You need to enable JavaScript to use this application.
نوشته‌های برچسب‌خورده با #گریه قلم همه نوشته‌ها

خدا بیامرز

2 هفته پیش در گریه قلم ها

دست به قلم بردن های بی فایده، چنگ زدن به این‌سو آن‌سوی الفبا، به پای استعاره و کنایه و تشخیص و حس آمیزی افتادن، برای اندک لحظه ای فرار از دل‌مشغولی ابرهای تیرهِبی بارانِ سایه افکنده روی خورشید آرامش اما دریغ که همین ناکوک بودن نت های خودکار خودش قوز بالا قوز دغدغه ها شده. 

خیلی وقت است به دنبال منِ شانزده ساله ای میگردم که چند صفحه پشت هم مینوشت، تازه از سر و ته هر جمله هم یکی دوتا واژه میزد تا جا کم نیاورد. فکر کنم توی کلاس انشای دبیرستان جایش گذاشتم. 

چه حیف؛ اگر بود الان آنچنان تند تند و دولاچنگانه واژه پشت هم میچید که قلمش فرصت نمیکرد اینطور روی صفحه کشیده شود و مثلا خوش خط بنویسد. 

اگر او مینوشت الان حتما چند دندانه کم و یکی دوتا نقطه زیاد گذاشته بود. یادش بخیر! 

بنده خدت برای مردن خیلی جوان بود. نثار روحش چند خط شعر بخوانید. خدابیامرز شعر را هم دوست داشت :) 

4

بابا

1 ماه پیش

حال بابا خوب نیست. متنفرم که وقتی زنگ میزنم به جای صدای پر انرژی صدای خسته شو میشنوم. قلبم براش شکسته :)  

مرگ رو به دیدن این و احوالش ترجیح میدم... 

5

نوشته هایم

2 ماه،1 هفته پیش در گریه قلم ها

دوست دارم نوشتنم بوی باران بدهد.

رنگ پاییز داشته باشد.

به صدای کوچ پرستوها باشد و به لطافت پر قو.

طعم انجیر درخت توی باغچه را بدهد.

ظرافت قالی کرمان را داشته باشد.

گاهی حس گریه را تداعی کند، سبک، آرام، ساکت.

گاهی قاه قاه خنده را ساز کند، پرشور، با سر و صدا، مُسری.

دوست دارم دست هایم لکه لکه پر از جوهر خودکار باشد.

دوست دارم از اتاقم بوی کاغذ بلند شود.

دوست دارم روی همین دفتر خوابم ببرد.

دوست دارم روی میزم یک عالمه خودکار و مداد باشد.

دوست دارم برای همیشه نوشتن را دوست داشته باشم...!

3

قلب استکان

2 ماه،2 هفته پیش

 

داشت در یک عصر پاییزی زمان می ایستاد. درست در ساعات انتهایی نوازش سیاره ما با دست های خورشید. آسمان نقره فام شده از ابرهای بارانی نیم ساعت پیش حالا رفته به آبی روشنش باز می گذشت و داشت باران در مسیر ناودان می ایستاد.

در ایوان خانه نشسته بودیم؛ من بودم، او هم بود، تنها صدای حاظر در صحنه سقوط مرگبار آخرین قطرات لشکر باران بود از ناودان فلزی نیم زنگ زده ای که خود را به آغوش خاک خیس گلدان شب بوی سفید می انداختند. رایحه خاک باران خورده، معرف حضور هر دلباخته ای در این جهان، با ترکیب بوی زعفران چای داخل سینی در کنار قندان بلور دست به دست داده بود تا شرایط دیوانگی را بیشتر مهیا کند.

دیدمش که دست جلو برد و انگشتان سرخ شده از سرمای باران پاییزی را دور استکان حلقه کرد. به تن گُر گرفته استکان بیچاره چقدر سریع عرق شرم نشست و از گرمای جوشنده درونش دیگر دست های او سرد و سرخ نبود، گرم گرم شده بودند. با چشم های خود دیدم با لبی که کاربرد اصلی اش بوسیدن است، نفس من و استکان را بهم گرفت؛ دلبرانه چای مینوشید و قبل استکان می ایستاد...

