زمانه گر خزان شود، تویی بهار زندگی...


تصاویری از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و قبل و بعد آن
____________________________________________________________________________________________
مصدق از شرِ روباه، سمتِ گرگ دست دوستی دراز کرد و سرانجام پاسخاش را با کودتای آمریکا و انگلیس و بازگشت شاه گرفت. پهلوی قبل از کودتا از ایران گریخت و بعد از اطمینان از موفقیت کودتا بازگشت.
گرچه تکراری است، یادآوریاش مفید است: در دنیا معروف است که میگویند در آمریکا کودتا نمیشود چون آمریکا در خاک خودش سفارتخانه ندارد.
دیگر تقریبا هرنوع کالای بستهبندیشدهی ایرانی که میخری، خوراکی، شوینده یا هر چه، نوشتههای رویشان انگلیسی است. بعضی اجناس حتی اسمشان هم خارجی یا خارجیطور است.
کارآفرین و کارگر و کارخانه و سرمایه و ذوق و زحمت و سلیقه، همهاش ایرانی؛ اسم و نوشتههای رویش انگلیسی!
این نوشتههای انگلیسی را چهکسی میخواهد بخواند؟!
علتش غفلت است یا توجیهات تجاری، نمیدانم! هرچه هست، آزاردهنده است. طوری شده که وقتی کالایی با اسم ایرانی و خط فارسی میبینم دوست دارم زنگ بزنم کارخانه تشکر کنم!
حالا طنز تلخ ماجرا اینکه تولیدکنندگانمان سالهاست مستقیم یا غیرمستقیم از تحریمهای کشوری رنج میبرند که خط و زبانش انگلیسی است؛ چند وقت پیش هم که بمب و موشکهایشان روی بعضی از کارخانههایمان فرود آمد.
حداقل در مواردی که خیلی توی چشم است، میشود با روابط عمومی تولیدکننده تماس گرفت و نظر را منتقل کرد. تماسها زیاد باشد، اثر دارد.
ای أبا جعفر، به من خبر رسیده است که خدمتکاران، تو را از درِ کوچک خانه بیرون میبرند، زیرا بُخل دارند که از ناحیه تو خیری به کسی برسد. تو را به حقی که بر گردنت دارم، ورود و خروجت جز از درِ بزرگ نباشد و همراه خود طلا و نقره فراوان بردار و به هر کس که از تو درخواست کرد عطا کن. از عموهایت هرکدام را دیدی، کمتر از پنجاه دینار نده و به هر کدام از عمهها که رسیدی، کمتر از بیست و پنج دینار نده. اگر بیشتر دادی، با خودت است. چرا که میخواهم خداوند در پرتو انفاق مقامت را بالا برد. پس ببخش و انفاق کن و جز از خدا مترس.
(ترجمه) از نامه امام رضا به فرزندش امام جواد (مأخذ: تارنمای عتبه مقدس امام حسین سلام الله علیه)
عرض تعزیتِ سالروز شهادت امام رضا به محضر امام عصر (سلام الله علیهم) و شیعیان و محبان ایشان
نشستن و برخاستن او با یاد خدا بود. در مجالس جاى مخصوصى براى خود انتخاب نمىکرد و از این کار نهى مىفرمود. هرگاه به جمعى پیوست، هرجا که خالى بود مىنشست و به این کار نیز دستور مىداد (*).
هرگز دیده نشد که پاى خود را پیش کسى دراز کند (*).
هرگز کسى را مذمّت نمىکرد، و در پى لغزشها و عیوب و اسرار دیگران نبود و سخن نمىگفت مگر آنجا که امید ثواب داشت (*).
از ستمى که به خود او مىشد انتقام نمىگرفت، مگر آن که حریم الهى هتک شود، که در آن صورت خشم مىکرد و غضبش براى خدا بود (*).
وقتى به خانه خویش مىرفت اوقاتش را سه قسمت مىکرد: بخشى براى خداى متعال، بخشى مخصوص خانواده و بخشى براى کارهاى شخصى خود (*).
از همه مردم بخشندهتر، با جرأتتر، راستگوتر، وفادارتر، خوشاخلاقتر و نیکورفتارتر بـود (*).
هرگاه یکى از اصحاب را غمگین مىدید، با مزاح او را خوشحال مىکرد و مىفرمود: خداوند، کسى را که با برادرانش با ترشرویى و چهره عبوس رو به رو شود، دشمن مىدارد (*).
هرگاه در نماز، صداى گریه کودکى را مىشنید، نمازش را سبکتر مىخواند تا مادر آن کودک به بچّه رسیدگى کند (*).
مانند بنده غذا مىخورد و مانند بنده مىنشست و مىدانست که بنده است (*).
مزاح مىکرد، اما جز حقّ چیزى نمىگفت (*).
نگاههایش را بین اصحابش تقسیم مىکرد و به این و آن یکسان نگاه مىکرد (*).
هر بار که از خواب برمىخاست، مسواک مىزد (*).
هرگاه مهمان داشت، با او غذا مىخورد و دست از سفره و غذا نمىکشید، تا آن که مهمان دست از غذا خوردن بکشد (*).
هیچگاه از خواب بیدار نشد، مگر اینکه سر به خاک نهاده، براى خدا سجده مىکرد (*).
هرگز از آغاز بعثت تا رحلت، در حال تکیه دادن غذا نخورد و این از روى تواضع در برابر خدا بود (*).
(بخشی از اوصاف رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم که از قول امیرالمؤمنین، امام محمدباقر، امام صادق و امام کاظم علیهم السلام روایت شدهاند.) نشانی روایات و احادیث فوق در یک صفحه (تارنمای کتابخانه احادیث شیعه به نشانی hadithlib.com)
عرض تعزیتِ رحلت پیامبر خدا و شهادت امام حسن مجتبی و امام رضا به محضر صاحب الزمان صلوات علیهم و آلهم و به شما و شیعیان و محبان ایشان
از زیارت اربعین حسینی سلام الله علیه (نشانی متن با ترجمه استاد حسین انصاریان در تارنمای erfan.ir)