You need to enable JavaScript to use this application.
دسته‌بندی: ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

سر قبرم گل بکار، گل نذار!

3 ماه پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

خانومی، سلام... ببین این احوالات ماست.

 

روزی روزگاری بود، آرزو می‌کردم مامان می‌داشتم.

 

مامان!

 

روزی روزگاری بود، آرزو می‌کردم دوست داشته می‌شدم.

 

محبت!

 

روزی روزگاری بود، آرزو می‌کردم خوشحال باشم.

 

تا ابد؟

 

ابد!

 

(الان به طرز بدجنسانه‌ای آرزو می‌کنم هیچ‌کدامشان حتی به ذهنم نمی‌رسید.)

 

بعد، بعد...

 

روزی روزگاری شد، فهمیدم آرزو کردن شروع فرسایشی دیگری به اسم فراموشی است. باید هدف داشت، آرزو کردن به درد نمی‌خورد.

 

روزی روزگاری تصمیم گرفتم در کارم بهترین بشوم.

 

روزی روزگاری تصمیم گرفتم به چیزی برسم.

 

روزی روزگاری تصمیم گرفتم کاری باید شروع کرد.

 

ولی بعد نشد، نرسیدم، نبودم، ندیدم...

 

نمی‌فهمیدم.

 

چطور باید؟

 

ولی الان فهمیدم. الان متوجه‌ام چرا و چطور. نه خیلی زیاد... شاید کمی بیشتر از این‌قدر، ولی نه آن‌قدر.

 

حالا، حالا...

 

حالا سردرد وحشتناکی دارم، گوش‌هایم به شدت درد می‌کنند. احتمال می‌دهم عفونت ویروسی باشد که با ژستی سخیفانه چسبیده به پرده‌ی گوشم و برایش دمبل می‌زند تا برای جلسه‌ی آزمون فردای فردا هرچه بهترتر آماده باشم؛ آن‌قدر که از همان‌جا مستقیم بروم سرای ابدی، ان‌شاءالله.

 

هرچه خوانده و نخوانده بودم در هم قاطی شده، به حدی که نمی‌دانم جدی‌جدی باید بزنم به کار یدی یا هنوز اجازه دارم برای رسیدن به چیزی که دوست دارم در پیله‌ام بمانم.

 

صدایی می‌رسد که: آن‌قدر بمان، خفه شوی، کپک‌زده...

 

این همان ویروس است.

 

ما آبرویی هم نداریم که.

 

کاش می‌شد می‌رفتم پای پنجره، زیر نور مهتاب می‌نشستم، از نیمه‌شب تا طلوع کاذب برای خدا زمزمه می‌کردم که:

 

من طفلکی‌ام، گناه دارم و این‌ها...

 

برایم آن شوالیه‌ی سیاه‌پوش خوش‌قدوقامتت را، که قربانش شوم، ان‌شاءالله... به‌به، چه آفریده‌ای خدا، چه فرشته‌ای، چه رشیدی...

 

برایم بفرست. مرا بیاورد پیش خودت.

 

که اینجا، ببین، حتی این ویروس‌های میکروسکوپی هم زورشان به من سیاه‌سر چیرگی می‌کند.

 

حیف‌ات نمی‌آید؟

 

این همه زحمت کشیدی، ساختی مرا، بعد اینجا هیچ‌چیز نیست خوشحالم کند؟

 

پس لبخندها و خوشبختی‌هایم را کی می‌خواهی ببینی؟

 

بهتر نیست پیش خودت بمانم، همیشه خوشبخت...؟

 

بعد مثلاً خدا هم می‌گفت:

 

راست گفتی.

 

بعد مستقیم خودش می‌بردم.

 

اصلاً جیغ، وای!

 

ته رستگاری می‌شد دیگر.

 

نداریم... از این آپشن‌ها هم نداریم.

 

خدا خودش کمک کند تا سر جلسه‌ی آزمون بدنم سالم بماند.

 

بعد آزمون هم کامیونی، ویروسی، چیزی بزند مرا ببرد، حل است.

 

همه‌ی عشق و محبتم به گلبول‌های سفید و پادگن و این‌ها را همین الان  تقدیم می‌کنم. ان‌شاءالله باشد با تمام توان مقابل آن شرورهای کوچک بایستند...

 

فقط دو روز هم کافی است.

 

بعد... بعد از این آزمون بشری، بی‌ارزش، مهم، آینده‌ساز، سرنوشت و بخت تعیین‌کن...

 

اگر باز هم نرسیدم، خودم دست ویروس را می‌گیرم، با هم دمبل بزنیم اصلاً.