1

دست به قلم

5 ماه،2 هفته پیش در تخیلات آن شرلی

روزی روزگای دختر چهار ساله ای بود که عاشق شنیدن داستان شب قبل از خواب بود و هر شب و هر شب مادرش رو مجبور میکرد تا دوباره و بی شمار اون داستان رو براش تعریف کنه. علاقه اون دختر چهارساله بعد داستان های شنیدنی به داستان های تصویری و کارتون ها و برنامه کودک ها کشیده شد. اون دختر چهارساله بزرگ تر شد و داستان های میدید و میشنید هم با خودش بزرگتر میشدن. 

اون دختر یکم بزرگتر شد و مدرسه رفت و خوندن یاد گرفت و بعد هم تونست داستان ها رو توی کتاب ها بخونه. اما متاسفانه یه اخلاق بدی داشت این بود که آگر روند یا پایان داستانی به دلش نمی نشست، توی تخیلات خودش اونطور که دلش میخواست برای خودش روایت میکرد. از یه جایی به بعد حجم این تخیلات داستانی توی مغزش زیاد شد و تصمیم واسه اینکه مغز کوچیک منفجر نشه، شروع کرد تخیلاتش رو نوشتن و کم کم نظم گرفتن و شبیه داستان شدن. 

از اونجا واسه یه دختر 16 ساله داستان ساختن شد یه سرگرمی فوق العاده خاص که البته انقدر پشت کامپیوتر نشست به خاطر نوشتن که تهش به درد عصب سیاتیک دچار شد (که فدای سر قصه هام)

حالا که حدود پنج سال گذشته انگار این دختر دوست داره که بقیه هم کاراش رو بخونن تا نظرهاشون به بهتر شدنش کمک کنه، 

پس تشریف میارین تا من یه شروع تازه تجربه کنم؟ 

تخیلات آن شرلی

البته تا امتحانات دانشگاه تموم بشه و وقتم برای نوشتنی که قابل انتشار باشه باز بشه یه کوچولو باید بهم وقت بدین...

اما اینکه بدونم کسایی منتظرن دلگرمی و انگیزه میده

از همین الان قدمتون روی چشمم و ممنونم ازتون...:)

3

من آنجا هستم!

5 ماه،3 هفته پیش در گریه قلم ها

اگر قطار گذران زمان، من و تو را در ایستگاه های متفاوتی از سرنوشت پیاده کرد، قطار دیگری را سوار شو و پیدایم کن. من در یک کافه قدیمی به انتظارت نشسته ام. پشت سرم یک کتابخانه است، من اما قصدی برای خواندن هیچکدام ندارم! میخواهم داستان خودمان را بنویسم. پشت این میز نشسته ام و انگشتانم را با ساز صدای دلتنگم روی صفحات این دفتر به رقص در می آورم. زبانم زمزمه میکند خاطره هایمان را و دستانم رقص کنان با جوهر عشق در دل این کاغذ سفید ثبت شان میکنند...

دسته کوچکی از موهایم را پشت گوش میدهم و با چشم هایم که هم رنگ این قهوه است؟ از پشت شیشه رنگی های پنجره زیبای این کافه، مسیر خیابان را دنبال میکنم، شاید نگاهم به تو بیفتد، شاید ببینم که آمده ای...:)

اگر دیر بیایی، حتی اگر فنجان قهوه هم سرد شود واز دهن بیفتد، باز هم مهم نیست، دوباره " دو فنجان قهوه سفارش می دهم و دست هایت را بی مهابا میگیرم. نترس هیچکس ما را نخواهد دید؛ اینجا کافه خیال من است..."

اما اگر نیامدی هم، من قطار را سوار خواهم شد و به دیار تو خواهم آمد. به من بگو کجا تو را بیابم...؟!

0
نوشته‌های برتر (بیشترین پسند)
  1. برگ ریزون 11 پسند
  2. بابا 10 پسند
  3. نوشته هایم 10 پسند
  4. من آنجا هستم! 10 پسند
  5. خدا بیامرز 9 پسند
نوشته‌های پربحث (بیشترین دیدگاه)
  1. بابا 5 دیدگاه
  2. خدا بیامرز 4 دیدگاه
  3. نوشته هایم 3 دیدگاه
  4. تمبر آبی 3 دیدگاه
  5. دست به قلم 3 دیدگاه

تمامی حقوق برای آنه شرلی محفوظ است

|

پلتفرم انتشار محتوا نویسنده