شد و حتی یک قسمت هم با این گروه‌ها ضبط نشد و جز حاشیه، چیزی عاید هاتف نشد، تا به امروز که در این پروژه نیز، دست تنها بودم و دست تنها ساختم! تصمیم گرفتم که آن را در گیتهاب قرار دهم تا هر کسی که دوست داشت آن را دریافت و در هاست (یا حتی سرور) که دارد، دیپلوی کند و لذتش را ببرد. یعنی بحث ره آورد مالی و اینکه باز هاتف بتواند ممر درآمدی داشته باشد که بتواند آن ممر درآمد را برای انجام کارهای بیشتر و بهتر هزینه کند (نه برداشت شخصی و یا کسب درآمد شخصی) هم باز شکست خورد! و هاتف دیگر خسته شده است که از درآمد شخصی خودش، برای پروژه‌هایی هزینه می‌کند که هیچ کسی علاقه‌ای به دیدن آنها ندارد.
  • به لطف همین نبودن ممر درآمد که عرض کردم، لپ‌تاپم را فروختم! به قیمتی بسیار ارزان. اکنون، با همان لپ‌تاپ برادر، دارم کارهایم را انجام می‌دهم. پولش را لازم داشتم و مجبور به فروش شدم. با آن لپ‌تاپ، ویدیوهای آموزشی زیادی را ساخته و در یوتوب گذاشته و سپس پاک کردم! وب‌سایت‌های زیادی را ساختم، وبلاگ‌های زیادی را به امید تاثیرگذاری نوشتم، پادکست‌های زیادی را ضبط کردم و دقیقا ۶ روز پیش، رفت! پر کشید!‌ اما چه عایدم شد؟ همان فحش‌های رکیکی که وبلاگ نویسان نامحترم و دوزاری، در همان وب‌سایتم (که بعدها به بلاگفا رفت و بعدها به بلاگ‌اسکای) در بخش نظرات می‌نوشتند و حتی وجودش را نداشتند که بگویند که هستند (گرچه با ابزارهایی، بخشی از آنها را می‌شناسم و برای شما باورنکردنی است که آن آدم چقدر بیشعور است، چون شما با افتخار هنوز وبلاگش را می‌خوانید و هیولایی که پشت این صفحه است را هنوز ندیده‌اید).  این هم تاوان من باشد که وقتی می‌بینم، یک محیطی به درد نمی‌خورد، زودتر دماغم را بکشم و خارج شوم! امیدوارم به جایی نرسد که به فروش هاردهایم برسم که دیگر ضربه آخر خواهد بود. 
  • گفتند چرا کانالت عضو زیادی ندارد؟ گفتم به تو چه؟ :)))) . هر کسی دوست داشته باشد دنبال می‌کند و هر کسی دوست نداشته باشد، نمی‌کند! به همان دو تخم مرغی که هر روز به خاطر ورزش باید بخورم و حالم بد میشه!
  • دیشب، آقای دکتر ما را در گوشه رینگ گیر انداخت و گیر داد که تو که بلند شدی و به اروپا رفتی و درس خواندی، آیا از اینها استفاده می‌کنی؟ هدفی داری؟ گفتم خیر! هدف من زندگی است! زندگی کردن است! همین و بس! و خلاصه افتاد به جان ما و بلاخره ما را قانع کرد که برای خودت اسم و رسمی هم بزن! فکر کردم که من مدت‌ها با نوشتن وبلاگ، نه برای اینکه شخص شناخته‌ شده ای شوم ( به شدت با این مشکل دارم و اصلا دوست ندارم در چشم باشم ). اما گفت که من ۱۱ رمان نوشته‌ام و فکر می‌کنم چرا بیشتر ننوشته‌ام! و در نهایت برای اینکه از گوشه رینگ بیرون بیایم، قول نوشتن یک کتاب تخصصی را دادم (که به هیچ عنوان آنقدر مانند بعضی‌ها بیشعور نیستم که حرمت قلم را نشناسم و ارزش کاغذی که قرار است روی آن جوهر پاشیده شود را نفهمم و هر خزعبلاتی را به چاپ برسانم و عقده و کمبودهایم را ارضا کنم). برای من نوشتن و کاغذ و کتاب، تقدس بسیار بالایی دارد! شاید بگویید که هاتف، اعتماد به نفس نداری! اما دقیقا اعتماد به نفسش را دارم و خودم را هم خوب می‌شناسم. می‌دانم که این مساله برایم بسیار مهم است و قلم برایم حرمت دارد و هنوز که هنوز است، جرات نوشتن پیدا نکردم. در نهایت این بحث، حسابی دیشب، من را به فکر فرو داشت که در چه مردابی، به دنبال جواهر بودم!‌ اکنون باید فکر دیگر کنم. 