7

حاشیهٔ اعترافات دو دهه زیستا بودن

4 ماه پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

.

.

الان چطوره؟

اه....میشه اول من سوال بپرسم؟

 

چرا یک‌بار هم شده،

کسی که منتظرم تا متوجه بشه چطور خیره‌خیره نگاهش می‌کنم،

متوجه نمی‌شه؟

 

چرا یک‌بار هم شده دست از نامه نوشتن برنمی‌دارم... بعد چیکار کنم؟ کشیش شکار کنم؟

 

چرا جعبهٔ نامه‌های من باید خالی باشه؟

 

چرا فقط می‌تونم منظره‌ای بدون سایه ببینم؟

 

اصلاً این چرا بودنش مهمه؟

 

نمی‌شه یک‌بار فقط بتونم هرچقدر دلم می‌خواد گاز بگیرم؟ نفس بکشم؟ بدون حساب‌وکتاب اشک بریزم، لبخند بزنم؟

 

نمی‌شه یک‌بار هرچقدر دلم می‌خواد من باشم و بعد تظاهر کنم دیوانه شده بودم؟

 

یا مثلاً... تأثیر مستی‌ام بوده؟

 

مثلاً مستی از خوشمزگی پنیر صبحانه.

 

یا فقط صرفاً شعف از زاویهٔ دوست‌داشتنی خورشیدی که بیش از حد دلچسب می‌تابیده.

 

ولی عارف که معروفش اعتراف نمی‌کنه...

 

البته تقصیر منه، من همیشه مبهم رفتار می‌کنم، گنگ حرف می‌زنم، نمی‌تونم اون‌قدر که احساس می‌کنم صادق رفتار کنم.

 

ولی چرا باید؟ همین که به کسی آسیب نرسونم کافیه، درسته؟

 

و در این «کسی»، من هم شامل می‌شم، درسته؟

 

آدم‌ها هیچ‌وقت قابل اعتماد نیستن. پس چطور بیشتر از این وسط‌تر بایستم؟

 

اگر می‌تونستم جایی از ته دل فریاد بکشم، نمی‌دونم حنجره‌ام اگر تواناییش رو می‌داشت، قلبم هم می‌تونست تحمل کنه یا دوباره یخ می‌زد و می‌ترسید.

 

اولین بار شهربازی رفتن خیلی هیجان‌انگیز بود، اون‌قدر که به این فکر کنم بعد از کتابخونه و شیرینی‌فروشی تصرف کردن، شهربازی تصرف کردن جذاب‌ترین تصرف‌های ممکنه.

 

هنوز هم موردعلاقه‌ترین آهنگ‌هام اونایین که ناگهانی تو پلی‌لیستم بودن، مثل یک نفرین کوچیک که اشتباهاً به معجزه بدل می‌شه؟

 

روزهای بهتر هنوزم بوی پاییز مخملیِ سبزی می‌ده که در عین تحریک کردنم برای شیون کردن، طوری آرومم می‌کنه که از خودم بپرسم اون کی بود داشت از غم کپک می‌زد.

 

اه... همه‌چیز خیلی دوست‌داشتنیه. حتی وقتی به‌شدت کلافم می‌کنه، حتی وقتی دلم می‌خواد از دستشون خودم رو غیرفعال کنم.

 

اون‌قدر دوست‌داشتنیه که گاهی درک چرایی یا درستیش رو ندارم، فقط می‌تونم این‌طور حس کنم.

 

پس این‌طور حس می‌کنم و امیدوار می‌شینم بلکه جریانش همون‌طور آروم و بدون لرزش پیش بره، تا بتونم چیزی رو دورتر از خودم و همهٔ این‌ها تحسین کنم.

 

گاهی...

 

گاهی همه‌چیز رو فراموش می‌کنم. تا می‌خوام از اون فراموشی لذت ببرم، متوجه می‌شم چرا فراموش کردم، باعث می‌شه همه‌چیز لذتش رو از دست بده... درست مثل روزهای خاکستری‌ام.

 

گاهی هم همه‌چیزی که فراموشم شده بود دوباره محکم در خاطراتم رو می‌شکنه و تکرار می‌شه... اما احساسی نمی‌تونم بهش داشته باشم... چون نمی‌تونم بفهمم چرا فراموشش کردم.

 

یک زمانی یک چیزی داشتم...

 

فکر می‌کردم تا آخر قراره مال من باشه. ولی بعد معلوم شد چون می‌خواست مال من نبوده و هر وقت بتونه به جایی دور می‌ره، شاید از همون اول رفته بود؟

 

یک زمانی فکر می‌کردم همهٔ اون چیزی که می‌دونم قراره ثابت بمونه، آب قراره همیشه بی‌احساس جاری بشه و آتش هم بسوزونه... بدون اینکه دلیلی بپرسه.

