چایپرسن - رقصنده رکّاب - جنجالآفرین
نوشته
روز نویسندگی
دنبال کننده
نمیدونم عشق من!
من یه شب نوشتم که تا وقتی واقعا مقصر چیزی نبودی عذرخواهی نکن! الان بدون اینکه مقصر باشم با این مضامین که "به نفع خودته" یا اینکه "در قبالش مسئولیت داری" دارن مجبورم میکنن معذرت خواهی کنم!
تازه همه اینا به علاوه هزینه ی گزاف گل و شیرینی برای طلب بخشش دروغین.
نمیدونم عشق من!
آدما وانمود میکنن به چیزی که نیستن، گاهی اوقات بعضی نقاب ها اذیتم میکنه، تمام انرژیشون رو میزارن که فقط بگن "من خاص و متفاوتم" یا اینکه توجه کسی رو بتونن جلب کنن.
نمیدونم باید بهشون ترحم کرد یا اینکه از دستشون عصبانی شد، ترجیح دادم اهمیت ندم.
یادمه اون قدیما چون توی مهد کودک همیشه میگفتن زنبور نیش داره ازش میترسیدم، بنظرم میومد نیش هاشون باید خیلی درد داشته باشه، برای همین هروقت زنبوری نزدیکم میشد با داد و هوار به سرعت نور فرار میکردم!
از هیولای مذکر میپرسم گفتن دوستت دارم انقدر راحته؟
میگه نه... کلی مسئولیت به همراه داره و هرکسی نمیتونه بگه!
ولی چطور ممکنه کسی از جمله ی دوستت دارم استفاده کنه بعد هم ولت کنه و بره؟
یکی از چیزایی که زیاد بهش توجه میکنم، واکنش آدما نسبت به رفتار همدیگه است...
عموما از قانون: "با هرکی شبیه خودش" پیروی میکنن!
برای مثال "تا زنگ نزده زنگ نمیزنم"، "تا پیام نداده پیام نمیدم"، "تا لایک نکرده لایک نمیکنم" و همینطور بلعکسش.
منم همینطور داستایوفسکی عزیزم؛ منم فقط از یه چیز میترسم اینکه سزاوار رنج هایی که میکشم نباشم .
ازم پرسید چرا تمام عکس هایی که میگیری نصفه است و ما نصف دیگه ات رو توی هیچکدوم از عکسا نداریم؟
تا قبل از اون کلا از خودم عکسی نمیگرفتم... ایده ی گرفتن عکس های نصفه رو از بچه های بیان گرفتم (چی بودی تو واقعا بیان...)
وقتِ چای است؛ همراهی میکنی؟
