ما که از منطق دیپلماسی دوستان سردرنیاوردیم! 

عالم و آدم می‌دانند که بالا رفتن قیمت نفت موضع ما را تقویت و موضع دولت آمریکا را تضعیف می‌کند. این موضوع، در نتیجه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا هم اهمیت داشت. 

از بازی چماق و هویجِ آمریکایی‌ها و تکاپوی میانجی‌های پاکستانی و قطری (که کارگزاران آمریکا هستند)، تعجب نمی‌کنم اما متعجبم که چرا وقتی قیمت نفت تا ١١٧ دلار بالا می‌رود، دستگاه دیپلماسی ما به‌جای بهره‌برداری حداکثری از آن، موضوع مذاکره را برجسته می‌کند و برای بازگشایی تنگه هرمز از طرح هفت‌روزه و حتی دو روزه سخن می‌گوید و نهایتا یکی دو روزه مانده به انتخاباتِ کنگره، قیمت نفت طی یک روز حدود ٨ تا ٩ دلار کاهش می‌یابد! و نفع‌اش برای ما چه بود جز هیچ؟!

چنان که پیداست، جمهوری‌خواه‌ها (حزب طرف‌دار ترامپ) در هر حال اکثریت مجلس و سنای آمریکا را از دست می‌دهند و این برای ترامپ خبر بدی است؛ اما آیا دستگاه سیاست خارجی ما نمی‌خواهد از گذشته درس بگیرد؟! 

اگر می‌خواهید جلوی جنگ را بگیرید، باید دشمنان‌تان را به این باور برسانید که هزینه‌های جانی و مالی جنگ بعدی، فراتر از تحمل و کنترل‌شان خواهد بود. مدام از گفت‌وگو و مذاکره حرف زدن، تنش‌ها را کم نمی‌کند، آنها را جری‌تر می‌کند.