 

بعد مشخص شد تنها چیزی که ثابته، طرز فکر محدود و چارچوب‌های احمقانه‌ام بوده.

 

دوست دارم می‌تونستم خودخواه می‌بودم، خودخواه‌تر از این؟

 

آرزو می‌کنم بچهٔ لوس‌تر و درمانده‌تری بودم، حماقت‌آمیزتر از این؟

 

تصور می‌کنم اگر این‌قدر پیش رفتم، تقصیر چه کسی جز من می‌تونه باشه... چرا؟ نمی‌تونم در این حد گاهی شرور باشم؟

 

شهر شلوغ سردردآوره، مردم خسته‌کننده‌ان، اجتماعات عذاب‌آورن، مکالمات باید دائم تحلیل بشن، حالت صورت مدام باید بررسی باشه، باید همیشه بهترین جلوه رو انتخاب کرد، باید سعی کرد بهترین حالت رو مجسم کرد.

 

برای رسیدن به کمال باید تا حدی حداقل تظاهر به نزدیکی با تمامیت کمال کرد...

 

وسوسه‌های دوست‌داشتنی برای آشوب و رفتارهای ناهنجار رو باید کنار گذاشت، نباید نشون داد چقدر ترجیح می‌دی به‌جای قابل پیش‌بینی بودن، غیرقابل پیش‌بینی باشی، چون ممکنه به کسی بربخوره.

 

چون ساعت‌ها تلاش داشته که تحلیل کنه، می‌دونی؟ اون هم قطعاً خسته است، همه دلیل خودشون رو برای شرکت کردن داشتن. نمی‌تونن دیالوگ‌هاشون رو چون تو خسته‌ای تموم کنن.

 

بعد فقط می‌تونی امیدوار باشی قبل از اینکه گیر بیفتی، فرار کنی.

 

این اون همه‌چیزی بود که بهش فکر می‌کردم.

می تونم بگم بخشی از مشکلم اینه وقتی باید حدی گرفته بشم کسی باورم نمیکنه ووقتی اصلا نمی خوام جدی گرفته بشم ، خیلی دقیق متوجه و دیده میشم......

حالا این تقصیر منه که مدام سوتفاهم شکل میگیره؟

می دونم برای اصلاحش دیر اقدام میکنم ولی ...

آیا قضاوت کردن دربارهٔ صاحب اثر فقط از روی اثر، برای فهمیدن حقیقتِ شخصیتش کافیه؟

 

و از اون‌جایی که کامیونی، قطاری، چیزی دم دست نیست تا بتونم با کمکش به جایی دیگر حلول کنم،

 

فقط می‌تونم منتظر باشم تا زودتر حل شم.

 

اما...

 

اما اگه برای حل شدنم به تنهایی کافی نیست... نمی‌شه لطفاً این وسط منم چند نفر رو حل کنم؟

 

دوست دارم این بار خیلی از اون چیزها رو امتحان کنم.

 

می‌خوام این دفعه یک ستون باشم... نه یک پرتگاه.

 

پ.ن: به مناسبت تنها امروز بودن بیا اینکه کمی غیر رسمی تر نوشتم رو ندید بگیریم.

 

من بعدش ماهر تر میشم.بعد تو می تونی رسمی تر باشی من عزیزم.

7

چرا صورتی دوست دارم؟

4 ماه،4 هفته پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

فکر میکنم بدون اینکه اجازه اش را گرفته باشم خوشحالم.

متأسفم 

فقط دلم می خواست کمی بیشتر شبیه ان ستاره  باشم.

همانی که گاهی ابی می شود گاهی قرمز گاهی سبز.

همان ستاره ای که دروغ گفتن را خیلی خوب می داند .

همانی که عاشق ان است.

عاشق ان...

سقوط .

حس رهایی و آرامش بخشی خواهد داشت ؟

می گفت سقوط به ناکجا آباد دوست داشتنی است.

پرسیدم چرا 

گفت بدون اینکه درخواست کند او را به سمت خودش می کشد ، فکر می‌کند آن ناکجا آباد همان جایی است که دوست داشته خواهد شد ‌

چرا که ناکجا آبادها نیازی به دروغ گفتن ندارند.

نیازی به صدا زدن ندارند.

نیازی به خواهش برای پذیرش ندارند.

همینکه سقوط کنی در آغوشت می‌گیرند.

می گویم آن صحنه پر زرق و برق را دوست نداری ؟

می گوید این بهشت دروغین است.

عاشق احساس سقوطم به سمت همان‌جایی که نا کجا می خوانندش .

