نشستن و بر‌خاستن او با یاد خدا بود. در مجالس جاى مخصوصى براى خود انتخاب نمى‌کرد و از این کار نهى مى‌فرمود. هرگاه به جمعى ‌پیوست، هرجا که خالى بود مى‌نشست و به این کار نیز دستور مى‌داد (*).

هرگز دیده نشد که پاى خود را پیش کسى دراز کند (*).

هرگز کسى را مذمّت نمى‌کرد، و در پى لغزشها و عیوب و اسرار دیگران نبود و سخن نمى‌گفت مگر آنجا که امید ثواب داشت (*).

از ستمى که به خود او مى‌شد انتقام نمى‌گرفت، مگر آن که حریم الهى هتک شود، که در آن صورت خشم مى‌کرد و غضبش براى خدا بود (*).

وقتى به خانه خویش مى‌رفت اوقاتش را سه قسمت مى‌کرد: بخشى براى خداى متعال، بخشى مخصوص خانواده و بخشى براى کارهاى شخصى خود (*).

از همه مردم بخشنده‌تر، با جرأت‌تر، راستگوتر، وفادارتر، خوش‌اخلاق‌تر و نیکورفتارتر بـود (*).

هرگاه یکى از اصحاب را غمگین مى‌دید، با مزاح او را خوشحال مى‌کرد و مى‌فرمود: خداوند، کسى را که با برادرانش با ترشرویى و چهره عبوس رو به رو شود، دشمن مى‌دارد (*).

هرگاه در نماز، صداى گریه کودکى را مى‌شنید، نمازش را سبکتر مى‌خواند تا مادر آن کودک به بچّه رسیدگى کند (*).

مانند بنده غذا مى‌خورد و مانند بنده مى‌نشست و مى‌دانست که بنده است (*).

مزاح مى‌کرد، اما جز حقّ چیزى نمى‌گفت (*).

نگاه‌هایش را بین اصحابش تقسیم مى‌کرد و به این و آن یکسان نگاه مى‌کرد (*). 

هر بار که از خواب برمى‌خاست، مسواک مى‌زد (*).

هرگاه مهمان داشت، با او غذا مى‌خورد و دست از سفره و غذا نمى‌کشید، تا آن که مهمان دست از غذا خوردن بکشد (*).

هیچگاه از خواب بیدار نشد، مگر اینکه سر به خاک نهاده، براى خدا سجده مى‌کرد (*).

هرگز از آغاز بعثت تا رحلت، در حال تکیه دادن غذا نخورد و این از روى تواضع در برابر خدا بود (*).

(بخشی از اوصاف رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم که از قول امیرالمؤمنین، امام محمدباقر، امام صادق و امام کاظم علیهم السلام روایت شده‌اند.) نشانی روایات و احادیث فوق در یک صفحه (تارنمای کتابخانه احادیث شیعه به نشانی hadithlib.com)

عرض تعزیتِ رحلت پیامبر خدا و شهادت امام حسن مجتبی و امام رضا به محضر صاحب الزمان صلوات علیهم و آلهم و به شما و شیعیان و محبان ایشان