  • مساله بعدی که دوست نداشتم در سکشن قبل به آن اشاره کنم این است که مگر مردم ما وقت و حوصله کتاب خواندن دارند؟ چرا بشینم کتاب بنویسم وقتی می‌توانم وبلاگ بنویسم. کتاب نوشتن را فعلا بی‌خیال شدم، اما در فکر خرید یک هاست و یک وب‌سایت هستم و نوشته‌هایی که به صورت PDF منتشر می‌شن و پادکست‌ها. محیط مخاطبان را هم با تمام احترامی که به بچه‌های وبلاگ‌نویس قائل هستم، نمی‌خواهم از این محیط انتخاب کنم. اگر تصادفی پیدایش کردید که قدمتان روی جفت چشمانم، اما از محیط وبلاگ‌ها، به حد کافی نوشیده‌ام.
  • در این موج‌های پست و بلند، اخیرا ورزش را آغاز کردم و حسابی ورزش می‌کنم. سیگار را هم خیلی وقت پیش ترک کرده‌ام و خیلی بابت آن خوشحالم. جایتان خالی، یک فوتبالی بازی کردم و با خود گفتم که ورزش چه نعمتی بوده! و فحش و لعنتی به اینستاگرام و وبلاگ و اینترنت فرستادم. البته این به معنی نفی اینترنت نیست! بحث فرهنگی شخصی است. ما آویزان اینستاگرام می‌شویم تا دوپامین ترشح کنیم. یک گل کج و کوله و شفت و شل به زیر طاق دروازه خواباندم، و باورتان نمی‌شود که چقذر دوپامین درونم منتشر شد! تا ۳ روز مشغول شکستن گردو با دمم بودم! حتما در پادکستی که در حال آماده کردن آن هستم، در موردش صحبت خواهم کرد. پیشنهادش می‌کنم. داشتن وبلاگ، ضبط پادکست، و.. خیلی منبع خوب دوپامین هستن، ولی ورزش اصلا چیز دیگری است. یادمان نرود که ایریسین و اندورفین و تستسترون هم از آورده‌های ورزش هستند. اگر دوست دارین تستسترون بالایی داشته باشین تا شخص جذاب‌تری به نظر برسین، ورزش خیلی خوبه! من اصلا حالم ۱۰۰۰۰ درجه با ورزش بهتر شده. عمرا اگر رهاش کنم.
  • و در نهایت، حس و حال هیچ کار آنلاینی را ندارم. ۲۴ سال برای چنین فعالیت‌هایی مثل وبلاگ‌نوشتن و وبلاگ خواندن و.. برایم کافی بود و متاسفانه اگر بخواهم آورده‌ای ازش اسم ببرم : ۰ ! همین! بزودی می‌خواهم کانال‌ها را هم آنفالو کنم. فکر می‌کنم دیگر بس است و وقت مهاجرت به سمت اجتماع‌های دیگر است، تا اینجا. اینجا به جز ضرر برایم هیچ نداشت و با افتخار و خوشحالی، آن را ترک خواهم گفت.

می‌خواستم کوتاه بنویسم، انقدر بلند شد. بروم چایی ام را دم کنم و ببینم امروز چه کاره هستم ....