ایا این زیباست نیست که هم جا باشی و هم نا به جا.

چنین تناقضی را فقط ناکجا آباد ها بلد اند.

می گوید البته توضیح این مفهوم ها به ناکجا آباد نمی آید . اما کمی هم اگر اضافه اش کنیم بد نیست ، به هر حال که آباد است.

می گویم داری بیهوده می گویی ، توفقط می خواهی فرار کنی ، از هرچیزی که شد به هر جایی که بود .

لبخند می زند که زیادی سختش می کنی.

تو هم عاشق سقوطی .

اضافه می کنم نه من می ترسم.

و ادامه می دهد این هم تناقضی دیگر است ،می بینی تو هم به آنجا تعلق داری.

سعی می کنم فرار کنم ، مانع ام می شود.

با خنده زمزمه می کند مهم نیست به کجا بروی ، اخرش به جایی که به آن متعلق باشی برمی گردی ...پس حالا هرچقدر می خواهی از معلق بودنت لذت ببر.

انگار می خواهد خاطر نشانم کند.

به هرحال ، سقوط کردن مفهومی بی بها است که بی دلیل معنا دارش میکنیم.

نمی دانم خودش می داند چقدر از او متنفرم یا نه .

شاید برای همین مطمئن شد که نمی توانم فراموشش کنم.

کاش می شد آغوشم را برایش باز می‌کردم ، آن وقت به قدری محکم در آن بغل می فشردم اش تا دیگر آن طور وسوسه آمیز از سقوط کردن زمزمه نکند.

کاش می شد من هم مثل او جرئت عزیزم صدایش کردن را داشتم.

و آیا آن زمان تغییری رخ می داد؟

حالا تنها چیزی که از او مانده

یک غروب است و چند دفتر پر شده از موسیقی هایی ناتمام.

و پرده هایی که بدون او بازهم در اغوش بادهای زمستانی می رقصند.

کاش می شد از او می پرسیدم 

آیا حالا خوشحال تر است و آیا خوشحال تر خواهد بود؟

هنوز صدایش را می شنوم که زمزمه می کند.

عزیزم

به ناکجا اباد بیا

به دنبالم سقوط کن

سقوط کن عزیزم.

.

.

آیا این احمقانه نیست چطور سایه ها رفتند اما نجوا هایش همچنان هستند؟

و برگردیم به حال 

ستاره ای که درخشان تر از قبل می درخشد.

خیلی دور شده.

چقدر سقوط کرده؟

هرگز نمی خواهم بدانم....

 

درحقیقت ....آیا این حکمی بود که خودش درخواست و اجرا کرد؟

یا تنها

 یکی از هزاران سناریوی دیگری بود که باید اجرا میکرد؟

4

مهمان دورهمی

5 ماه،3 هفته پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

هاتاس...؟

اره...خیلی دوسش دارم.

حتی اگر آن جنون ارثی اش عود کند ، یا دلش بخواهد با من هم کلاه بسازد.

منظورم این است چرا نباید دوسش داشته باشم؟

آن هم وقتی بهترین دورهمی ها را برگذار میکند؟

عاشق شنیدن ماجراهای پشت میزشم...یا روی میزش درواقع...شاید هم بهتر باشد بگویم لابه لای فنجانها و صندلی هایش؟

اصلا مطلب هاتاس را نمی شود رساند.

یکی دیگر از دلایلی است که باعث می شود دوستش داشته باشم.

اما دلم نمی خواهد مهمان اش باشم ، مخصوصا مهمان خاص اش.

دلم می خواهد بروم کلاه فروشی اش و برایش یک کلاه بخرم.

بعد هم آیینه پشت قاب عکسش را بشکنم.

دلم می خواهد کلی شیرینی و شربت برای مهمانی اش از من بخرد من هم درعوض صندلی هایش را بشکنم ، به عنوان دستمزد.

بیشتر از همه دوست داشتم در زمین شطرنج ببینمش.

ان لحظه که قلعه را شکستند و بهترین دوستش قاتل شد ، ان زمان که فهمید نمی شود جنون را با زمان و فرار فروخت. به شدت دلم می خواست ان زمان می دیدمش.

مخصوصا چنین زمان هایی که مجبورم تنهایی چای بنوشم ، مدام به این فکر میکنم به صرف چای دعوت کردنش چقدر باید لذت بخش می بود.

کلاه دوز دیوانه ای که همیشه حس انزوا ام می دهد

پ.ن: ایا منم سنگدلم هاتاس؟ تو فقط سنگدل ها را دوست داری .

