دست به قلم بردن های بی فایده، چنگ زدن به این‌سو آن‌سوی الفبا، به پای استعاره و کنایه و تشخیص و حس آمیزی افتادن، برای اندک لحظه ای فرار از دل‌مشغولی ابرهای تیرهِبی بارانِ سایه افکنده روی خورشید آرامش اما دریغ که همین ناکوک بودن نت های خودکار خودش قوز بالا قوز دغدغه ها شده. 

خیلی وقت است به دنبال منِ شانزده ساله ای میگردم که چند صفحه پشت هم مینوشت، تازه از سر و ته هر جمله هم یکی دوتا واژه میزد تا جا کم نیاورد. فکر کنم توی کلاس انشای دبیرستان جایش گذاشتم. 

چه حیف؛ اگر بود الان آنچنان تند تند و دولاچنگانه واژه پشت هم میچید که قلمش فرصت نمیکرد اینطور روی صفحه کشیده شود و مثلا خوش خط بنویسد. 

اگر او مینوشت الان حتما چند دندانه کم و یکی دوتا نقطه زیاد گذاشته بود. یادش بخیر! 

بنده خدت برای مردن خیلی جوان بود. نثار روحش چند خط شعر بخوانید. خدابیامرز شعر را هم دوست داشت :)