دقت کنید رفقا.
اصلا بیایید این را سرلوحهی همهی نوشتههایمان قرار دهیم. بیایید این جمله را روی تودهی سلولهای خاکستری مغزمان تتو کنیم.
من جز همینها که نوشتهام چیزی برای گفتن ندارم. اینها هم مال هر کسی است که بتواند بخواندشان.