 

3

موج ها را می شود شمرد؟

5 ماه،3 هفته پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

شبح

مترادفش می شود وهم ، چیزی توخالی .... نه تنها باعث ابهام است که خودش هم موهم صرف شده.

دایره لغات پدرم اینطور تفسیرش کرده؛

سایه ای معلق که هیچوقت خانه ای برای ماندن پیدا نخواهد کرد ، همیشه سرگردان خواهد ماند.

معنای اغوش را از یاد خواهد برد.

و شاید ...حتی خودش را هم فراموش کرد.

زمانی دور بود که دلم می خواست من هم شبح بودم.

شاید برای همین تمام عمرم با این کلمه همزادپنداری می‌کردم ؟

 

می‌گفت زندگی مان شبیه ان قلعه های شنی ساخته شده کنار دریا است . با شور، شعف ، عشق ، حوصله و سایر اینها اغاز می شود بعد با غفلت شایدهم خستگی یا اجبار ترکش میکنیم بعد دریا که تلاش می‌کرد اخرین اثرمان را با کنجکاوی های کودکانه اش لمس کند ویرانه اش کرد.

دنبال مقصر گشتن احمقانه است. هیچکس دفعه اولی که قصر شنی اش را می سازد به اینکه قرار است به بهانه بستنی یا فریاد های همراهش خیلی زود ترکش کند فکر نمیکند.

مشکل این است...فقط یکبار به این ساحل می اییم.

مسئله مهم اینجاست ، فکر میکنی این مشکل کیست؟

بقیه را نمی دانم ولی در نظر من

البته که مشکل صدفهاست ⁦┐⁠(⁠ ̄⁠ヘ⁠ ̄⁠)⁠┌

من قرار است غرق ان ابی بیکران شوم.

⁩

0

گربه‌ها سیالات غیرنیوتنی هستند.

6 ماه پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

اگر از شوخی بالا منقلب نشده باشم دستاهایم از مایع نارنجی رنگ نفرین شده با پاک کنندگی قوی چربی مخصوص الان دیروز ملتهب شده بودند ، در حقیقت چند روز..؟

شاید یک هفته...؟ ..بودند..؟

نمی دانم...از کجا آمد چطور آمد ناگهان دستهایم کویر شد ، بعد سوخت ، بعد در عین سوزش می خارید .

طبق تحقیق هایم اگزما است ، چون به اسم قشنگی دچار شده بخشیدمش . ایا این لوکسیرام دچاری است؟

همممم....؟ دوست دارم بنویسم بیشتر نوا ستایی ست.

تحملش در ابتدا خیلی سخت بود.

بعد فکر کردم با آبرسانی مشکلش حل می شود ، نشد ، اما چروکیده تر شد ، بعد فکر کردم وقت پماد و زماد و کرم و روغن و اینهاست تا التیام پیدا کند . منفجر شد .

انقدر دستم می سوخت که دلم می خواست گریه کنم ان لابه لا هایش هم خیلی می خارید و شاید ناخودآگاه یواشکی انقدر خاراندم تا زخم شد .

از شدت سوزش دستهایم قرمز شده بود ، انگار با ابرنگ دستهایم را شلخته رنگ زده باشم بعد رویش روغن داغ ریخته باشم....

فکر کردم اگر واقعا روغن داغ روی دستم ریخته بودم باید چه می‌کردم ؟ احتمالا فوتش میکردم. به طرز شگفت انگیزی بعد این فکر با فوت کردن سوزش دستم کمتر شد ، ولی سردرد گرفتم و نفس هم انقدر طولانی دمیده نمی شد.

وقتی رفتم لبه پنجره تا بافکر من یک پرنده ام خودم رو تسلی بدم متوجه شدم باران شبانگاهی می بارد .

نسیم سرد و خنک غربی می وزید . خیلی دلم برایش تنگ شده بود ، بوی همان گلهای زرد همیشگی را می داد ، بوی یاس ، داستان کویر را تکرار کرد ، دستم را دید ، با مهربانی دورش پیچید ، نفس سردش را رویش دمید ، با چند قطره باران نو رسیده دستهایم را شست ، همه ان پمادها و کرمهای چرب وحشتناک را پاک کرد و بعد تازه دستم نفس کشد ، سوزشش قطع شد . چقدر باد مهربان بود . گریه یادم رفت.

می خواهم بنویسیم تقصیر کسی بود که به جای صابون مایع معمول با رایحه الو مایع پاک کننده سطوح چرب فلزی و سرامیکی با پاک‌کنندگی بالا چربی را گذاشته بود .

ولی از قضا سه هفته است که ان مایع نارنجی نفرین شده آنجاست و اگزما ناگهانی نمی اید بغل و روبوسی.

من به خودم توجه نداشتم . بعد هم به جای خواباندن التهابم دنبال التیام بودم . مثل این است بدون دم کردن چای ، چای سرو کنی .

اه.

اگر ان باد نازنین نبود که اینها را دم گوشم زمزمه کند هنوز نمی فهمیدم ، احتمالا. بعد به جایش گریه میکردم.

ولی ان نازنین نصحیتم کرد دلداری ام داد دستهایم را فوت کرد .وای می توانم تا ده سال همینطوری از کمالات باد غربی بنویسم.از بس ناز بود.

فکر میکنم بوسه های ان باد شفا بخش بود ، چون دستهای سرخم حالا فقط کمی زخمت و کبود و ترک خورده به نظر می رسند ، خداروشکر دیگر نه سوزشی هست نه خارشی.

از آنجایی که داشتیم راجع به کویر صحبت میکردیم فکر میکنم با لمس های محتاط و نرمش دستهایم را مثل ان تپه های شنی نقاشی کرده ، این اولین هدیه ای یود که امسال گرفتم ، انقدر ذوق دارم ، هروقت به دستهایم نگاه میکنم لبخندم گل میکند ، خداروشکر که ان لحظه عبور باد غربی به من الهام شد پای پنجره باشم ، خداروشکر حداقل یک پنحره دارم ، خداروشکر که باد ها را داریم.

خداروشکر. بینهایت هزاران بینهایت خدارو شکر.

پ.ن: دوستدارم اینبار که امد و وزید به چای دعوتش کنم ، به یک دسته گل الاله.

0

قلابی

6 ماه،1 هفته پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

دوست دارم سم باشم .

چرا اسمم را سم نگذاشتند. سم اسم خیلی قشنگی است.

همه انهایی که اسمشان سم است خیلی خوشبخت اند .

چون من فقط به خاطر همین چند حرفی که تنها متعلق به آنهاست خیلی دوستشان دارم.

سم ، سم ، سم ،سم.

خیلی خوش اوا است .

اصلا هم این خیلی خیلی ها به چشم نمی اید ، آه! کارش عالی است . چطور همه چیز را اینقدر سریع در خودش حل می‌کند ، بهش غبطه می خورم.

مخصوصا دیشب که حالت تهوع ام وادارم کرد اشک بریزم.

خیلی به این موضوع فکر کردم .

اینکه اگر به نحوی سرم قطع شد و ازاد شدم به اندازه کوروی باتسو زشت و کریه خواهم بود یا رو دستش می زنم. بعد ایا جنگلی می دهند خودم را درونش حبس کنم؟می خواستم برایشان پیش ثبتنام کنم که به من اقیانوس بدهند ، اقیانوس با غلظت بالای نمک ، از انها که حس راحتی میدهند.

اما اینها شایستگی و سزاوار و لیاقت می خواهند که من ندارم ، اینها را به شوالیه ها می دهند ، به جنگجویان .من حتی شخصیت اضافه داستان جنگاوری و اینها هم نیستم. انقدرها ظاهر شبیه هم نداریم.

مثلا اگر کسی سر قولش نماند و مجازاتش را بدهند دست من قیمه اش میکنم ، اگر خوشحال باشم و از روی لطافت بخواهم دستور بدهم اعدام دم دستی را انتخاب می‌کنم.مطمئن نیستم . اما سم را برای خودم نگه می دارم تا هروقت خس کسالت کردم توطئه جدیدی را محض تفریح به کلیشه بکشانم، چقدر خوشبخت می شدم اگر امسال سم شناسی می خواندم ، خوانده بودم ، خواندم( ؟). و چقدر خوشبخت تر تر بودم اگر سم صدایم میکردند.

آنوقت ها احتمالا دغدغه ام یادگیری زبان اسپانیایی و انتخاب در مناسب برای آپارتمانم در استرلیا بود ، شاید هم اصلا به قول ان عزیز دیگر انسان نبودم .

حالا بهتر از این واقعی بود که هر لحظه اش حس توهم بودن می دهد و مستأصل ام می‌کند و عادت دارد به کشیدنم لابه لای چرخنده های تیز زمانی که خودش هم از نسب و سببش خسته است .

فکر کرده تند تر بچرخد سریع تر به انتها می رسیم ، بعد می پرسند چرا اینقدر درگیر گذشته ای . به یاد ان دیگر عزیزم هاتا آنقدر زمان را عقب کشیدم که به زمان بدهکار شدم علاقه ای هم به پرداختش ندارم پس از من نپرسید امروز چند شنبه است در چندمین سال یا چه ساعتی مگر اینکه امیدوار باشید زمان دوباره حبسم کند .

اینبار زمان را هرچند بار نیاز شده عقب میکشم تا ان مهمانی کذایی رناتاس را بدون ان نقاب توری اش یا اشک و خونهای خوش آمد گویی اش شرکت کنم بلکه اینبار قلبهای خوش دست و تراشی را حکاکی کنم تا عروسکهای چوبی ام را راه بندازم. بعد ....

انقدر همه چیز را مدام داخل هم میریزم که حتی برای این دیوانه رناتاس هم دلتنگم چه برسد به سایر انها‌.

برای همین است که باید کاخ لاجوردی را فتح کنم.

اما توضیح که می دهم مدام زمزمه می‌کنند همش قلابیه.

خوب می شود قلاب باشد .

خوب می شود قل اب باشی.

حتی عالی است اگر به موقع قلابی باشم.

پس من هم با خنده سرتکان می دهم که موافقم اما باز سوتفاهم می سازم.

ایا باید تشریح بیشتری می کردم ، ولی قشنگ ترین اجراها برای اخر صحنه است .

2

پای سیب یا نان سیب زمینی؟

9 ماه پیش در ℒℴ𝓃ℊℯ𝓇

 

چندمین اعتراف‌نامه‌ام را می‌نویسم؟

فکر نمی‌کنم شمردن اعتراف‌نامه‌ها کار درستی باشد؛

آن‌وقت انگار همان یک ذره ظاهر صادقانه‌ای هم که دارند از دست می‌دهند…

اما می‌دانم دلم نمی‌خواهد گناه نگه‌شان دارم.

برای همین اعتراف می‌کنم.

امیدوارم جواب بدهد…

خیلی طولانی و مفصل.

همچنین نرم و گرم و ملایم.

پرخاشم نکند، اما روشنم کند که اشتباه می‌کنم.

بعد هم مرا تأیید کند و بگوید خودش هم…

نمی‌دانم، چیزی شده؟

اما کاش انتهای نامه را ننویسد.

هنوز تصورش نکرده‌ام.

چه کسی؟

باز هم نمی‌دانم.

احتمالاً همان کسی که مدام جایی از ذهنم من برایش اصرار می‌کنم،

یا اوست که زمزمه می‌کند:

«بگذار ببوسمت.»

سوال این جاست که 

می‌خواهم ؟

یا می خواهد؟

یا می خواهی ؟

ببوسمت....؟

فقط یک بوسه؟

...؟

چرا و چطور و این‌ها را من هم نمی‌دانم.

این نجوا الان چندین سال است، مثل همه آن نجواهای دیگر،

مهمان اتاق سیاهم شده و نمی‌رود…

مثل احساسی چسبنده که این روزها دست از سرم برنمی‌دارد.

و بار دیگر برای همین اعتراف می‌کنم؛

روشن کردن این موضوع مهم است،

وگرنه خودم را باز دچار سوءتفاهم می‌کنم.

پس…

این احساس از کجا آمد و شد راه انداخت؟

چرا این‌قدر لزج و چسبنده و پرتقالی است؟

آیا خودش خانواده‌ای، ذهنی، چیزی ندارد؟

من که نمی‌شناسمش، نه؟

تابلوها مرا جا گذاشتند؛ کجا فرار کردند؟

حالا من جواب این سؤال‌ها را چطور واضح کنم؟

بله… دارم زیگ‌زاگ می‌روم،

آیا اشکالی دارد؟

خیلی دلم می‌خواهد یک‌بار هم که شده پنگوئنی راه بروم.

حداقل باید ویژگی زیگ‌زاگ راه رفتن را داشته باشم دیگر…

این به‌جای آن را نمی‌خواهم.

مسئله این است:

این تنها ویژگی باز شده و قابل استفاده است.

خسته‌کننده است و غیرقابل اعتماد،

تکراری و قابل پیش‌بینی،

بی‌اهمیت اما پرحاشیه.

چرا این‌قدر شبیه هم هستیم؟

احتمالاً برای همین…؟

آه…

یادم می‌آید زمانی،

وقتی هنوز به این فکر می‌کردم

اژدهای زمینی قوی‌تر است یا آبی

و چطور پروانه‌ها قوی‌ترین جاسوس‌های بالفطره‌اند،

کسی که به نظرم معذبش می‌کردم

اما دست از سرش برنمی‌داشتم

چون از واکنش‌هایش لذت می‌بردم،

وسط پیاده‌روی دایره‌مانندمان

از من پرسید چرا این‌قدر آه می‌کشم…

البته من آه کشیدن صدایش نمی‌کردم؛

به نظرم «بازدم عمیق و ناگهانی» بهتر بود.

پس نصفی از زمان به این فکر می‌کردم:

من آه می‌کشم؟ آه؟

بعد هم گفتم نمی‌دانم،

و راستش را بخواهی هنوز هم نمی‌دانم.

هیچ‌کدام از آن‌ها و این‌ها را.

با این‌که سال‌ها گذشته،

هنوز هیچ راه‌حلی برای حل این موضوع پیدا نکرده‌ام.

و بعد جایی خواندم

آه روش دیگری برای صدا زدن خداست،

و از این جمله خوشم آمد.

پس فکر کردم شاید مشکلی با این عادت نباشد.

و راستش خیلی به آه کشیدن نیاز دارم.

شاعر می‌فرمایند که خنک‌کنندهٔ حیات است.

چون من همیشه خیلی زیادی زیاده‌روی می‌کنم

و گاهی حتی خودم هم تحملش را ندارم،

و این آه کشیدن‌ها

راه فرار سریع من هستند.

اختصاصی.

انحصاری.

اکتسابی.

انتسابی.

بنابراین آن‌قدرها هم مشکل نیستم.

بله… شاید تنها مشکل این باشد

که در تشخیص طیف رنگ‌ها خوب نیستم.

احتمالاً رنگ ندارم…؟

وگرنه چطور ممکن است این‌طور؟

چرا نمی‌توانم رنگ خودم را ببینم؟

برای همین مدام خودم را جایی می‌کشم

که " درستش" نیستم.

و بعد مدام باید از روی پالت

رنگ زرد و آبی و قرمز را روی خودم پخش کنم

تا حداقل کمی شبیه آن " درستش" باشم.

حالا این من هستم / بودم

که چسبنده بود / هست.

اما چطور می‌شود مسحور آن رنگ‌های درخشان نشد؟

آن سبزهای پاستیلی.

آبی‌های عمیق.

نارنجی‌های ملایم.

صورتی‌های جوان.

سفیدهای شیری.

مشکی‌های اکلیلی.

خاکستری‌های خیس.

ولی من مجذوب آن بنفش‌های ارغوانی شدم،

حتی اگر می‌دانستم

طیف یکسانی شاید نداریم.

فکر می‌کردم به هر حال

همه رنگ‌ها از پایه‌های یکسانی

به میزانی هرچند کم و زیاد دارند

و شاید نباید آن‌قدرها سخت گرفت.

در ضمن،گرده‌های طلایی‌به طرز فوق‌العاده‌ای

با آن بنفش‌های فریبنده جذاب بودند…

بیش از حد.

اما تلاش برای نلرزیدن و ثابت ماندن سخت بود.

گاهی فکر می‌کردم احتمالاً مغزم ما بین آن رنگ‌ها روی پالت جایی له شده رفته،

چرا که درکشان برایم سخت می‌شد.

قلبم درد می‌گرفت.

و…

خیلی شرم‌آور بود و هست.

برای همین نمی‌خواهم بیشتر از این

رنگ‌های پایه و میزانی که ترکیب کردم

تا بلکه به طیف یکسانی برسم را تشریح کنم.

نه.

فقط این‌که دلیل دیگری پیدا نمی‌کنم

تا برایم توضیح دهد

چرا نشسته‌ام

صداهای ضبط‌شده‌شان را گوش می‌کنم

و به جک‌هایی که

مابین صحبت‌هایمان بود

و آن زمان برایم خنده‌دار نبود

حالا می‌خندم

و عکس‌هایشان را زوم می‌کنم،

به‌جای این‌که چت‌هایمان را باز کنم

و پیام‌های تلنبارشده‌شان را جواب بدهم

یا حداقل

از آن صدای بنده‌خدایم

برای صحبت کردن پشت تلفن

و شنیدن بیشترشان استفاده کنم.

مگر این نیست که من…

دلتنگم؟

پس چرا…؟

اما من که سزاوار این همه دلتنگی نیستم.

........

شاید فقط یک کلمه‌ی سه‌حرفی را باید رمزگشایی و پیدا کنم؛

همان که نرم و ساکت و دلپذیر است.

فقط کمی

پ.ن:

چرا هر وقت جمع می‌زنم

فقط به تفریق می‌رسم؟

ولی من ضرب کردن‌ها را خوب بلدم؛

وگرنه چطور زیاده‌روی کنم؟

پ.پ.ن:

متأسفم.

0
درباره
Chesh About Img

ــ مرگ ما ست عروسیِّ اَبَد سِرِّش چیست؟ هو الله احد

تمامی حقوق برای Chesh محفوظ است

|

پلتفرم انتشار محتوا نویسنده